Teun Hulskamp

33 Artikelen
19 Waanlinks
1.323 Reacties
Achtergrond: Jay Huang (cc)
Foto: Eric Heupel (cc)

De ANWB-enquête is een quiz

ANWB-leden bordje (Foto: Flickr/FaceMePLS)

Opinie-wetenschapper en WRR-lid Will Tiemeijer stelt gisterenochtend in de NRC-next en op Radio1 (vanaf 7u10) dat de ANWB-enquête slecht is opgezet. Zijn kritiek richt zich op drie punten: hij trekt vooral mensen met een extreme mening, de vragen zijn moeilijk en soms onduidelijk. Neem nu bijvoorbeeld deze vraag:

Het OV is geen alternatief in de spits omdat het nu overvol zit.

Volgens Tiemeijer zegt het antwoord op deze vraag meer over wat mensen denken over het OV, dan over de wenselijkheid van het rekeningrijden. Hij zegt zelf altijd genoeg ruimte in de trein te hebben. Prima, maar dan reist hij zeker niet op mijn traject. En hier draait het wel om: de enquête is vooral een peiling over de perceptie van mensen over de mobiliteit en in zekere zin test het daarmee ook hoe rationeel mensen tegen het vraagstuk aankijken. Op de radio werd de volgende vraag te moeilijk genoemd:

Het is oneerlijk dat mensen die veel rijden, bij voorbeeld voor hun werk, het voordeel verliezen wat ze nu van een vaste belasting hebben.


Als dat te moeilijk is, dan kun je je afvragen of de respondenten überhaupt wel bevoegd zijn om hun mening over dit onderwerp te geven omdat dit nu juist het hart van de zaak raakt. De ANWB zou bij deze vraag de keuzemogelijkheid ‘ik snap de vraag niet’ moeten aanbieden, en als iemand die aanklikt de volgende reactie geven: ‘Bedankt voor uw mening, maar hij doet niet ter zake.’ Tiemeijer noemt de vragenlijst een kruising tussen een beleidsnota en een enquête omdat er veel uitleg tussen de vragen zit. Maar dat lijkt me juist een goede zaak: mensen worden gedwongen om zich in de zaak te verdiepen en over deel-[i]issues[/i] hun mening te geven. Wie dat niet kan, of alleen maar ‘voor!’ of ‘tegen!’ wil roepen, verdient het ook niet om naar zijn mening gevraagd te worden.

Foto: Eric Heupel (cc)

Waar de oppositie vergat door te bijten

Het spoeddebat van gisteren leverde een hoop vuurwerk op, maar de coalitie had een hele dag besteed aan het vakkundig schoonvegen van hun straatje, dus ging er niemand onderuit. Maar terugkijkend op het geheel knagen er toch twee dingen. Dingen waar de premier zich niet eens uit hoefde te draaien omdat niemand hem erop wees.

Allereerst was er de kanttekening van van Walsum. Dit vormt de kern van de verdediging van de premier dat het volkenrechtelijk allemaal misschien wat [i]shaky[/i] was, maar dat er ook nog politieke factoren kunnen meespelen. Inmiddels heeft hij er de frase ‘met de kennis van toen’ aan toegevoegd, maar het verandert niks aan het gegeven dat zonder die kanttekening hij geen poot had om op te staan. Maar wat staat er nu op die ene zalmroze bladzijde (.pdf, pag.270)?

Allereerst het punt waar de premier ons zo graag aan herinnert: er spelen ook nog andere factoren dan volkenrecht:

“Volgens hem [van Walsum] dient een verantwoordelijke regering zich niet alleen door de regels van het volkenrecht maar ook door de eisen van de internationale politiek te laten leiden. Als de twee met elkaar in botsing komen ontstaat een dilemma, maar geen regering zal accepteren dat haar vitale politieke doelstellingen onder alle omstandigheden voor het volkenrecht zullen moeten wijken.”

Foto: Eric Heupel (cc)

Politiek steun aan de inval in Irak ? de tussenstand

[i]Er is inmiddels een hoop gezegd en geschreven over een onderzoek naar de politieke steun aan de oorlog in Irak. Geencommentaar maakt een klein historisch overzicht.[/i]

Amerikaanse soldaat in Irak (Foto: Flickr/Army.mil)

Februari 2003: De internationale gemeenschap is verdeeld over de vraag of Saddam WMD?s heeft. De VS, VK en Spanje zetten de harde lijn in, terwijl o.a. Frankrijk en Duitsland vinden dat inspecties hun vruchten af werpen. De Nederlandse regering houdt zich op de vlakte, maar voert al wel ‘wederzijdse informerende’ gesprekken met de VS. Op 5 februari houdt Colin Powell zijn (in)fameuze presentatie voor de Veiligheidsraad, een presentatie waar hij later spijt van zei te hebben.

De inval zelf en de puinhopen die de afhandeling daarvan veroorzaakten zijn geschiedenis. Maar waar het vandaag de dag nog altijd om draait is waar de ‘politieke steun’ die Nederland aan de inval verleende vandaan kwam. De regering zei destijds namelijk informatie te hebben dat de oorlog gerechtvaardigd was, maar wilde die informatie niet delen met het parlement. Bovendien werd nog tijdens de invasie duidelijk dat Nederland toch iets meer dan alleen politiek bij de inval betrokken was toen plotseling een Nederlandse militair op het podium verscheen bij een persconferentie rond de militaire kant van de invasie.

In de VS en het VK bleek al snel dat flink gespind was om de invasie politiek rond te krijgen. Kent u Valerie Plame en David Kelly nog? Later volgden in beide landen nog onderzoekscommissies naar wat precies mis ging (zover was men al wel) en hoe het verder moest. In Nederland bleef het van regeringszijde stil.

Foto: Eric Heupel (cc)

Quote van de Dag: Goed voor je kinderen zorgen

“Er worden veel Palestijnse kinderen gedood. Er worden bijna geen Israëlische kinderen gedood. Hoe komt dat? Omdat wij goed voor onze kinderen zorgen.”

Shimon Peres, president van Israël, legt uit waarom het [url=http://en.wikipedia.org/wiki/Israel_Defense_Forces]IDF[/url] echt niets aan burgerslachtoffers bij de aanval op Gaza kan doen. (via)

Volgende