Ter verantwoording
Ontkenners en ondersteuners van de islamisering zullen spoedig ter verantwoording worden geroepen, kopt Artikel7 boven een ijzingwekkend stuk van de Duitse “islamcriticus” Mannheimer, gelardeerd met foto’s van twee fundiprotesten in Londen. Dat klinkt als een bedreiging. Als ik alleenstaand was geweest, had ik nu, hier, mijn adres en telefoonnummer gepubliceerd, want ik weiger bang te zijn.
Dat heb ik geleerd van mijn vader. Ik was namelijk bang van honden en hij, die regelmatig oude boerderijen bezocht om deze als binnenhuisarchitect een nieuw élan te geven, werd geregeld geconfronteerd met de engste honden die er bestaan: waakhonden. Hij stak die beesten een vuist toe, vertelde hij, en liet ze er eens aan ruiken en snuffelen. ‘Dan merken ze niet dat ik bang ben, maar dat ben ik natuurlijk wel een beetje’. En fascisten zijn net honden – als ze merken dat je bang bent, hebben ze eigenlijk al gewonnen.
Ik ben dus niet bang voor de dag des oordeels die deze Duitse neofascist over mij en alle andere weldenkende mensen uitroept. De neofascist die in een ander artikel Breivik toejuicht als het begin van een burgeroorlog tegen de islamisering:
- “Norwegen im Juli 2011 bildet somit den vermutlichen Auftakt eines beginnenden Bürgerkriegs indigener Europäer zur Verteidigung ihres Kontinents.”


Om nog maar niets te zeggen over de
De recente verkiezingen in Zweden leidden tot een parlement waarin geen van de twee grote blokken een meerderheid behaalde. In het Verenigd Koninkrijk was eerder dit jaar voor het eerst sinds lang sprake van een ‘hung parliament’, een ‘onbesliste uitslag. Kabinetsformatie in België en Nederland is en blijft traditioneel moeilijk. En in Duitsland kalven de centrumpartijen steeds meer af, waarbij de komst van een nieuwe rechtse partij vooral een bedreiging is voor de CDU.
“We may applaud the nationalism of the oppressed as something that is worthy and progressive. We may condemn oppressive nationalism by the strong as unworthy and retrogressive. There is however a third situation in which xenophobic nationalism rears its head. It is that of a state in which the population feels or fears that it is losing strength, is somehow in “decline.”