Een aanfluiting voor Eindhoven

Op de stoep van de Waterland-stichting liet Baukje Prins, docent sociale en politieke filosofie aan de Faculteit Wijsbegeerte van de Rijksuniversiteit Groningen iets stinkends achter.

Normaal probeer ik dit soort kwalificaties niet in de mond te nemen, maar er klopt werkelijk niks van haar betoog [url=http://www.waterlandstichting.nl/index.php?pid=351][i]Bruggenbouwer of onheilsprofeet? Het ‘wij’ van Paul Scheffer.[/i][/url]

Ze begint nog aardig met een samenvatting over dat migratie voor zowel de arriverende als de ontvangende groep als een schok ervaren wordt. Maar daarna gaat het al snel mis, al in de eerste zin: “Hij komt ook met meer concrete voorstellen.” Dat is op zich geen verkeerde constatering, maar ze doet het zo wel voorkomen alsof [url=http://www.debezigebij.nl/boekboek/show/id=100675/dbid=15797/typeofpage=66357][i]het Land van Aankomst[/i][/url] het zoveelste puntenplan is, zoals we die eerder van [url=http://www.geertwilders.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=1188&Itemid=74]Wilders[/url] en onlangs ook de [url=http://www.nu.nl/news/1310997/11/rss/VVD_wil_hulp_aan_illegalen_bestraffen.html]VVD[/url] hebben gezien. De voorbeelden die ze vervolgens aanhaalt zijn ook totaal geen zaken die mij uit het boek zijn bijgebleven.

“Zo pleit hij voor een selectief immigratiebeleid. Immigratie van ongeschoolden uit niet-Europese landen moet zoveel mogelijk worden beperkt,…” Daar breekt Scheffer inderdaad een lans voor, maar hij stelt nog veel vaker en stelliger dat immigratiebeperkende maatregelen in het verleden niet of nauwelijks gewerkt hebben. Na enkele korte opmerkingen over school en werk stelt ze vervolgens: “Maar Scheffer pleit vooral voor een herwaardering van het gezin”, om het vervolgens tot in het absurde door te trekken. Scheffer gaat inderdaad in op de demografische aspecten van migratie, maar dat overstijgt wel een Rouvoet-achtig “gaat heen en vermenigvuldig u”. Daarna gaat ze door met het spelen op de man: Scheffer zou alleen zijn eigen gelijk predikken. Nogal wiedes: [i]het Land van Aankomst[/i] is een pamflet, geen studieboek of wetenschappelijke publicatie. Maar dan nog: De quote die ze aanhaalt om aan te tonen dat Scheffer het multiculturalisme onderbelicht laat, is me niet bijgebleven, maar ze stelt dat het de enige is. Zonder dat ik het boek opnieuw moet doorbladeren kan ik er zo nog één oppennen die ik onthouden heb is omdat die zo waar is: “Alles wat aangevallen wordt, stijgt in waarde bij hen die het bezitten.” Daarnaast verwijt ze Scheffer dat hij niet consequent is in zijn mening over de culturele samenleving. Daarbij gaat ze er compleet aan voorbij dat de definitie van – en sfeer rond – de multiculturele samenleving nogal veranderd is. Even etnocentrisch gesteld: van “wat ruikt het altijd lekker bij de buren” naar “waarom verstaan ze me niet als ik probeer uit te leggen dat m’n was gaat stinken”.

Afgelopen week zijn er in diverse peilingen vijf politici tot politicus van het jaar uitgeroepen. Bas van der Vlies (SGP), Geert Wilders, Rita Verdonk, Alexander Pechtold (D66) en Jan Peter Balkenende waren allemaal op de één of andere manier de beste. Om een beetje een beter beeld te krijgen van de échte verhoudingen gaan we schrappen.

Jan Peter Balkenende strepen we weg, aangezien hij als ‘beste’ werd aangewezen door de kamerleden zelf en het CDA de grootste partij is. Dit stemvee stemt namelijk over het algemeen gewoon op de eigen baas. Ook Bas van der Vlies mogen we negeren, aangezien hij het ‘slachtoffer’ werd van een dwingend stemadvies van de SGP-jongeren (die hiermee en passant aangaven tegen GeenStijl op te kunnen).

