Dit is het Sargasso-café van maandag 19-12-2016. Hier kan onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles besproken worden wat elders off topic is.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Voor de podcast Het Verhaal praat Monique Huijdink met schrijvers over hun boek, in deze aflevering met Carel Helder.
C.V. is een bundeling van zijn beste reportages, korte verhalen, gedichten en interviews die hij vanaf 1998 voor een diverse dag- week- en maandbladen schreef.
Deze podcast is ook te beluisteren via iTunes, Hebban & Stitcher.
Helder schreef ook teksten voor de tv-quiz Per seconde wijzer, was redacteur bij Propria Cures en richtte tijdschriften op als De Koperen Ploert, PIM en Anus. Hij runt het kleinste theater van Amsterdam (het Torpedo Theater) en de literaire website Torpedomagazine.nl.
Er is vaak beweerd dat hij schuil gaat achter het pseudoniem Hendrik Groen, maar dat ontkent hij. Hij vertelt in dit interview hoe het wel zit.
Monique Huijdink is tekstschrijver. Ze heeft tevens een thriller op haar naam staan over de intriges achter de schermen van de Tour de France.
COLUMN - Onderzoek naar kiezersreacties op uitspraak Wildersproces (onderzoek in het kader van NWO Vidi-project 452-14-002).
Schuld, maar geen straf. Het vonnis dat de rechtbank Den Haag vorige week velde over PVV-leider Geert Wilders lijkt het beste van twee werelden: zij die een veroordeling wilden werden tevredengesteld en zij die geen straf wilden ook. Maar onderzoek laat een ander beeld zien.
“Deze uitspraak is geweldig.” De advocaat van de Raad van Marokkaanse Moskeeën Nederland, Lucien Nix, zei tegen de Volkskrant het handig te vinden dat de rechters geen straf hebben opgelegd: “Zo vermijden ze een discussie over de vraag: welke straf is passend? Daar gaat het niet om, en daar heeft iedereen een ander idee over. Het gaat erom dat er nu een duidelijke norm is gesteld.”
Is dit inderdaad zo’n handige, geweldige uitspraak? Om geweldig te zijn zou een uitspraak in elk geval het vertrouwen in onze democratische rechtsstaat niet moeten schaden, zou je zeggen. En ook het vertrouwen in de eerlijkheid van strafprocessen niet moeten verlagen. Maar juist deze twee effecten blijken uit onderzoek dat ik heb uitgevoerd samen met onderzoeksbureau Kantar Public.
In de week voorafgaand aan de uitspraak trok Kantar Public een steekproef, representatief voor alle volwassen Nederlanders. Vervolgens confronteerde ik deze 1.070 personen elk met één van zeven mogelijke uitspraken in het Tweede Wildersproces. Sommigen werd wijsgemaakt dat Wilders zou worden vrijgesproken, anderen dat hij zou worden veroordeeld tot een geldboete, enzovoorts.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Amanda Palmer, die we op deze plaats al eens eerder mochten beluisteren, werkte aan het begin van het vorige decennium (en daarna af en aan) muzikaal samen met Brian Viglione in wat bekendstond als The Dresden Dolls. Hun muziek typeerden ze als ‘Brechtian punk cabaret’ en dat was natuurlijk een andere manier om te laten merken dat ze niet van de straat waren.
En inderdaad. Voor het geval u mocht denken dat het clipje van The Shores of California (2007) u ergens aan doet denken – ja dat klopt. Er wordt weer eens driftig postmodern geciteerd. Homeros en Aristofanes komen ook nog langs. Maar het is verdraaid leuk om naar te luisteren.
ANALYSE - Valt er iets te lachen in de beeldende kunst? Een echte, volle lach? Hoe zit het daar mee? Toegegeven, om de beeldende kunst zelf viel (en valt) soms best wel wat te lachen. Die riep in het verleden nog wel eens besmuikt gegniffel of honend en denigrerend geproest op. Denk maar aan de schimpscheuten aan het adres van de eerste impressionisten of de naoorlogse abstract-expressionistische experimenten van COBRA.
