Was het u al opgevallen dat de Telegraaf tegenwoordig het officiële persorgaan van de PVV is? Ik wist het ook nog niet, totdat ik probeerde de bronnen te vinden achter het artikel 'Sharia al in Nederland' (Telegraaf, 11 april 2011). Wat blijkt nu? Die bronnen zijn helemaal niet te vinden. Zonder enige verwijzing naar een persconferentie, interview of bijeenkomst waar Wilders zijn uitspraken dan wel zou hebben gedaan, worden hier de meningen en argumenten van de grote leider over de oprukkende sjariaficering van de Nederlandse rechtspraak opgetekend: "In Hollandse rechtbanken bij zaken als echtscheiding, erkenning van kinderen of verdeling van erfenissen, worden steeds vaker regels uit moslimlanden toegepast, meent de PVV. PVV-leider Geert Wilders luidt, na eigen onderzoek van de partij, de noodklok." 'Na eigen onderzoek van de partij'. Aha! Is dat onderzoek dan soms ergens gepresenteerd? Nope.
PROPAGANDA – Terwijl de Republikeinen elkaar nog afmaken, kan Barack Obama zichzelf alvast als held portretteren. “Not since the day of Franklin Roosevelt had so much fallen on the shoulders of one president …”
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Een aantal Vietnamese bloggers, dat in de lente van 2010 tegen een bauxietmijn protesteerde, kwam ineens onder vuur te liggen van een DDoS-aanval. Eerder hadden de bloggers een programmaatje gedownload dat het publiceren in Vietnamees vergemakkelijkt. De aanbieder van het programma, een website van de Vietnamese Diaspora Society, is doorgaans een betrouwbare steunpilaar voor dissidenten. Later bleek dat iemand, waarschijnlijk de Vietnamese overheid, een stukje malware aan het programma had toegevoegd. Naast de gerichte DDoS-aanval bleken de bloggers al een tijd onder surveillance te staan.
De Wit-Russische schrijver Evgeny Morozov ziet in dit voorval een bevestiging dat het Westen de online capaciteiten van autoritaire regimes steevast onderschat. Rusland, Iran, Egypte, China en vele anderen worden in de media vaak afgeschilderd als landen die doodsbang zijn voor democratiserende effecten van internet in het algemeen en sociale media in het bijzonder. De eerste reflex bij dissidente geluiden is dan ook afknijpen, censureren, verbieden, platleggen.
De Amerikaanse minster van Buitenlandsse Zaken Hillary Clinton hield in januari 2010 een belangrijke policyspeech waarin ze dit beeld bevestigde en een Amerikaans antwoord formuleerde. Het vrije Westen moest bloggers en internetters wereldwijd bijstaan in het beslechten van online muren door te zorgen dat netwerken open blijven en het vrije woord zich met lichtsnelheid over de globe kan verplaatsen. Het moest Clintons ‘tear down this wall’-moment zijn, alleen gaat het hier om fire walls. Onze eigen minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen praatte een paar maanden later deze nieuwe beleidslijn flauwtjes na.
Propagandistische kunst, één van de drie video’s van Rodrigorojo, een kanaal op YouTube dat ondanks de Spaanse klank namens Noord-Korea lijkt te worden beheerd. Veel vet partijproza over het congres van de communistische partij dat vandaag begint, en waar mogelijk een opvolger voor de Geliefde Leider Kim Jong-Il wordt gekozen.
Dergelijke filmpjes doen me denken aan mijn jeugd, vóór de val van de Muur, toen ik via de korte golf placht te luisteren naar Radio Tirana vanuit Albanië, destijds het Noord-Korea van Europa.
Meer Noord-Korea op VideoVolt. Meer bij @hmblank, videovolt.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Een luxe restaurant, dus is er geen voedseltekort! Een olympisch zwembad, dus valt het wel mee met de infrastructuur! Een winkelcentrum, dus er is geen armoede!
Hongersnood in Gaza, iedereen gaat dood! De infrastructuur van Gaza staat op het punt van instorten! Gaza is zo arm dat kinderen moeten werken of de criminaliteit ingaan!
Heerlijk, zo’n propaganda-oorlog waar beide partijen ernaar streven een compleet tegenovergesteld beeld te schetsen van dat stukje grond van 10 bij 36 kilometer met drie miljoen inwoners.
