In het kader van de 'Evening of the automotive industry', op de internationale autobeurs IAA in Frankfurt vanavond, is het tijd om wat beter te kijken naar de ontwikkeling van de auto. Vele autofabrikanten introduceren op de IAA nieuwe modellen en concept-cars, zoals de Citroen C-Sportlounge en de Fiat Grande Punto. Maar hoe ver vooruit zijn deze nieuwe auto's eigenlijk precies? Hoeveel innovatie en vooruitgang is er in de auto-industrie? Beschamend weinig. Met het uiterlijk van de meeste nieuwe auto's wordt nog wel een beetje met de mode meegegaan , maar wat er onder de motorkap zit is de laatste jaren eigenlijk weinig veranderd. En voordat iedereen over me heenvalt met fantastische technologie als de airbags, de USB-poort, het navigatiesysteem en ABS,het gaat om verbeteringen in de efficientie van de auto, om het doel waarvoor de auto is bedoeld (het verplaatsen van mensen en goederen), te bereiken.
The answer, my friend, is blowin’ in the wind
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
We gaan eens kijken of dit op Sargasso ook werkt. Een experiment dus. Eerst een inleiding.
De hoofdmoot van wat op Sargasso verschijnt, bestaat uit stukjes waarin meestal op de een of andere wijze de opinie van de schrijver doorklinkt. Daar wordt dan vervolgens op ingegaan door onze reaguurders.
Soms, met name Carlos is daar goed in, wordt een stukje afgesloten met een of meerdere gerichte vragen. Dan krijgt de mening van de reaguurders al wat meer gewicht.
Er zijn echter nog meer mogelijkheden. Eentje daarvan is het zogenaamde Open Draadje (komt van het Engels/Amerikaanse Open Thread. Suggesties voor betere vertaling zijn welkom). Zo’n Open Draadje geeft nog veel meer het woord aan de reaguurders. Het zijn hun inzichten die de toon zetten in plaats van alleen de reacties op “onze” “inzichten”.
Hier hebben we weer twee varianten op. Een Open Draadje met een onderwerp, neutraal neergezet. En een Open Draadje helemaal zonder onderwerp. In dit laatste geval wordt de inhoud van de discussie helemaal bepaald door de eerste mensen die reageren. De reaguurder aan de macht!
Vandaag maar eens beginnen met de eerste variant. En het onderwerp draait om de 60ste verjaardag van de VN, de voorgestelde vernieuwingen en dus de toekomst van de VN.
Blij met terrorisme? Ja, ik wel! Het is natuurlijk pas-fait als de tering, en misschien vind ik het alleen daarom al leuk om te zeggen. Maar toch ervaar ik een zekere positieve, diepgevoelde opwinding als gevolg van de huidige terreurdreiging. Nietzsche voorspelde het natuurlijk al honderd jaar geleden, het nihilisme was niet de laatste stap in de ontwikkeling van het westerse secularisme. Nee, er zou iets positiefs volgen, een cultuur-filosofische beweging die een actieve, creatieve houding in zou nemen, ecce: de Uebermensch!
Het nihilisme heeft jarenlang een democratisch terreur van de consumptie op de samenleving losgelaten. Het kon zo gek niet, of het kon leuker. Het kon zo simpel niet, of de mensen begrepen het niet. En zo was iedereen gelukkig. Je werd geboren, je groeide op, je ging naar school en daarna ging je nog studeren ook, en dan kreeg je een baan, waarmee je een huis kon kopen, een gezin aan kon schaffen, en tweemaal per jaar op vakantie natuurlijk, en dat allemaal op kosten van de Rabobank en de staat. Stiekum, begonnen we zelfs al te denken om met pensioen te gaan als we 45 of 55 waren, immers de aandelen bleven maar stijgen. Het kon niet op, en we waren gelukkig om niets.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Voor wie wil gaan slapen maar nog niet kan en voor wie kan gaan slapen maar nog niet wil.
