Jeroen van der Ham is onderzoeker en docent bij de opleiding System and Network Engineering van de Universiteit van Amsterdam. Hij schrijft voor het Rathenau Instituut een serie blogs over ethische vraagstukken bij data-onderzoeken. In deze bijdrage gaat hij dieper in op dataverzameling door smartphone apps. Niet alleen de app zelf maar ook het feit of je telefoon op Android of Apple’s iOS draait is van invloed op hoe er met je gegevens wordt omgegaan. Bijna iedereen draagt tegenwoordig een smartphone bij zich. Deze apparaten krijgen ook meer en meer sensoren die bovendien steeds nauwkeuriger worden. Naast de standaard microfoon en luidspreker zitten er ook een camera op een smartphone, maar er zijn ook wat minder zichtbare sensoren, zoals GPS, een kompas en bewegingssensoren. Op die manier kan er flink veel data verzameld worden over een smartphonegebruiker. De meeste apps op een smartphone hebben maar een simpel doel en zijn gratis. Maar de maker wil toch graag geld verdienen en doet dat door het tonen van advertenties aan gebruikers. Hoe beter de advertenties op de gebruiker gericht kunnen worden, hoe meer de advertentieplek waard is. Door gebruik te maken van de sensoren kan een veel beter beeld worden verkregen over wat het publiek is, en dus de advertentieruimte meer waard laten worden.
Zo meldt nu.nl.
Levende verbranding mag, in tegenstelling tot onthoofden, kruisigen, etc., niet van de islam, maar als IS kun je dat natuurlijk niet toegeven.
Een gevalletje ‘De Revolutie verslindt haar kinderen’?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
COLUMN - Eergisteren zou mijn vader de negenentachtigjarige leeftijd hebben bereikt, als hij niet op zijn tweeëntachtigste was overleden. Hij was van ’26. Zijn jeugd besloeg een periode die ik alleen maar ken als het Interbellum en als die van de grote crisis. Daar heeft hij behoorlijk wat van meegekregen. Zijn moeder was huisvrouw en zijn vader – die geen opleiding had genoten – verdiende de kost met wisselend werk: als glazenwasser, in een bakkerij en in een waterstokerij (daar kon je heet water halen). Rond ’39 werd hij echter ernstig ziek en kon hij niet meer werken. Zowel voor als na de oorlog leefde mijn vader – hij was de jongste thuis – in een gezin dat het grootste deel van de tijd ‘steun’ trok. Nadat zijn vader ziek werd (hij overleed in ’47), was dat zelfs de enige vorm van inkomsten, totdat hij ging studeren.
Mijn vader kon – na de oorlog – gaan studeren omdat hij in aanmerking kwam voor een beurs. Destijds was dat een recht dat je verwierf door op school goed te presteren. Een vetpot was het niet: hij koos voor een opleiding aan een instituut één stad verderop, waarvan de diploma’s niet door het rijk werden erkend, omdat op kamers gaan wonen geen optie was. Voor iemand uit een arm gezin koos hij bovendien voor een hoogst onwaarschijnlijke opleiding: het conservatorium. Hij wilde het liefst organist worden en dat werd hij ook.
ELDERS - De verkiezingen voor het Britse Lagerhuis zijn spannender dan ooit. Hoe sterk is UKIP? Op links stijgt de populariteit van De Groenen. Met een modekoningin als sponsor en campaigner.
Lange tijd werd in het Verenigd Koninkrijk de politiek bepaald door twee partijen: Labour en de Conservatieven. De partijen wisselden elkaar tot 2010 af in de regering. Toen moest er voor het eerst sinds lang een regering gevormd worden van twee partijen: de Conservatieven en de Liberalen. Het districtenstelsel had al die tijd voor een zodanige stabiliteit gezorgd dat de grootste partij op z’n eentje de regering kon vormen. Elk district vaardigt slechts één vertegenwoordiger af naar het parlement en dat is degene die in dat district het hoogst aantal stemmen heeft gehaald. Alle andere stemmen gaan verloren, met als gevolg dat de grootste partijen de meeste kans krijgen. Nieuwe partijen krijgen geen poot aan de grond, want een stem op iemand die geen kans maakt in een district te winnen gaat per definitie verloren. Alles bij elkaar is het Britse parlement dus bepaald geen volledige afspiegeling van de opvattingen van de Britse kiezers. Een eerlijker kiessysteem is nog niet in zicht zo lang de klassieke oude drie partijen het voor het zeggen hebben.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
‘Jullie hebben geen opties, als je gevangen wordt genomen door de Taliban is er maar een, de pil.’
