Aha, de Europese commissie heeft een week na het "nee" van de Ieren onderzoek gedaan en concludeert het volgende: een gebrek aan kennis over het EU-verdrag is de belangrijkste reden voor de Ierse afwijzing van het Verdrag van Lissabon. Goed, daarnaast waren er nog een paar probleempjes, te weten zorgen over de Ierse neutraliteit, de Ierse identiteit, de Ierse belastingwetgeving, het weinige vertrouwen in politici, en oh ja, de Ieren zijn tegen het nieuwe systeem waarbij de EU-landen op rotatiebasis een EU-commissaris leveren.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Als blogger is het makkelijk schrijven over zaken die je evident fout (of goed) vindt. Het wordt lastiger als je twijfelt. Maar omdat het hier draait om een dubieus onderzoek naar een onderwerp dat de gemoederen zeer bezig houdt en omdat ik denk dat er “misbruik” gemaakt wordt van het onderzoek leg ik het hier toch even neer.
Het betreft een onderzoek gedaan op verzoek van Netwerk/Visie naar de houding van met name orthodox-christenen t.o.v. moslims. Dit werd vorige week al gepresenteerd.
Dit keer kan ik geen gaten schieten in de aanpak van het onderzoek zelf. Het is een representatieve steekproef en alles is gewogen en gecorrigeerd volgens de regels van het spel. Intomart heeft dit heel netjes uitgelegd.
Maar ik worstel met de manier waarop de vragen geformuleerd zijn. Van de beschikbare vragen is de eerste heel acceptabel:
“Uitzonderingen daargelaten zijn de moslims in Nederland even vredelievend als andere mensen die in Nederland wonen?”
(Maar ze kunnen kennelijk niet vredelievender zijn dan de andere Nederlanders?)
Maar dan wordt het in mijn ogen sturender. Enerzijds door gebruik van het woordje “te”, anderzijds door de negatieve stellingname in de vraag. Hier de verzameling meest opvallende vragen:
“Moslims krijgen in Nederland te veel ruimte om hun geloof uit te dragen?”
“Er moet een stop op de bouw van grote gezichtsbepalende moskeeën in Nederland worden ingesteld?”
“Door de groei van het aantal moslims in Nederland wordt de Nederlandse cultuur bedreigd?”
“Ik verwacht dat de groei van het aantal moslims in Nederland een bedreiging gaat worden voor de godsdienstvrijheid?”
Neem nou die vraag over die moskeeën. Als je een willekeurige groep Nederlanders zou vragen “Er moet een stop komen op de bouw van grote gezichtsbepalende fabrieken in Nederland” krijg je mogelijk hetzelfde resultaat als in dit onderzoek. Zou je de vraag echter open stellen als “Hoe denk u over het bouwen van nieuwe moskeeën in Nederland”, dan komen er vast hele andere antwoorden uit.
En dat het belangrijk is vragen goed te stellen om te weten wat de mensen echt denken, blijkt wel weer uit het feit dat de PVV (wie anders) gelijk met de antwoorden aan de haal ging middels kamervragen. Fraai citaat hieruit:
“Bent u bereid om uw integratiebeleid zodanig aan te passen dat het beter aansluit bij de realiteitszin van de Nederlandse bevolking”
Beroepsmatig ben ik een paar keer bemiddelaar geweest. Altijd een hele uitdaging om verschillen te overbruggen. Heb toen veel inspiratie gehaald uit het hier afgebeelde boek “Getting To Yes“. Maar mijn onderhandelingen waren natuurlijk een makkie als je het vergelijkt met wat er nodig is voor bijvoorbeeld het conflict in Palestina.
En dan komt er ook nog eens een zeer intrigerend onderzoek voorbij. Om de insteek en de uitkomst van het onderzoek niet te kleuren zo min mogelijk uitleg van mijn kant. Alleen onderstaand plaatje.
Dit plaatje laat zien dat de “Moral absolutists” (zeg maar de strenggelovigen) het niet alleen moeilijker vinden een taboe-doorbrekend voorstel te accepteren, maar dat ze nog kwader worden als je er een (materiële) bonus aan zou koppelen. Food for thought. Gelukkig lijkt een symbolisch gebaar (bv erkenning van de staat) wel positief te werken.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Komkommertijd en vakantiegeld, mooie combinatie om de krant te vullen. Helaas in veel gevallen met onzin.
Laten we beginnen met het onderzoek dat het meeste stof doet opwaaien, dat van het NIB:
“Vakantiegeld gaat niet langer op aan het afbetalen van schulden. Integendeel, juist door het extra ontvangen geld in mei gaan mensen nieuwe schulden aan.”
Voor een incassobureau natuurlijk niet leuk, want die leven van het beter ingelost krijgen van schulden.
Toch maar eens mailen om het onderliggende onderzoek te pakken te krijgen:
“Bedankt voor de getoonde interesse. Het is geen grootschalig onderzoek geweest, 108 respondenten. Het onderzoek is uitgevoerd onder ruim 300 hoger opgeleiden (minimaal HBO niveau). Verdere verslaggeving over het onderzoek wordt niet naar buiten gebracht.”
Grootschalig en 108 respondenten…. Alleen hoger opgeleiden…. Niet vreemd dat ze dan het rapport niet willen laten zien. Diep triest.
Triester is natuurlijk het feit dat er weer een aantal media schaapachtig het bericht overnemen met koppen als: “Meer schulden door vakantiegeld” (Bijna letterlijk het persbericht overgetypt), “Extraatje verleidt tot grote aankopen én schulden” en “Minder afgelost met vakantiegeld”.
Het NIB bedankt iedereen voor de gratis reclame.
Hadden die luie journalisten de moeite genomen om wat verder te zoeken op het woord “vakantiegeld” hadden ze bijvoorbeeld het volgende kunnen lezen:
“Het vakantiegeld dat werknemers in mei ontvangen, besteden de meesten (55 procent) inderdaad aan vakantie.”
Of:
“Maar liefst zestig procent van het vakantiegeld wordt niet voor vakantie gebruikt. Een vijfde van de Nederlanders gebruikt het zelfs om schulden af te betalen.”
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.