Blijven over Pechtold, Verdonk en Wilders. Het mag geen verrassing zijn dat de laatste twee het vooral in de publiekspeilingen goed deden, gezien het huidige politieke klimaat. Pechtold werd door de parlementaire pers tot winnaar uitgeroepen, voorwaar geen slechte prestatie voor een in de afgelopen verkiezingen gemarginaliseerde partij. Opvallend is echter wel dat Wilders in beide categorieën goed scoorde, omdat hij, aldus de pers, “het debat weet te domineren“.

En dat laatste valt me een beetje tegen van de pers. Is ‘het debat domineren’ een graadmeting voor kwaliteit? Ik zou zeggen van niet, zeker niet gezien de manier waarop Wilders wist te domineren. Niet door sterk debatteren, een goede dossierkennis of het mobiliseren van meerdere fracties voor zijn eigen denkbeelden, nee door het zichzelf en anderen steeds maar weer overschreeuwen. Met het beledigen van medepolitici, ze uit te maken voor landverraders.

Zojuist is Geert Wilders gekozen tot Politicus van het Jaar. Publiek én pers zette hem op nummer twee, toch niet echt de plek die hij zelf zou ambiëren. Maar toen alle punten bij elkaar werden opgeteld stak hij er wel met kop en schouders bovenuit.

Volgens publiek en jury verdient Wilders de prijs voor het feit dat hij altijd het nieuws haalt met goed getimede oneliners. In 2007, het jaar waarvoor hij zijn onderscheiding krijgt, bestond zijn bijdrage uit oneliners als: “Alles waar we trots op zijn, verkopen we aan de duivel“, “knettergek”, ‘ en, tijdens deze week van de verkiezing tot Politicus van het Jaar, “Ik wil een nieuw artikel 1 in de grondwet”.

Vanzelfsprekend is dit een selectie, want Wilders slaagde erin om zo vaak het nieuws te halen dat Alexander Pechtold, door journalisten gekozen als beste politicus van 2007, begin deze maand verzuchtte: “Ik zou wel eens een Wilders-vrije week willen.” Waarschijnlijk vonden de journalisten dat ook wel een mooie oneliner.

Publiek en jury prees Wilders verder om het feit dat hij ?iedereen een stap voor is?. Dat klopt. Nog geen jaar geleden zou niemand het in het hoofd halen in de politiek om de profeet Mohammed te vergelijken met Hitler. Inmiddels heeft hij al een enkeling buiten eigen kring zover gekregen, nota bene een, inmiddels oud-, PvdA?er, om deze stelling te onderschrijven.

Vandaag plaatsten 850 mensen een paginagrote advertentie in de NRC. De strekking? Lucia de B., die voor zeven moorden een levenslange straf uitzit, moet vrij.

Onder de ondertekenaars bevinden zich veel vooraanstaande wetenschappers, waaronder Nobelprijswinnaar Gerard ?t Hooft, die in een toelichting schrijft dat de bewijsvoering ondeugdelijk was.

Op het eerste gezicht lijkt er ook weinig grond meer om verpleegster De B. vast te houden. Het recent gepubliceerde rapport van de Commissie evaluatie afgesloten strafzaken (CEAS) sprak namelijk al haar twijfels uit of een zes maanden oude baby door haar werd vergiftigd. Deze zaak is belangrijk omdat deze alle andere zaken aan het rollen bracht. Een fout in dit deel van het proces betekent dat de hele veroordeling op losse schroeven komt te staan.

Eerder leverden vooraanstaande Nederlandse en buitenlandse wiskundigen en statistici al kritiek op de rekenmethoden die gebruikt zijn om aannemelijk te maken dat het aantal sterfgevallen in haar omgeving zo hoog was dat het geen toeval meer kon zijn. Zo’n beetje elke mogelijke statistische fout die je kon maken werd bij de rechtszaak gemaakt.

Maar ondertussen doet de Nederlandse regering of haar neus bloedt. Een verzoek om voorlopige vrijlating werd niet ingewilligd door staatssecretaris Albayrak.