Bij zorgverzekeraar Achmea moeten 1200 banen weg. Ze hebben de markt veroverd met een te goedkope basisverzekering. Nu verliezen ze 15 miljoen euro per maand. Dus moet er bezuinigd worden. Alle media nemen dit bericht netjes over. Op sommige plaatsen ontstaat nog wat discussie over de effecten van de invoering van het nieuwe zorgstelsel. Maar verder blijft het daarna stil. In Japan zou de directie waarschijnlijk inmiddels zelfmoord gepleegd hebben. Of in ieder geval publiekelijk met vele nederige buigingen hun excuus hebben aangeboden en daarna zijn opgestapt. In Nederland krijgen ze waarschijnlijk wat extra opties. Immers, als het goed gaat met een bedrijf is het geheel de prestatie van de directie. Die moet je goed belonen, want goede mensen worden anders weggekocht. Als het slecht gaat met een bedrijf ligt het aan de economie, aan de te dure automatisering, te dure reclame, te veel opleidingskosten.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Nederland geeft, vergeleken met veel andere westerse landen, al jaren relatief weinig uit aan medicijnen. En dat is kennelijk niet acceptabel voor de Nederlandse farmaceutische industrie.
Dus moet je een list verzinnen om er voor te zorgen dat mensen meer medicijnen gaan gebruiken.
Gisteren is Nefarma, branche organisatie van de farmacie, gestart met een campagne. In een aantal landelijke dagbladen verscheen een paginagrote advertentie met als titel “We hebben zelfs een middel tegen hoge ziektekosten” en het volgende plaatje:
Het onderschrift bij het plaatje: “Innovatieve medicijnen verlagen het aantal (kostbare) ziekenhuistopnames. Met twee procent extra groei in medicijngebruik hebben we in 2011 nog maar twee bedden per 1000 inwoners nodig.”
De tekst bevat vervolgens nog de zin “Zonder nieuwe medicijnen zouden de zorguitgaven nog hoger zijn“.
Als aanvullend “bewijsmateriaal” wordt het staatje getoond waarin duidelijk wordt dat de uitgaven voor medicijnen (onterecht “geneesmiddelen” genoemd) in Nederland relatief laag zijn.
Om vervolgens af te sluiten met de tekst:
“We hebben een effectief middel tegen hoge ziektekosten: nieuwe medicijnen. Die zorgen voor aanzienlijke kostenbesparingen elders in de zorg en houden de (ouder wordende) bevolking langer gezond en werkend. Alles bij elkaar opgeteld, verdienen nieuwe medicijnen de ruimte.”
Dit alles valt na te lezen op de speciaal opgezette site www.receptvoorzorg.nl.
Het Noorse Nobel Instituut heeft na milieuactivist Wangari Maathai in 2004 wederom een activist gelauwerd (in 2005 won de IAEA en haar directeur Mohamed ElBaradei). Deze keer is het de econoom en bankier Muhammad Yunus en de door hem opgerichtte Grameen Bank. De scope wordt verlegd. Het zijn niet meer automatisch diplomaten die de prijs winnen -de Finse oud-premiers Ahtisaari was een beetje teleurgesteld naar het schijnt- maar activisten: een erkenning dat mensenrechten en democratie vrede dichterbij brengen.
Yunus is een kandidaat die acceptabel moet zijn voor links en rechts. Hij maakt bezwaar tegen simpelweg geld weggeven aan de armen (hij kapittelde onlangs Bush omdat die Katrina-getroffenen wel geld gaf), maar stelt dat leningen mensen ertoe aanzetten verantwoordelijk met hun geld om te gaan. Tegelijkertijd hamert hij op de waardigheid van armen.
Het schokte Yunus als beginnend econoom hoeveel woekerrente armen moesten betalen omdat zij geen toegang hadden tot bankaire leningen. De Grameen Bank begon met een leninkje van 27 dollar dat een groep van 43 families in staat stelde kleine investeringen te doen in een eigen zaak. Met dat weinig geld waren zij in staat zich te bevrijden uit een cirkel van armoede.
Daarmee was Yunus de uitvinder van het inmiddels zeer populaire microkrediet. Voor een lening vraagt men geen onderpand, maar een groep leners staat garant voor elkaar. Dat garandeert een goede investering en een hoge terugbetaling en bovendien steunen de leners elkaar in hun onderneming. Microkrediet geeft ons een belangrijke les over geld: het draait niet om de hoeveelheid maar om wat je ermee doet. Yunus vindt dan ook dat krediet krijgen een fundamenteel mensenrecht is.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Waarschijnlijk was ik te druk met consumeren, maar vandaag kwam ik erachter dat ik World Overshoot Day heb gemist. Die viel dit jaar namelijk op maandag 9 oktober. World Overshoot Day is de dag in het jaar dat de wereldbevolking de hoeveelheid natuurlijke hulpbronnen heeft opgesoepeerd die de ecosystemen op aarde in één jaar kunnen vernieuwen: bossen en visgronden die zich moeten herstellen, afvalstoffen die moeten worden geabsorbeerd. In een ideale wereld bestaat er geen World Overshoot Day, nog net aanvaardbaar zou een World Overshoot Day op 31 december zijn. Maar een wereld waarin deze dag eerder in het jaar valt die teert in op haar eigen hulpbronnen. World Overshoot Day valt ieder jaar eerder vanwege de toenemende wereldbevolking en het groeiende aantal welvarende consumenten. Humanity’s first Overshoot Day was December 19, 1987. By 1995 it had jumped back a month to 21 November. Today, with Overshoot Day on October 9, humanity’s Ecological Footprint is almost thirty per cent larger than the planet’s biocapacity this year. In other words, it now takes more than one year and three months for the Earth to regenerate what we use in a single year. (Footprintnetwork)
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Het gaat mij te ver om in alle gevallen te zeggen dat een overheidsbedrijf geen winst mag maken.
Aldus SP Tweede Kamerlid Ewout Irrgang. De wereld op zijn kop.
De Volkskrant kwam gisteren met het bericht dat er grote verschillen zaten in de prijs die mensen betalen voor het drinkwater. Dit kwam onder andere door dividend uitkeringen van sommige van die waterleidingbedrijven.
De fracties van PvdA, CDA en VVD stellen nu voor dividend aan banden te leggen met als argument dat drinkwater een publiek goed is waarop geen winst gemaakt mag worden. Maar zij waren indertijd voorstanders van marktwerking toch?
En nu gaat de SP, traditioneel fel tegen privatisering van nutsfuncties, ineens roepen dat het allemaal prima is?
Ik ben ze allemaal even kwijt. Verkiezingstijd zeker.
Bosbranden Indonesië roken Maleisiërs uit.
Satellietfoto’s: Smeulend Sumatra en Brandend Borneo
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.