“Hamas toch verantwoordelijk voor ontvoering jongens”
Volgens Haaretz.
Het handvest van Hamas zegt dat de beweging tot doel heeft Palestina – bedoeld wordt heel Israël en de door het land bezette gebieden – te bevrijden. Maar wil het dat ook? Eerlijk gezegd blijkt daar weinig van. Het handboek Hoe voer ik een guerrilla-oorlog tegen een moderne en machtige vijand, en daarmee bedoel ik de militaire geschiedenis van de oorlog in Vietnam, heeft de beweging bar slecht gelezen. Ze hebben tunnels en ze plegen aanslagen, en daarmee houdt de vergelijking op. Qassams De meeste Qassam-raketten zijn gebaseerd op de raketten van de Sovjet-Russische BM-21 Grad, die zelf afstamt van de beruchte Katyusha’s of ‘Stalinorgels’ uit de Tweede Wereldoorlog. Een ongericht wapen dat, in grote aantallen (veertig lanceerbuizen per vrachtwagen) vrijwel tegelijkertijd afgevuurd, effectief kan zijn tegen troepenconcentraties of stedelijke centra. Het is gebaseerd op het principe dat je altijd wat raakt als je het maar raketten laat hagelen – ‘град’ (grad) betekent dan ook ‘hagel’.
Volgens Haaretz.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
OPINIE - Israël heeft de Palestijnse raketaanvallen vanuit Gaza welbewust uitgelokt om de verzoening tussen Fatah en Hamas in de kiem te smoren.
Ik doe meestal mijn best niet al te emotioneel te worden over de dingen waarover ik schrijf, maar deze keer keer heb ik moeite mijn boosheid in bedwang te houden. Bij de Israëlische aanvallen op de Gazastrook (onder de naam ‘Protective Edge’) worden hele families, inclusief oma’s en baby’s, onder het puin van hun huizen bedolven. En dat niet één keer, maar intussen vaker dan ik heb kunnen bijhouden.
Eergisteravond was een café doelwit, waar mensen naar Nederland-Argentinië zaten te kijken. Je zou zeggen dat de gestaalde pro-Israëlkaders nu wel ophouden met de leugen te verspreiden dat ‘Hamas op burgers mikt, terwijl Israël zoveel mogelijk de burgers spaart,’ zoals ik EO-coryfee Andries Knevel afgelopen maandag nog zag twitteren. Maar Israël zal wel met de verklaring komen dat Hamas of de Islamitische Jihad raketlanceerinstallaties onder woonhuizen en cafés had verstopt. En dan zijn deze Israël-gelovigen ook weer gerustgesteld.
Wat natuurlijk volstrekt ontbreekt in elke verklaring of duiding van het nieuws alhier in Nederland, is hoe het allemaal zo gekomen is. Van NRC tot RTL krijgen we te horen dat Hamas op Israël schoot met raketten en dat vervolgens sprake was van een betreurenswaardige escalatie. En intussen horen we – ook uit het kamp van ‘progressieve Israëli’s’ en het zogenoemde ‘vredeskamp’ – dat ‘Israël natuurlijk het recht heeft zich te verdedigen,’ maar ‘dat geweld niets oplost.’
ANALYSE - De Palestijnse Autoriteit heeft sinds maandag 2 juni 2014 een nieuwe regering. Een regering van nationale eenheid waaraan voor het eerst sinds 2007 zowel Fatah als Hamas hun steun hebben verleend. Het is de eerste stap in een verzoeningsproces. Maar de echte grote beslissingen moeten nog komen.
Israël is er niet blij mee, dit nieuwe eenheidskabinet. Weliswaar is het een ‘zakenkabinet’ met louter technocraten, onder leiding van Rami Hamdallah, die ook de vorige regering leidde, en zonder kopstukken van welke Palestijnse groepering dan ook. Maar een regering die mede door de ’terreurbeweging’ in Gaza wordt gesteund is voor Israël taboe.
Mahmoud Abbas mag dan in diverse toonaarden hebben verklaard dat de nieuwe regering alle akkoorden die in het verleden met Israël zijn gesloten zal respecteren, geweld heeft afgezworen en zal treden in de voetsporen van het beleid van de Palestijnse Autoriteit, de Israëlische regering is er niet van onder de indruk. Voor Benjamin Netanyahu maakt het namelijk allemaal niets uit.
Ruim een maand geleden, toen de onderhandelaars van Fatah en Hamas hun handtekening zetten onder een akkoord, zei Netanyahu dat Abbas de keuze had had tussen ‘vrede of verzoening met Hamas’. En hij zette die lijn voort met een serie ‘strafmaatregelen’ gericht tegen de Palestijnse Autoriteit.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Gefilmd door Indiase journalisten.
