Liberaal Blowverbod

Het vervolg op de grote Fortuyn Quizzz ‘Zeggen, Denken en Weten.’ Mijn dank voor de vele intelligente bijdrages van Sargasso lezers aan deel 1. In Quizzz 1 mocht u raden hoeveel buitenlanders er in Nederland en andere Europese landen wonen. Let wel: het is belangrijk om spontaan en oprecht te reageren, en niet stiekum het gat tussen denken en weten te dichten. De intellectuele verleiding was voor velen groot, voor sommigen te groot. Maar bedenkt u dat u slechts een radertje bent in het grote ‘Zeggen, Denken en Weten’ experiment, waarin we het credo van de goddelijke Fortuyn proberen te (onder)zoeken: “ik denk wat ik zeg en ik zeg wat ik denk.” Vergeet de les van Pim Fortuyn niet menschen, het vaderlandsch belang hangt ervan af! Allereerst de uitslag van deel 1, aan het einde waarvan u de nieuwe vraag voor deel 2 vindt.

Nederland
De definitie van allochtonen die het CBS aanhoudt is dat tenminste 1 ouder in het buitenland geboren dient te zijn.

Marokkanen
Hoewel er in Nederland in totaal 3,1 miljoen allochtonen wonen (18,8% op een totale bevolking van bijna 16,5 miljoen), waarvan 950.000 moslims (6%), richt de maatschappelijke discussie zich vooral op de relatief kleine groep van 316 duizend marokkanen (2%). De meeste Marokkaanse immigranten, meer dan de helft van de Marokkaanse allochtonen is 1e generatie immigrant (168 duizend), arriveerden in Nederland tussen 1960 en 1974, toen er een tekort aan arbeiders op de Nederlandse arbeidsmarkt bestond. De Nederlandse overheid en Nederlandse bedrijven wierven in die periode actief Berbers uit het noordelijke Rif gebergte, waar bijna 3 kwart van de Nederlandse Marokkanen vandaan komt. In 1969 sloten de Marokkaanse en Nederlandse overheid een bilaterale overeenkomst hiertoe, een verdrag dat in 1974 stop gezet werd, vanwege de economische teloorgang als gevolg van de oliecrisis.

Afgelopen week flitste er een berichtje voorbij zonder dat het veel aandacht trok:

Duizenden leerlingen in het voorgezet onderwijs blijken zichzelf jaarlijks te verminken. Ze krassen zichzelf met een scherp voorwerp, ze snijden in hun eigen huid en ze brengen zichzelf brandwonden toe.

Het duurde twee dagen voor ik een ander, ouder, artikel over hetzelfde onderwerp in het Verenigd Koninkrijk had opgespoord:

Britain is facing a spiralling epidemic of self-harm, shocking new figures indicate. More than 170,000 people a year – most of them teenagers and young adults – seek hospital treatment after deliberately hurting themselves in apparent expressions of despair, research has found.

De vraag die ik mezelf toen stelde, stel ik hier nu aan u.
Is een dit een trend die een teken is van een zieker wordende maatschappij? Of is dit slechts een moderne vorm waarmee de jeugd uitdrukking geeft aan het zich ongelukkig voelen?