Ik had George Clooney altijd gezien als een ijdele acteur met weinig inhoud. Maar na "Good Night, and Good luck" over de strijd van journalisten van CBS tegen McCarthy (de communistenjager), verbaast hij mij wederom door een film te maken over de komende olie problematiek: Syriana. De intro tekst van de Trailer is al aardig: Image 30% of Americans unable to heat their houses or gasoline 20 dollar a gallon at the pump. It's running out and 90% of what's left is in the Middle East. Hij gooit een politiek gevoelig onderwerp in een actiefilm als ik de Trailer mag geloven. Zo te zien een veel subtielere aanpak dan die van Michael Moore. Zou het onderwerp daarmee wel breed gaan leven in de VS? We wachten het af.
Millions of muslims around the world hate our guts.
But finally the American governement has a new approach to the problem.
Film, humor en moslims. Passend voor een dag als deze.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Exils is een film die al een tijdje in de Nederlandse bioscopen draait. In 2004 kreeg de film al in Cannes de prijs voor de beste regie en het is te wijten aan het trage distributiekanaal in Nederland dat de film pas eind augustus hier uitkwam. Terwijl zijn nieuwste film Transylvania al voor 2006 wordt aangekondigd moeten wij het dus nog even doen met de alweer zeventiende film van de Algerijns/Franse filmmaker Tony Gatlif (1948). Zoals we van hem gewend zijn, speelt ook in Exils zigeunermuziek weer de hoofdrol en is het overige daaraan ondergeschikt gemaakt. De hoofrolspelers komen wederom terecht in gemeenschappen waar muziek een sterkere functie heeft dan alleen die voor vermaak en in allerlei rituelen opduikt.
Anders dan in zijn bekendste werken Gadjo Dilo (1997), Vengo (2000) en Swing (2002) zou Gatlif volgens verschillende media een persoonlijker relaas hebben gemaakt omdat hij nu naar zijn eigen wortels in Algerije op zoek ging. Het verhaal draait om de Parijse twintigers Zano en Naimo, beiden met Noord-Afrikaans bloed, die besluiten om een tocht naar Algerije te maken. Omdat ze weinig geld hebben, zal deze al improviserend plaats moeten vinden. Naimo lijkt in het begin weinig op te hebben met haar Arabische achtergrond en lijkt alleen Zano achterna te reizen. Het idee komt dan ook meer van laatstgenoemde die nooit eerder in Algerije is geweest en het slechts kent uit de verhalen van zijn ouders die op jonge leeftijd tijdens een auto-ongeluk zijn omgekomen. Zano bleek eveneens een talentvol violist te zijn, maar heeft sinds het overlijden van zijn ouders nooit meer een noot gespeeld. In het begin zien we hem de viool die van zijn vader was geweest, inmetselen in een stuk muur om dit gegeven de nodige symboliek mee te geven.
Toon mij uw filmsmaak en ik zal u zeggen wie u bent. Bent u Star Wars-fan, dan heeft u een zwart-wit wereldbeeld afgewerkt met fluorescerende accessoires. Heeft u Dirty Dancing meerdere malen zwijmelend gezien dan bent u een tienermeisje of, indien meerderjarig, door uw videotheek gerapporteerd aan de zedenpolitie. Genoot u van Eternal Sunshine of the Spotless Mind dan kunnen we praten. Loopt u warm voor American Beauty dan kan u met Bill Clinton praten. Smukt u tijdens American Booty, dan bent u The Horse.
Om 21.00 (rond nu) wordt op Nederland 3 een documentaire over de filmvoorkeuren van enkele Amerikaanse presidenten uitgezonden. Bill Clinton schijnt bijvoorbeeld de oorlogskritiek van Three Kings wel te waarderen. Van de huidige president weet ik dat hij samen met Tony Blair een dvd’tje van Meet the Parents bekeek. Blair was gewend om met Bill Clinton tot diep in de nacht te discuzeuren, maar Dubya zocht na de comedy snel zijn mandje op. Een andere favoriet van Bush is Zoolander.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Een recente documentaire wordt werkelijkheid ?
The Story of Boris is het verhaal van een oorlogsvluchteling die probeert te ontrafelen wat er is gebeurd in de oorlog waaraan hij is ontsnapt. Was hij dader of slachtoffer? Goed of slecht? Een observatiecamera registreert de sessies van de vluchteling bij zijn psychiater.