What a strange conflict Gaza has been. On the one hand, countless videos and photos have depicted Israeli soldiers, Israeli tanks and Israeli Iron Dome missiles in action. And especially Israeli bombs—and the Palestinian homes these munitions destroyed and the civilians they killed as the Jewish state tried to destroy Hamas’ rockets and tunnels.
Yet we never actually see Hamas fire rockets. We might glimpse smoke trails crossing the skies as newscasters tell us those are Hamas rockets hurtling toward Israel. But we never see human beings in the act of firing the missiles.
Until now. A news crew from India’s NDTV has filmed a Hamas rocket crew in action.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Iron Dome (Israëlisch raketschild tegen raketten Hama) nu ook als spel… Oorlog is handel.
DATA - Het suikerfeest begon deze maandag, ook in Gaza. Een gammel bestand hield niet lang stand.
Dit is het overzicht van het aantal doden per dag, gevallen in Gaza, aan Palestijnse kant, sinds het begin op 8 juli. Totaal 1083.

Zie eerder.
Als we het wc-eend-gehalte van dit bericht even terzijde schuiven, wie dan wel?
Zo bericht BBC-correspondent Jon Donnison naar aanleiding van een gesprek met de Israëlische politiewoordvoerder Micky Rosenfeld.
De kidnappers zouden wel sympathiseren met Hamas, maar niet onder hun gezag staan. De woordvoerder omschreef de ontvoerders als een ‘lone cell‘.
En daarmee komt ook de aanleiding van de Israëlische aanval op de Gazastrook op de tocht te staan. Deze aanval vond immers plaats in respons op raketaanvallen van Hamas, die op hun beurt waren uitgelokt door Israëlische aanvallen op Hamasleden wegens de vermeende betrokkenheid van deze organisatie bij de ontvoering van en moord op de drie tieners.
Israel must be permitted to crush Hamas in the Gaza Strip.
Voormalig Israëlisch ambassadeur in de VS Michael Oren.
In the past week I’ve seen and heard the popular statement “let the I.D.F. win” more and more frequently. It’s been posted on social media, spray-painted on walls, and chanted in demonstrations. […]
The first erroneous assumption it contains is that there are some people in Israel who are preventing the Army from winning. These supposed saboteurs could be me, my neighbor, or any other person who questions the premise and purpose of this war. […]
The second, much more dangerous idea that this slogan contains is that the I.D.F. actually could win. […]
Twelve years, five operations against Hamas (four of them in Gaza), and still we have this same convoluted slogan. […] Even if each and every Hamas fighter is taken out, does anyone truly believe that the Palestinian people’s aspiration for national independence will disappear with them? Before Hamas, we fought against the P.L.O., and after Hamas, assuming, hopefully, that we’re still around, we’ll probably find ourselves fighting against another Palestinian organization.
Want de gebeurtenissen van afgelopen weken hebben we eerder gezien:
In January 2011 the winds of the Arab Spring blew through Gaza and the West Bank, and the four-year rift between the Palestinian Authority and Hamas came to an end. Reconciliation talks took three months, and were boosted by mass demonstrations of Palestinians in Gaza and Ramallah in favor of a unity government. Abu Mazen declared his willingness to travel to Gaza and sign an agreement. […]
The day after Abu Mazen’s declaration, the IDF killed two Hamas activists in Gaza, in an action authorized by the highest levels – the minister of defense and the IDF chief of staff. The killing was portrayed as a response to the launching of a single Qassam rocket, which hit no one, but some, like Yedioth’s Alex Fishman, understood that this had been a “premeditated escalation” by Israel. The following day, March 17, Netanyahu came “full circle”, clarifying to those who had not yet understood: Palestinian unity is a red line, as far as Israel is concerned. […]
Back to the present. Palestinian reconciliation has not made the transition from paper to implementation. Fatah and Hamas have remained split and primarily committed to contrasting interests: The Palestinian Authority kept arresting Hamas activists in the West Bank to continue receiving donor support and maintain its survival. And Hamas kept resisting the Israeli siege of Gaza. Six weeks ago, on April 23, the gaps were bridged and the Fatah-Hamas reconciliation agreement was signed for a second time.
As usual, all those who are threatened by Palestinian unity were alarmed. The entire Israeli leadership denounced the unity government, and the Americans were also “disappointed.” Netanyahu declared: “We regard this move as a return to the well-known Palestinian pattern: whenever they have to make a decision, they run away.”
Een betere illustratie van de krachtsverhoudingen kan je je niet wensen.