Normaliter zou deze plek gevuld zijn met een diepgravende analyse en dito duiding van de adoptie van het Ethiopische kindje door filmster Angelina Jolie (onder de pakkende titel: ‘Altruisme, lichaamsconservering of de baby als accessoire?’), maar vanwege de aanslagen in London gebeurt dat niet. In plaats daarvan treft u een extra nieuwsbericht aan:
Momenteel is duidelijk dat de aanslagen minstens 37 doden en 700 gewonden hebben gevergd. Eerste Minister Blair verklaarde dat alle honden zoogdieren zijn:
“We know that these people act in the name of Islam, but we also know that the vast and overwhelming majority of Muslims here and abroad are decent, law abiding people who abhor the act of terrorism every bit as much as we do.”
Gisteren verscheen in de media het bericht dat onderzoek aangaf dat er minder doden in het verkeer vallen als iedereen met licht aan rijdt. In 2003 zou dit volgens hun berekening 45 doden bespaard kunnen hebben.
Leuk denk je dan. Makkelijke actie, gewoon verlichting verplicht stellen en we hebben een hoop ellende minder.
Maar er zit natuurlijk een addertje onder het gras. Ergens geven ze namelijk aan dat het rijden met licht natuurlijk wel wat extra brandstofverbruik met zich mee brengt.
En extra brandstofverbruik brengt extra uitlaatgassen met zich mee.
En extra uitlaatgassen brengen weer extra doden met zich mee.
Laten we daarom eens een ruwe berekening doen. We nemen alleen de dieselauto’s. Onderzoek geeft aan dat er mogelijk 4000 doden per jaar vallen door de roetuitstoot van diesels. Het extra brandstof verbruik voor verlichting stel ik op 3% (kan het exacte getal niet vinden, maar ligt vast hoger). Verder ga ik er vanuit dat eenderde van de automobilisten altijd al met licht aan rijdt. En dat eenderde van de rijtijd in het donker plaats vindt. Dat betekent dat het extra verbruik op 1% gesteld kan worden (de overgebleven eenderde van 3%).
Heel bot gezegd levert 1% meer verbruik voor diesels 40 doden per jaar op.
Kortom, de “besparing” is nog slechts 5 doden. Nog even doorrekenen en we komen zelfs negatief uit.
Zo klinkt het al een stuk minder positief.
Lies, darn lies and statistics….
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
63% tegen, 37% voor
“De intiatiefnemers van het referendum zijn blij met de hoge opkomst (62%) en willen vaker dit soort referenda…”
U kunt uw reactie kwijt in de comments:
Ok, een los ideetje..
Afrika komt waarschijnlijk niet blijvend uit de ellende zolang wij Westen onze markt beschermen, en landbouwproducten uit Afrika blijven tegenhouden om te voorkomen dat wij zometeen geen boer meer overhouden.
Raar he? Toch zie ik 1 goede reden om de landbouwsubsidies in stand te houden. Zelfvoorzienendheid. Ik moet er niet aan denken dat we zometeen niet of veel te weinig voedsel in Europa (of zelfs maar Nederland) produceren om onszelf een beetje in leven te houden. Want dat maakt ons buitengewoon kwetsbaar. Ieder land of regio waar wij ruzie mee krijgen, kan ons dan uithongeren zonder er al teveel moeite voor te doen.
Toch denk ik dat dit zwaarwegende argument om de landbouwsubsidies in stand te houden, op te lossen is.
We hebben een leger. Dat staat niet de hele dag te schieten op vijanden, want die hebben we momenteel niet. Het oefent een beetje om in vorm te blijven, denkt nog eens na over nog betere manieren om oorlog te voeren, en rookt sigaretjes in de barak. En als we zo nu en dan dijkdoorbraakje of overstrominkje hebben, leggen de mannen en vrouwen hun sigaretje in de asbak, en komen even helpen. Totdat er wel op ons geschoten wordt, dan komen ze en masse overeind, om het ding te doen waar ze zo nu en dan voor oefenen. Het kost wel even tijd om de hele boel overeind te krijgen en de stapels uzi’s af te stoffen, maar we zien een echte oorlog meestal wel even vantevoren aankomen, dus daar is wel wat tijd voor.
