Britse politie wil weten wie het laatste nummer van Charlie Hebdo heeft gekocht
Wordt het toch nog 1984 in 2015?
Er is geen enkel groot bouwproject uitgevoerd sinds de zomer. Geen huizen, scholen of ziekenhuizen. Er is geen sprake van wederopbouw. Gaza heeft 1,5 miljoen ton cement nodig en tot nu toe werd er niet meer binnengelaten dan 27,000 ton. Dat cement mocht alleen gebruikt worden voor het repareren van kleine schade, voor ongeveer 17,000 mensen. En de mensen die het cement kregen moesten het ook uit eigen zak betalen. Er werd gezegd dat ze het later terug zouden krijgen, maar dat is natuurlijk niet gebeurd. Er zijn op dit moment nog zo´n 60,000 mensen die wonen in schoolgebouwen, en tienduizenden die bij buren of familieleden inwonen. Het komt voor dat 50 mensen in één huis wonen. Leerlingen kunnen niet naar school, ouders hebben geen werk en veel mensen hebben niet eens geld om eten te kopen. Dit is een gigantisch sociaal probleem. In sommige opzichten zijn de consequenties van de oorlog nog destructiever dan de oorlog zelf. Gaza verkeert op de rand van een totale ineenstorting. Dat zijn de woorden van Omar Shaaban, een van de oprichters van een nieuwe groepering die zich Aid Watch Palestine (AWP) noemt. De groep stelt zich ten doel zicht te krijgen op de internationale hulpverlening aan Gaza die naar de mening van AWP dringend aan herstructurering toe is. Dat de organisatie daar gelijk in heeft, bleek opnieuw uit de recente bekendmaking van UNRWA, de VN-organisatie die zorg draagt voor de Palestijnen, dat herbouwprogramma´s zijn stopgezet, omdat de toegezegde gelden van derde landen nooit zijn binnengekomen.
Wordt het toch nog 1984 in 2015?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
COLUMN - Iedereen heeft er last van, hoewel sommigen meer dan anderen: de neiging om het zekere voor het onzekere te nemen, ook al ben je gemiddeld gezien beter af als je zo nu en dan een gokje neemt. Andere mensen zoeken juist extreme risico’s op en beklimmen de K2 of investeren in startups.
Die persoonlijkheidsverschillen in risicovoorkeur zijn niet alleen menselijk. Ze liggen diep verankerd in onze hersenen. Zo diep, dat hetzelfde neuronale systeem ook bij vogels (koolmezen en spreeuwen) tot uiting komt in zowel risicozoekers als risicomijders, die bijvoorbeeld te lang op een bekende voederplaats blijven hangen.
Hoewel je zou verwachten dat natuurlijke selectie afrekent met individuen die systematisch de verwachte fitnesswinst van zo’n keuze verkeerd inschatten, bestaat die spreiding in persoonlijkheden nog steeds.
Een groep Amerikaanse biologen en computerwetenschappers heeft een verklaring daarvoor geopperd en die met behulp van een simulatiemodel getest. Het resultaat is een zeer toegepast partnerkeuzeadvies voor singles: stop met zoeken naar de ware en kies, lekker risicomijdend, voor een partner die goed genoeg is.
De onderzoekers programmeerden een gesimuleerde omgeving waarin ze, als God tijdens de schepping, verschillende risicopersoonlijkheden aan hun gesimuleerde individuen uitdeelden. Alle individuen maakten in hun leven één belangrijke beslissing: de keuze voor een partner. Sommigen namen genoegen met een ‘goed genoege’ optie – een partner die weinig positieve of negatieve invloed had op hun overlevingskansen – terwijl anderen liever doorzochten naar de perfecte match, met het risico om te eindigen met een erg slechte partner.
Wilders ging in Oudeschip met bewoners in gesprek over de schade aan hun woningen als gevolg van de gaswinning. “Als we miljarden aan naheffing kunnen betalen aan Brussel, dan kan het niet zo zijn dat het kabinet zegt dat er geen geld is voor Groningen”, meent Wilders. Maandag 9 februari kwam Wilders op bezoek in Groningen. Niet bij bewoners, zoals hij propageert en zoals veel media netjes overnemen. Maar op theevisite bij zijn nummer 7 op de lijst van de Groningse tak van de PVV, Isabel Koopman.
