Vorige week bevond Remco zich in St. Petersburg, waar toen de grootste anti-Poetin demonstraties sinds zijn aantreden plaatsvonden. Hierover schreef hij een aantal artikelen. Nu het vierde en laatste deel van de serie, welke eerder hier verscheen. In het restaurant van een hotel in Sint-Petersburg gaf Garri Kasparov vrijdag een paar interviews aan vertegenwoordigers van de internationale pers. Veel tijd was er niet, dus besloten Coen van Zwol en ik van ons kwartiertje de man een half uur samen te maken. We waren uiteraard pas als laatste aan de beurt, na de belangrijke landen (Engeland, Duitsland) en belangrijke media (televisie). Aan elk van de omringende tafeltjes zat een lijfwacht, stevige kerels met oordopjes in. Ook de volgende dag - tijdens de demonstratie van Een Ander Rusland - deden ze hun werk naar behoren. Toen Kasparov was uitgesproken, stormden leden van de ME naar voren. De oud-schaakkampioen werd in no-time uit de chaos weggehaald, zo snel dat het me zelfs ontging, terwijl ik onderaan de trap stond waarlangs hij moet zijn gevlucht.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Opgegroeid in het dorp Maurik in de Betuwe, heb ik als kind bar weinig meegemaakt. In Londonderry in Noord-Ierland is dat toch even een ander verhaal. Hier speelt een jonge generatie republikeinen kat-en-muis met de politie. Het is een droevig schouwspel.
Gisteravond ging ik na het schrijven van mijn nieuwsverhaal over de verkiezingen naar de fitnesszaal van het hotel op de vierde verdieping om mijn veel te calorische maaltijd te verbranden. Een uurtje zweten doet me goed, dacht ik. De gymzaal kijkt uit over Derry, in de avond is dat een prachtig gezicht? totdat veertig jongeren hun brandbommen tevoorschijn halen.
Terwijl ik op de hardloopbaan stond te puffen en uitkeek over de stad, voltrok zich het drama. De eerste melkflessen gevuld met doeken die zijn doordrenkt met brandstof en aangestoken, kwamen richting het hotel vliegen. Alsof het een alledaags ongemak betrof, sloot het hotelpersoneel zwijgend de metalen rolluiken op de begane grond. Toeristen die op straat slenterden, sloegen op de vlucht. Auto?s keerden om en kozen een andere route om de stad te kunnen verlaten.
Binnen korte tijd was de politie gealarmeerd en reed een gepantserde wagen op de groep in. Daarna begon de jacht? politiewagen trekt zich terug, jeugd komt tevoorschijn. Jeugd gooit met stenen en bommen, politiewagen komt weer in dreigende snelheid aanrijden. Dat ging een kleine twintig minuten zo door, tot vijf voertuigen van de PSNI uitrukten en de aanval inzetten.
Vorige week bevond Remco zich in St. Petersburg, waar toen de grootste anti-Poetin demonstraties sinds zijn aantreden plaatsvonden. Hierover schreef hij een aantal artikelen. Dit is het derde deel van de serie, welke eerder hier verscheen.
Vrijdagmiddag vroegen we ons af wie toch die man in het midden was tijdens de persconferentie. Maar na zaterdag vergeet ik hem niet gauw meer: Sergej Goeljajev.
De gedeputeerde van Jabloko was de heroïne van de demonstratie. Hij liep voorop, ook als het cordon van de ME weer eens werd omvergeduwd. Zweetpareltjes liepen over zijn hoofd op het Herrijzingsplein, een fraaie naam voor een revolutionaire bende als die van Een Ander Rusland. Brullend door zijn megafoon zweepte hij de massa op: ‘Dit is onze stad’ en ‘Rusland zonder Poetin’.
Goeljajev hield tot het laatste moment stand en liet zich uiteindelijk moedig met een verbeten glimlach wegvoeren (zie filmpje bij Coen van Zwol). Daar gingen heel wat minuten overheen, omdat de betogers de ME de terugweg versperden, toen Goeljajev in zijn kladden was gegrepen tegenover het Gostiny Dvor. ‘Pozór’, joelden de betogers, ‘Schande!’
Sergej Goeljajev, mijn held van de dag dus.
Morgenochtend verschijnt het vierde en laatste deel van deze serie.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Vorige week bevond Remco zich in St. Petersburg, waar toen de grootste anti-Poetin demonstraties sinds zijn aantreden plaatsvonden. Hierover schreef hij een aantal artikelen. Dit is het tweede deel van de serie, welke eerder hier verscheen.