Dus zeg het maar: wie o wie verdient onze sympathie? Niemand weet wat echt is en wat een opzetje om het publiek te bespelen. Het nieuwe winkelcentrum heeft bijvoorbeeld een Engelse naam (Gaza Mall), bijna alsof het bedoeld is om internationaal bekend te worden, maar – of misschien wel én – de site van het centrum (gazamall.ps) probeert per direct een trojan op je pc te installeren.
In de huidige tijd hebben beide partijen schuld, maar nog steeds zijn er wel een aantal dingen duidelijk. Allereerst dat Israël ooit, 4925 provocaties over en weer geleden, de Gazastrook heeft ingenomen en dat de wereld nog steeds wacht op de terugtrekking die de VN hebben geëist. Ten tweede dat één olympisch zwembad, één luxe restaurant en één winkelcentrum op drie miljoen inwoners geen zak zegt over de werkelijke situatie in het gebied.
U denkt vast: “potverdikkie.. dit postje zag ik zojuist ook al op GeenStijl?!” Dat klopt, maar een zichzelf respecterend blog als Sargasso kan hier natuurlijk niet omheen. Deze humoristische hasbara van kaakdroppend laag allooi is immers de talk of the day op de internets. Kijk zelf maar: Flotilla Choir presents: We Con the World. Als koorddansende serieusblogger ga ik hier vanzelfsprekend geen (on)gein mee schoppen. Want de mensenrechtensituatie in Gaza is zeer schrijnend en het is schokkend om te zien hoe dichtgetikt de Israëlische ‘artiesten’ in het filmpje hiermee omgaan. *buutvrij voor de hele pot*
Zullen er mensen zijn die eerst geloofden dat de vredesactivisten niet uit waren op escalatie die na het zien van het filmpje dat nu opeens wel geloven? Nee. Zullen er mensen zijn die eerst nog sympathie hadden voor het Israëlische standpunt die na het zien van het filmpje dat niet meer hebben? Misschien. Maar bloggen en reaguren blijft toch vooral het herschikken van uw vooroordelen, en daar kunt u nu mee beginnen, in de comments:
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Vandaag al drie keer dit postje begonnen en al twee keer gestopt. Moet je het aandacht geven (helpt verspreiding) of moet je het negeren?
Uiteindelijk kon ik het toch niet negeren omdat de associatie met het verleden te sterk was. En het was ook weer die associatie met het verleden die me mede weerhield bij de eerste twee pogingen, u snapt straks wel waarom.
Het begint met deze kamervragen van de PVV met als titel “Kamervragen over linkse asielterroristen“.
De kamervragen zijn vooral gesteld naar aanleiding van een stuk van afgelopen zaterdag in de Telegraaf (pag 36). Dat is helaas niet gratis opvraagbaar. Dit stuk komt er het meest in de buurt van.
Waar te beginnen in dit verhaal?
Eerst maar even er op wijzen dat, weinig subtiel, de titel en intro van de kamervragen wel het woord “linkse” bevatten, maar de feitelijke vragen niet. De associatie is echter gemaakt en zal nog veel vaker gemaakt worden.
Er zijn verschillende manieren om mensen te winnen voor je denkbeelden. Kracht van de rede is eentje van. Het scheppen van een vijandbeeld is een andere. En dat is wat hier gaande is, in twee dimensies. De PVV heeft als hoofdvijand de moslimmigranten aangewezen. Zij zouden de oorzaak van alle problemen zijn. Maar kennelijk is dat niet voldoende. Ook de mensen die zogenaamd heulen met de moslimmigranten zijn de vijand. En omdat eenvoudige labels het beste werken, noemt de PVV dat voor het gemak “links”. Feiten en historie zijn in deze context niet belangrijk. Het aanspreken van mensen wel.
“The measure taken to release the American journalists is a manifestation of the DPRK’s humanitarian and peaceloving policy.”
Het Noord-Koreaanse persbureau KNCA geeft op zijn in Japan gehoste retro-website zijn geheel eigen visie op de vrijlating van Amerikaanse journalisten na bemiddeling van Bill Clinton.
“Stasi’s work force comprised 100,000 officers, and estimates put its network of citizen informants at over half a million. In the digital age, Iran can monitor its citizens with a far smaller security apparatus. They can listen in on everything anyone says ? and shut down anything inconvenient ? with the flip of a switch.”
Fahrad Manjoo betoogt in Slate dat internet het regime in Iran meer helpt dan de betogers. Afluisteren en het verspreiden van misinformatie waren nog nooit zo simpel.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.