Isabel en haar moeder ontvingen naast Wilders, ook een colonne aan beveiligingspersoneel, PVV-kamerlid Reinette Klever, en PVV-leden uit de omgeving. Laatstgenoemden waren uitgenodigd als verontrustte bewoners. De inwoners van het dorp waar dit alles plaats vond, Oudeschip, wisten overigens van niks, tot RTVNoord het afgelopen vrijdag op hun website vermeldde.
‘PVV-leden uit de omgeving’ zijn formeel gesproken natuurlijk wel als ‘bewoners’ (van Groningen) te kwalificeren, maar of hier nu sprake is van accurate verslaggeving?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
ANALYSE, VISUALISATIE - Met alle berichtgeving over de (burger) oorlogen in Oekraïne en in Syrie en Irak, zou je de indruk kunnen krijgen dat we in een tijdperk leven dat gekenmerkt wordt door (burger) oorlogen. In dit korte (en al wat oudere) filmpje betoogt Kurzgesagt dat het juist het tegenover gestelde is. We leven in één van de meest vreedzame periodes die de mensheid heeft gekend.
COLUMN - Waar andere regeringsleiders bij staatsbezoeken met schalen, versierde borden, vlaggetjes of vergulde klompjes komen aanzetten, gaf Vladimir Poetin zijn Egyptische ambtgenoot Fattah al-Sisi een AK-47 cadeau. Nu is het bezit van een kalasjnikov best handig in een land waar rellen en geweld de gewoonste zaak van de wereld zijn, de gift had echter ook een symbolische betekenis. Rusland is inmiddels weer een van de belangrijkste wapenleveranciers van Egypte. Vorig jaar sloten beide landen een wapendeal van bijna drie miljard euro.
Na het Camp David akkoord van 1979 kochten de Egyptenaren hun wapens voornamelijk van ’s werelds grootste wapenhandelaar Amerika. Maar de ontevredenheid over de voortgang van het installeren van een democratisch verkozen regering, deed Obama besluiten de financiële bijstand aan Egypte te verminderen. Dit tot grote ontsteltenis van Israël, dat Egypte een belangrijke rol toedicht in de strijd tegen de islamitische terroristen in de Sinaï-woestijn. En daarvoor zijn de Amerikaanse wapens hard nodig. Het Israëlische protest leidde nog wel tot het opschorten van de bezuinigingen op het bestrijden van terrorisme, maar de geplande bezuinigingen op de hulp aan het Egyptische leger gingen wel gewoon door.
Een blunder van formaat. Obama verloor hiermee niet alleen een groot deel van zijn invloed in het toch al niet zo stabiele Noord-Afrika, maar dreef de Egyptenaren recht in de armen van de Russische wapenhandelaren. En die lieten deze prachtige kans voor open doel niet aan zich voorbij gaan. De AK-47 van Poetin staat dan ook symbool voor het falen van het Amerikaanse buitenlandse beleid. Poetin zal het niet in zijn hoofd halen om het Egyptische regime te dwingen om democratischer te worden. Hij weet als geen ander dat aan democratie lang niet zo veel geld valt te verdienen als aan een instabiele militaire junta. Handel is handel en in het door westerse sancties en de lage gasprijs geplaagde Rusland is elke dollar van harte welkom.
DATA - Eind januari werd het voorstel van de FNV om de winstbelasting te verhogen afgeschoten door zowel VVD-staatssecretaris Wiebes als door ondernemersclub VNO-NCW. Met als belangrijkste argument dat een lagere winstbelasting voor meer banen zorgt. Toch was dat niet zo’n gek idee.