Bij aankomst in Sint-Petersburg stonden ze ons reeds op te wachten, alsof we Feyenoord-supporters waren die aankwamen bij de Amsterdam Arena of Ajax-supporters bij De Kuip. Filmende politieagenten deden hun werk. Ze maakten beelden van de arriverende betogers, als bewijsmateriaal en als intimidatie. Ik heb er altijd plezier in de filmende agenten te fotograferen, hetgeen niet altijd op prijs wordt gesteld.
En zo zag Sint-Petersburg eruit tijdens de verboden mars van zaterdagmiddag:
Vanmiddag verschijnt deel drie in deze serie.
In Noord-Ierland worden de stemmen geteld voor de verkiezingen die deze woelige provincie voor het eerst in zes jaar weer een eigen regering moet geven. In november 2003 stemde Ulster voor het laatst. Dat was overweldigend op de radicale partijen DUP (protestants) en Sinn Fein (katholiek) die geen coalitie wilden vormen. In drie jaar tijd is veel werk verzet, en zeggen DUP en Sinn Fein het nu wel te willen proberen ? mits ze weer het mandaat van de bevolking krijgt.
In Londonderry wordt gevreesd dat de kiezersopkomst laag was. Het volk is het een beetje beu te stemmen op een coalitie die weinig overlevingskansen heeft. Voor een stad met zo?n bewogen verleden kan dat funest zijn. Londonderry heet ook wel Derry. Eind januari oordeelde de rechtbank dat het voorvoegsel ‘London’ moet blijven staan, hoe graag de republikeinen (tegenstanders van Brits bestuur) dat ook anders willen. Zij nemen alleen de naam Derry in de mond.
Tachtig procent van de inwoners is republikein: voorstanders van een Ierse eenwording. Bloody Sunday, de dag waarop het Britse leger dertien demonstranten in de stadswijk Bogside doodschoot, staat 35 jaar later nog in hun geheugen gegrift. Dit is het oorlogshart van Noord-Ierland waar loyalisten ? de opponenten ? geen kans maken. Als tenminste genoeg mensen zijn wezen stemmen. Of dat zo is, moet vanmiddag blijken. Foyle, zoals dit kiesdistrict heet om de hele Derry-Londonderry discussie te vermijden, houdt geen verkiezingen tussen nationalisten en loyalisten. De ware strijd vindt plaats tussen nationalisten onderling: Sinn Fein, de SDLP en enkele onafhankelijke kandidaten.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Vorige week bevond Remco zich in St. Petersburg, waar toen de grootste anti-Poetin demonstraties sinds zijn aantreden plaatsvonden. De komende dagen zal zijn verslag, dat eerder hier verscheen, in iets aangepaste vorm op GeenCommentaar geplaatst worden.
Met nachttrein nummer 30 vertrok ik vrijdagochtend vroeg naar Sint-Petersburg, de stad die al enige ervaring met revoluties heeft. De trein zat vol met activisten die een fraaie afspiegeling vormden van het brede scala aan splintergroeperingen die Poetin het leven zuur willen maken in zijn laatste jaar als president.
In coupé dertien zou Garri Kasparov (ja, die oud-schaker) een perspraatje houden, dus sjokte ik van wagon naar wagon. De eerste drempel werd opgeworpen door een norse “provodnitsa”, die weigerde mij door te laten zonder geldig toegangsbiljet voor de trein, hoewel je voor en na het instappen altijd ticket en paspoort moet tonen (zie foto Kasparov boven). ,,Hoe weet ik anders dat u echt met deze trein meereist?”
Mijn opstandige antwoord – “Ben ik soms uit de lucht komen vallen?” – werd met instemmend gelach begroet door de activisten, van wie sommigen ook niet doordrongen tot het strijdgewoel een paar coupés verder.
Maar met mijn biljet alsnog op zak kwam ik terecht in de derde klasse, waar men “platskart” reist en waar twee leiders van Een Ander Rusland zich mengden tussen het volk. De revolutionaire wind die Garri Kasparov door Rusland wil laten waaien, stonk hier naar zweetvoeten, drank en etensresten. De kolenkachel draaide overuren, terwijl hevig transpirerende cameramensen en fotografen vochten voor een schimp van het tafereel: Kasparov met bolsjewiekenleider Limonov op een bankje.
Weer een slachtoffer om aan uw Litvinenko Lijst toe te voegen. Paul Joyal, een 53-jarige deskundige op het gebied van Russische geheime diensten, werd vorige week neergeschoten en raakte zwaargewond.