LaFayette Ronald Hubbard was een genie. Door zijn verzameling science fiction prut-geschriftjes tot religie te bombarderen schreef hij ongeveer de duurste literatuur ter wereld. “Gelovigen” moeten tienduizenden dollars betalen om de bijbel van de scientologen helemaal uit te lezen. De “kerk” heeft een prima pr-machine in de vorm van een aantal van het pad geraakte acteurs, die altijd bereid zijn om jonge vakgenoten te bekeren. De Church of Scientology gebruikt de beschikbare gelden vooral om tegenstanders van de club kapot te procederen, onder het motto: if you can’t beat them, sue them.
Maar Hubbard was ook een gek, zo blijkt uit de FBI-dossiers. Niet dat dat een enorme verrassing is. Hubbard schreef regelmatig met de FBI over zijn angst voor nazi’s, Cubaanse communisten en -natuurlijk- buitenaardse wezens. The Smoking Gun zet het een en ander op een rijtje.
Vanochtend was Grondwet Steeph te horen op VPRO Radio 1, over de Dagelijkse Dosis Europese Grondwet. Naast een uitleg over het project gaf Steeph nog even een gefundeerd stemadvies. De hele reportage is hier in Realaudio te beluisteren.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“Weet je, het lijkt wel een beetje op een mid-life crisis, maar dan anders.” zegt hij terwijl de cd-speler Rammstein’s Mutter inslikt.
“Hoe bedoel je dat?”
“Nou, wat ik gehoord heb van een mid-life crisis heeft voornamelijk te maken met het voelen van teleurstellingen, dingen niet gedaan en zo, en vastzitten aan iets wat er toch minder mooi uitziet na verloop van tijd. En dat is niet wat bij mij speelt.”
“Wat loop je dan te zeuren? Dan is er toch geen crisis. Bovendien ben je nog niet eens veertig.”
“Alsof de exacte leeftijd er toe doet. Maar het voelt wel als een crisis. Of beter gezegd alsof je voor een wending in je leven staat, maar dat het ongewis is welke kant het op zult gaan.”
“Zo word ik niet veel wijzer. Leg het eens uit. Maar eerst, moet je er nog eentje?”
“Ja graag.”
……
“Here you go.”
“Lekker, dank je. Waarom krijg ik eigenlijk whisky in een eierdopje?”
“De borrelglaasjes waren op.”
“Logisch…..”
Hij neemt een stevige slok.
“Nou, kom op, vertel wat er nu weer spookt in dat hoofd van je.”
“Eigenlijk kan ik dat het beste uitleggen aan de hand van een vergelijking. Het is een beetje alsof een deel van mijn leven de naoorlogse tijd hier in het westen nabootst.”
“Grootheidswaanzin!”
“Nee, een metafoor of zo. Maar laat me uitspreken anders raak ik de draad kwijt.”
“Okay.”
“Heel grof zijn er een paar fases na de oorlog in mijn ogen. De eerste twintig jaar staan voornamelijk in het teken van de opbouw. Te vergelijken met mijn jeugd, opvoeding, groeien, leren en zo verder. Saai stuk, maar noodzakelijk.”
“Dit kan ik nog volgen.”
“Dan komt de opstand. Flower power en zo, eind jaren 60 en begin jaren 70. Bij mij kwam dat heel laat, eigenlijk al na de puberteit. Rare dingen doen en tegen alles aantrappen.
Maar eigenlijk bleek dat het toch ook niet te zijn. Het is makkelijk roepen dat er van alles niet goed is terwijl je zelf nog nauwelijks echt wat betekend hebt in de wereld.”