Het argument van de FNV is dat bedrijven ook een eerlijke bijdrage moeten leveren aan allerlei voorzieningen. Over wat een eerlijke bijdrage is zullen de meningen nogal verschillen, zoals ook de reactie van VNO-NCW laat zien. Al we het woord eerlijk even achterwege laten, dan kunnen we prima kijken naar de bijdrage aan de belastingopbrengsten. Verdeeld over verschillende soorten belastingen, ziet de verdelingen van de belastinginkomsten er als volgt uit:

Het is vrij duidelijk dat het aandeel van de vennootschapsbelasting is gedaald, terwijl het aandeel van de loon- en inkomstenbelasting is gestegen. Voor de duidelijkheid hieronder deze twee belastingen apart:

Duidelijker kan het bijna niet: de overheidsinkomsten op basis van de loon- en inkomstenbelasting zijn bijna verdubbeld, de overheidsinkomsten op basis van de vennootschapsbelasting zijn amper toegenomen.
Het VNO-NCW ziet een verhoging om een aantal redenen niet zitten. Ten eerste stellen ze dat de omvang van het bedrag waarover winstbelasting wordt berekend groter is geworden. Prima, maar met diezelfde redeneertrant kun je ook beargumenteren dat de loon- en inkomstenbelasting dan omlaag moet. Vervolgens komen ze ook met het argument dat de BTW en andere belastingen zijn verhoogd. Nu klopt het dat die belasting door het bedrijfsleven wordt afgedragen aan de overheid, maar het is uiteindelijk de consument die de BTW betaald en niet het bedrijfsleven. We zijn geen fiscalisten, maar wat betreft die andere belastingen zou het ons niet verbazen als deze gewoon in de kostprijs worden doorberekend. In dat geval ligt ook dan de rekening bij de consument op het bord.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Aldus de Republikeinen in Indiana, volgens dit artikel in Trouw.
Toch opmerkelijk. Is het dan ook toegestaan om gelovigen te weigeren als klant?
Ik ben een politicus, geen heilige.
Tweede Kamerlid Mark Verheijen (VVD) nadat hij werd geconfronteerd met duizenden euro’s aan onterechte declaraties die hij had gedaan als gedeputeerde van de provincie Limburg.
Met andere woorden: corruptie hoort er gewoon bij!
Speciaal voor de Limburgers:
Een deel van de onterechte uitgaven hangt samen met zijn plaatsvervangend voorzitterschap van de VVD en zijn kandidatuur en campagne voor de Tweede Kamer. Uit de documenten die de provincie heeft vrijgegeven blijkt dat Verheijen de rekening daarvan vaak neerlegde bij de belastingbetaler in Limburg.
Fair trade, duurzaam, ecologisch: wat normaal zou moeten zijn, benoemen wij apart. Gustaaf Haan roept op juist een woord te bedenken voor niet-eerlijk betaalde rijst, door kinderen gemaakte T-shirts en meubels van waaibomenhout.
Aldus Gustav Haan in de Volkskrant:
Koffiemerken die hun leveranciers normaal betalen, zetten dat trots op de verpakking: ‘fair trade!’ Sinds de ramp met naaiatelier Rana Plaza in Bangladesh maken kledingmerken ‘conscious collections’; gemaakt in een fabriek die niet op instorten staat. Er is een chocolademerk dat zijn repen aanprijst als ‘slaafvrij’. […]
De termen ‘biologisch’ en ‘ecologisch’ zijn oorzaak van eenzelfde inflatie van waarden. Blijkbaar verdient het lof dat bij het maken van een pak yoghurt of een doosje druiven het ecosysteem géén onomkeerbare schade is toegebracht.
I see them every day and we are scared of them […] A lot of the kids in this area wake up from sleeping because of nightmares from them and some now have mental problems. They turned our area into hell and continuous horror, day and night, we even dream of them in our sleep.
Aldus de dertienjarige Mohammed Tuaiman een paar maanden voordat hij, net als zijn vader en oudere broer in 2011, werd gedood door een drone-aanval in Jemen.
Deah Barakat, zijn vrouw Yusor Abu-Salha, and haar zus Razan Abu-Salha zijn gisteren in Chapel Hill (North-Carolina) om het leven gebracht door een 46-jarige man, Craig Stephen Hicks, die zichzelf naderhand aangaf op het lokale politiebureau.
De drie slachtoffers waren studenten aan de universiteit van North Carolina, en leefden in een appartementencomplex in de buurt van de universiteit.
Opmerkelijke aan de zaak is dat de Amerikaanse media deze vooralsnog volledig lijken te negeren.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.