Maar hoe zit het met de lach in de kunst zelf? Kan er eigenlijk wel een lachje af op het canvas? Loop in gedachten de kunstgeschiedenis eens na. Vanaf de prehistorie via de Babyloniërs naar de Egyptenaren, de Grieken en de Romeinen. De kunst maakt zich steeds meer los uit statische schema’s en formules. Bewegingen en gebaren worden steeds levendiger en levensechter. De figuur bevrijdt zich gaandeweg uit het keurslijf van voorgeschreven poses.
Maar lachen?
Dat heeft allereerst praktische oorzaken. Het is moeilijk om bijvoorbeeld een glimlach te imiteren. Zelfs voor een portretfoto kost het de grootste moeite om een fractie van een seconde een overtuigende glimlach op het gezicht te krijgen. ‘Say “Cheese”’ is een trucje van de fotograaf. Maar voor een portretschilder gaat die vlieger niet op. Het zal voor een model niet meevallen een glimlach lange tijd vol te houden. Een onechte glimlach zal er nog onechter gaan uitzien en op den duur veranderen in een krampachtige grijns. Een neutraal gezicht is aanzienlijk makkelijker vol te houden.
Van mijn vakantiereizen naar Frankrijk in de jaren tachtig en negentig herinner ik me onder meer de aanplakbiljetten met het gezicht van Jacques Chirac die voor de zoveelste maal burgemeester van Parijs wilde worden, de platanen langs de straten en dat ze bij de pompstations geen Shell-iconen hadden, maar dat het Elf was dat de klok sloeg.
Van de corruptie in de Franse politiek had ik destijds geen weet, noch hoe verstrengeld Elf daarmee was. In het tweede deel van The French-African connection legt Al Jazeera bloot hoe opeenvolgende Franse regeringen een systeem opzetten, waarbij Elf geld in de zakken stopte van tal van Afrikaanse regeringsleiders in ruil voor het recht om olie uit de grond te halen, en hoe deze regeringsleiders op hun beurt weer de kassen van Franse politieke partijen spekten.
In 1994 kwam aan het licht dat Elf voor honderden miljoenen wegsluisde in frontbedrijven om de corruptie in gang te houden. De hoofdpersonen kwamen weg met een tik op de vingers: zes maanden hier, een jaar daar.
Logisch ook wel, ze hadden het gedaan voor volk en vaderland. Met de zegen van de president der Republiek.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“Wij hebben dat gedaan, omdat er scheiding moet zijn tussen kerk en staat. (…) Om zo neutraal mogelijk te blijven, hebben wij dat kerststalletje weggenomen. Dat heeft niet alleen iets met moslims te maken. Ook homo’s of slachtoffers van pedofiele Brugse priesters zullen dezer dagen niet staan te springen voor een symbool van de kerk.”
De gemeente Holsbeek vond het stadhuis geen plek voor een religieuze uiting. Daar kun je van alles van vinden, van flauw tot principieel juist. Hoe dan ook, de rechtse N-VA zag een mogelijkheid om er een slaatje uit te slaan en verklaarde dat het alleen om het paaien van moslims ging.
Dit is het Sargasso-café van zondag 18-12-2016. Hier kan onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles besproken worden wat elders off topic is.
Canadese Jane Siberry scoorde in de jaren 80 in elk geval in haar thuisland met deze “art rock”.
Dit is het Sargasso-café van zaterdag 17-12-2016. Hier kan onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles besproken worden wat elders off topic is.
]
Wat, is het zaterdag tien voor vier en staat er nog geen Closing Time klaar? Dan doe ik het snel even. Een klassieker: Doe Maar. Omdat klassiekers geen verdere toelichting behoeven en eigenlijk altijd goed in het gehoor liggen. En omdat Doe Maar toch eigenlijk een wel verdraaid aardig bandje was.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.