“Volgens mij was je al vroeg actief met allerlei zaken, toch?”
“Gepruts in de marge.”
“Andere mensen zouden er jaloers op zijn.”
“Doet er even niet toe.
Na die opstandige periode ging de aandacht ineens weer helemaal richting het opbouwen van een ‘rijk’ leven. Het yuppie leven van de jaren 80 en de hypes van de jaren 90.
Ook ik heb lange tijd veel van mijn energie gestoken in het hebben van een goed baan, drie keer verhuizen naar een steeds beter huis en het verzamelen van alsmaar meer spullen om me heen.”
“Maar ook toen deed je er van alles naast. Je was zelfs politiek actief!”
“Ja, weet ik wel. Maar het was ongericht en de meeste energie ging toch nog naar werken en een goed leven inrichten.”
“En verder?”
“Tja, nu sta ik voor mijn gevoel op hetzelfde punt als de maatschappij. Heel grof gezien hebben we het hier nu aardig voor elkaar. Geen echte honger, geen echte armoede, geen hele grote zorgen over de toekomst ook al ziet niet iedereen dat zo, gezond en wat nog meer. Ik weet ook wel dat de wereld als geheel nog heel veel problemen heeft, maar hier hebben we eigenlijk alleen nog maar luxe-problemen. Nog meer samenwerken tussen landen? Nog een economisch verdrag? Nog een wijziging in de WAO om het net iets meer betaalbaar te laten zijn?
En dat heb ik dus ook. Nog een lijfrente polis erbij? Toch maar sparen voor een nieuwe badkamer? Weer meer gaan sporten?
Dat is toch allemaal maar secundair?”
“Wat bedoel je met secundair?”
“Het gaat helemaal niet meer over wat we nou eigenlijk willen met onze maatschappij, en het gaat ook niet over wat ik nou wil met mijn leven.
Willen we gewoon op deze weg doorgaan? Alleen maar om nog welvarender te worden? Wil ik doorgaan naar de volgende nog uitdagender baan met misschien nog meer inkomen? Om het volgende droomhuis te kunnen kopen?”
“Je hebt wel makkelijk praten, dat besef je toch wel?”
“Ja, ik heb makkelijk praten…… Maar toch is dit iets wat voor mij en volgens mij voor de maatschappij speelt.”
“Wat?”
“Nou, de overgang van het streven naar welvaart naar het streven naar welzijn. Voor jezelf en voor de rest van de wereld.”
“Hier komt de idealist weer boven!”
“Ik kan me nou eenmaal niet neerleggen bij de middelmaat en me mee laten drijven op de stroom. Zeker nu niet. De laatste drie, vier jaar zit er veel te veel onrust in de maatschappij en in mijn donder. Dat moet een richting krijgen.”
“Weer van de grote woorden. Je bent maar in je eentje hoor.”
“Maakt me niet uit. Voor mij heeft het met zingeving te maken. En de hoop de dingen een heel klein beetje de goede kant op te krijgen, helpt bij die zingeving.”
“Volgens jou de goede kant.”
“Ja, maar wel met een open blik. En wat dan nog dat het mijn ideeën zijn? Het is ook een beetje mijn wereld. Moet ik me dan maar afhankelijk maken van de ideeën van anderen?”
“Dat past niet bij jou.”
“Nee, dat lijkt me inmiddels wel duidelijk.”
“Maar je hebt het hier op verschillende manieren al eerder over gehad. Al dat praten hier helpt niet echt.”
“Dat is waar, behalve dat ik jou mogelijk mee krijg.”
“Mij heb je al voor een groot deel mee. Maar dat is vast niet voldoende voor je.”
“Neuh.”
“Wat ga je dan doen?”
“Ik wil dit delen, ik wil andere mensen mee krijgen, ik wel dat er een beweging op gang komt.”
“Hoe ga je dat doen?”
“Hmmm, schrijven?”