Bill schoot zijn peuk de struiken in en liep naar binnen. Het was geen onderwerp dat je kon trainen, je moest er zelf over nadenken. Hoewel ik het niet wilde, had de suggestie zich al geworteld. In Afghanistan kon ik kiezen uit twee pillen: 9 en 5.56mm, zelf toe te dienen. Toen ik de brandende handen van Moaz al-Kasasbeh de tralies van zijn kooi vast zag grijpen, zag ik de vliegers in deze missie voor me. Ik vroeg me af of we militairen die in de handen van IS dreigen te vallen een alternatief moeten bieden.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Met zo’n beetje dezelfde verschijnselen als Rusland: een sterk dalende munt en een centrale bank die – om de munt te redden – de rente tot een extreem niveau omhoog schroefde (19,5%), wat de economie vervolgens alsnog de nek omdraait.
Het grote verschil met Rusland is Oekraïne nog maar 6,4 miljard dollar aan reserves heeft, terwijl de Russische reserves nog altijd in de buurt van de 385 miljard dollar liggen.
Ditmaal in de Tweede Kamer:
Het effect van de geldinjectie is dan ook een kwestie van appreciatie, meent Knot: ‘Welk risico acht je het grootst.’ De meerderheid van de ECB vindt het risico van deflatie het grootst – de economie komt tot stilstand omdat iedereen denkt dat alles later goedkoper wordt en op dat ‘later’ gaat wachten.
Om dat deflatiespook enigszins buiten de deur te houden wordt, zo constateert Knot, een paardenmiddel ingezet: ‘Eén komma één triljoen euro voor een half procent inflatie.’
De tegenstemmers zoals Knot vinden het risico van deflatie niet groot. ‘Ongeveer 60 procent van de dalende prijzen komt door de lage olieprijs en dat is tijdelijk’, zei hij. Het risico op bijvoorbeeld zeepbellen op de beurs en in de huizenmarkt acht Knot veel reëler.
De kwantitatieve verruiming jaagt de prijzen van aandelen, obligaties en vastgoed op tot een niveau dat volgens Knot losstaat van de economische werkelijkheid. Dat vergroot de verschillen tussen vermogenden en minder vermogenden.
Geen risico, maar een vaststaand negatief effect ‘van de kunstmatig lage rente’ door de geldpers aan te zetten, is volgens Knot bovendien dat landen door de actie van de ECB minder gemotiveerd zullen zijn economisch en monetair te hervormen.
Het lijkt zo logisch, een helm verplichten, en als je een ongeluk krijgt, is het natuurlijk ook handig als je een helm op hebt. Maar uit onderzoek blijkt dat mensen met een helm op vaker een ongeluk hebben. Ze nemen zelf meer risico, en ook automobilisten nemen meer risico rondom fietsers met een helm. Ook neemt het aantal gefietste kilometers af als er een helm gebruikt moet worden. Enerzijds omdat een verplichte helm erg irritant is, je moet dat ding meeslepen, en anderzijds omdat mensen fietsen als gevaarlijker gaan zien, juist omdat er een helm gedragen moet worden. En dat heeft weer allerhande vervelende gevolgen voor de volksgezondheid.
Staatssecretaris Fred Teeven (VVD, veiligheid en justitie) koerst af op een frontale botsing met de Eerste Kamer. Die wil in meerderheid dat hij de bezuinigingen op de rechtsbijstand terugdraait, maar Teeven blijft dat weigeren.
Weliswaar waren Teevens bezuinigingsplannen niet door de Eerste Kamer gekomen, maar dat lost hij op met een Algemene Maatregel van Bestuur.
En nu is de Eerste Kamer dus – terecht – boos, waardoor zelfs een motie van afkeuring of wantrouwen denkbaar lijkt te worden:
Minister Bussemaker van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap gaat 160 voorlichters inzetten om etnische en religieuze groepen te helpen bij de acceptatie van homoseksualiteit. Christelijke partijen in de Tweede Kamer zien dit niet zitten, schrijft het Nederlands Dagblad.
Want behalve op Turken, Marokkanen, Koerden, Somaliërs, Afghanen, Hindoestanen, Roma en orthodoxe Joden, zou de voorlichting zich ook op traditioneel-christelijken richten.
En dát is natuurlijk niet de bedoeling.
Nog een wereldburger. Spaanse flamenco, Braziliaanse bossa nova, Algerijnse rai, Indiase Bollywood, samen met jazz, electronica, en vooruit, ook nog wat rock: Nitin Sawhney combineert het allemaal op z’n platen, en soms zelfs allemaal in één en hetzelfde nummer – en dan klinkt het nog heel natuurlijk ook. Daarnaast klinkt z’n werk altijd tot in de puntjes verzorgd, met hoge production standards. Het leverde hem een baal prijzen op – hetgeen natuurlijk volstrekt irrelevant is.
Het kabinet is er uit over de Nieuwe Zorgwet en de inperking van de vrije artsenkeuze. Je kan nu korting krijgen als je niet meer naar de arts van eigen keuze gaat. Dat komt in de plaats van dat je meer gaat betalen voor de gang naar de arts van je eigen keuze zoals in de verworpen plannen. Zoals hypotheekrenteaftrek geen subsidie is maar een korting op betaalde belastingen. Zo lust ik er nog wel een paar.