In The Story of Boris wordt op een vernieuwende manier de werking van PTSS (Post Traumatisch Stress Syndroom) blootgelegd. Elke week worden er nieuwe sessies en ander belangrijk beeldmateriaal gepubliceerd, zodat in 12 weken een indringend dossier ontstaat. De bezoeker van de website krijgt zo de mogelijkheid het verhaal van Boris zelf te doorgronden.
Gisteren ging dit unieke project online, maar 4 mei leek mij wel een geschikte dag om er melding van te maken. [dank aan: Herman van Iperen]
Het is vandaag een bijzondere dag. Waarom is vandaag een bijzondere dag ? Wel, 22 maart is de verjaardag van de beroemde acteur/zanger/performer/schrijver/regisseur William Shatner.
William Shatner, zijn vrienden noemen hem Bill, haalde onlangs nog de wereldpers met het uitbrengen van een nieuwe CD “Has Been”.
Naast zijn populariteit als James T. Kirk op het ontzagwekkende Starship Enterprise in de uitgebreide Star Trek cyclus, houdt hij er een enorme lijst titels op na van series en films waarin hij heeft geacteerd en heeft hij gewerkt als presentator, regisseur, schrijver, zanger en wijs man. Zijn wetenschappelijke inzichten zijn uniek;
Remember-you can’t beam through a force field. So, don’t try it. (James T. Kirk)
Alleen dankzij zijn Starship Enterprise avonturen en de fantastische plaat “The Transformed Man” uit 1968, waarop onder andere zijn droog-hilarische versie van “Mr Tambourine Man” en “Lucy in the Sky with Diamonds” te beluisteren zijn, zal William Shatner de geschiedenis gaan als een zonderlinge, doch geniale, “uomo universale”; de Leonardo da Vinci van de 20e eeuw.
William Shatner werd vandaag 74 jaar.
(mp3’s met dank aan Jeff Goebel’s Star Trek Fan Pages)
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Bollywood actrice Mallika Sherawat, die internationaal debuteert in een film van Jackie Chan, belooft in de nabije toekomst nog sexier gekleed te gaan.
Sherawat wore enough jewellery in keeping with her status as an “Indian princess”. She said she plans to wear some thing “outrageously sexy” for the Cannes party. (Mallika en Jackie samen op de kiek in Cannes)
Ga naar de film Hotel Rwanda en stel jezelf de vraag: “wanneer is het ergens vol ?” . Deze film lijkt daar over te gaan. Daarnaast illustreert de film, een echt “waargebeurd verhaal”, op angstaanjagende wijze hoe je bevolkingsgroepen tegen elkaar kan opzetten en wat het gevolg kan zijn. Ga naar deze film. En daarna praten we over “vol is vol”. Ik praat niet meer over “vol is vol” met mensen die niet naar deze film zijn geweest.
“I am not cutting my film for this jerk. Was he brought up by pigeons or something? I love Ken Loach and your football and your working class, but I do not believe the great English culture is going to be undermined by one eastern European cat. I just don’t get it. The pigeon was already dead, we found it in the road. And no other censor has objected. What is the problem with you English? You killed millions of Indians and Africans, and yet you go nuts about the circumstances of the death of a single Serbian pigeon. I am touched you hold the lives of Serbian birds so dear, but you are crazy. I will never understand how your minds work.”
Lucia Rijker, die de ubergemene Duitse (het zal es niet) bokser ‘Billie the Blue Bear’ speelde in Million Dollar Baby, heeft het naar d’r zin tijdens de Oscaruitreiking. Tevens gaf Rijker hoofdrolspeelster Hillary Swank boksles voor haar Oscarwinnende rol in Clint Eastwood’s langspeelprent. Million Dollar Baby was gisterenavond/-nacht de grote winnaar met vier belangrijke Oscars.
De film 06-05 van Theo van Gogh trekt nauwelijks bezoekers. Het management worstelt nog met een verklaring en houdt het op ‘een angstig publiek’.
Geen project heeft door het overlijden van Theo meer ‘free publicity’ gehad’, stelt een woordvoerster. Maar ‘angst’ houdt de mensen weg. Men associeert de film wellicht met zijn liquidatie. (RTLNieuws)
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.