Joyal, al langer een uitgesproken tegenstander van het beleid van Poetin, sprak op 25 februari nog bij “Dateline NBC” over de moord op Aleksandr Litvinenko en beschuldigde daarbij de Russische regering. Vier dagen later was hij zelf bijna dood, enkele uren nadat hij een oud-KGB-generaal had ontmoet. Joyal zou slachtoffer zijn geweest van een roofoverval (of moest het daarop lijken?!).
En ook nog een dode journalist erbij in Rusland. Ivan Safronov, een deskundige op het gebied van militaire aangelegenheden, schreef voor het dagblad Kommersant. Hij zou op de vijfde verdieping uit het raam zijn gesprongen (of werd hij geduwd?!).
Zie ook: www.ruslandblog.nl
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Gautam Malkani heeft met Londonstani een hippe thriller geschreven die speelt in de wereld van hindoestaanse jongeren in Londen anno nu.
Ik durfde het boek van Gautam Malkani niet in het Engels te lezen omdat er sprake zou zijn van veel slang.
Malkani geeft een aardige kijkje in de wereld van de oorzaak van alles wat fout en verkeerd is: buitenlandse jongeren. Een harde gang van 4 jongens leeft in een gesegregeerde Londense buitenwijk. Het kunstje hoe je grootschalig geld zou kunnen verdienen met gsm-diefstal is goed bedacht. De vertaling leest prettig, de plot is redelijk verassend.
Advies voor dit boek: iets tussen kopen en lenen in.
Een neef van mij, 19 jaar net als de hoofdpersoon, leest dit boek op mijn verzoek ook (sinds november). Zijn mening over dit boek begint wellicht vorm te krijgen, half februari meldde hij dit: ‘ja, ik ben er aan begonnen, ik heb het erg druk, ja, het begin van het boek is niet zo meeslepend, maar waar ik nu ben boeit het me..’
Welk huwelijksvoorschrift hebben Hindoestanen voor hun kinderen? Niet met BMW (=Black, Muslim, White).
De Russische bevolking heeft zaterdag voor het eerst op grootschalige manier haar ongenoegen over Poetin laten blijken. In het centrum van St Petersburg riepen 5000 leden uit verschillende oppositiestromingen anti-Poetin leuzen. Ze wisten zelfs door het politiekordon te breken en een drukke boulevard op te lopen. Volgens officiële bronnen zijn 50 mensen opgepakt, de demonstranten claimen echter dat er rond de 200 personen zijn meegenomen. Het grootste gedeelte van arrestanten is inmiddels weer op vrije voeten.
Toevallig heb ik vrijdag een bijeenkomst op de United Nations Correspondence Association over Rusland bijgewoond. Nina Khrusheva, Professor in politicologie op de New School Universiteit en achterkleindochter van Chroetsjov, sprak daar naar aanleiding van Poetin’s speech in Munchen over het risico op een nieuwe Koude Oorlog. Ik wist haar ook wat uitspraken over de persvrijheid in Rusland te ontfrutselen.
Laat ik u eerst even geruststellen, die Koude Oorlog komt er volgens Khrusheva niet. ?Rusland is ondanks haar enorme energievoorraad niet meer sterk genoeg om een serieuze opponent van de VS te zijn. Bovendien is de wereld waarin we leven te gefragmenteerd om twee blokken te vormen?, aldus de professor.
Met de persvrijheid is het in Rusland nog steeds slecht gesteld. ?De overheid heeft in alle mediabedrijven een groot belang, of is soms zelfs eigenaar?, vertelt Khruseva. ?Poetin verdedigt zijn beleid met een verwijt aan de pers dat ze zelf geen verantwoordelijkheid kunnen nemen. Dat is misschien wel waar, maar opkopen is niet de juiste oplossing?, voegt ze toe.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Hebt u ooit weleens van de VN-organisatie International Strategy for Disaster Reduction (ISDR) gehoord? Het bestaat, en ze hebben een aantal hele creatieve voorlichters weten te strikken. Om rampen te voorkomen, richten ze zich op kinderen. “Kinderen zijn de toekomstige burgermeesters, architecten, bouwvakkers, leraren en burgers. Als we hen op vroege leeftijd al leren hoe ze de risico’s op grote schade kunnen beperken, weten ze later hoe belangrijk het is om goede huizen, scholen en ziekenhuizen op veilige plekken te bouwen”, aldus Salvano Briceno, directeur van ISDR. Dat is op zich al een vernieuwende gedachte, de uitvoer is nog origineler.
Het creatieve brein van ISDR heeft een online spel ontwikkelt waarin kinderen leren hoe ze door middel van bouwen op de juiste plek met de juiste materialen een ramp in haar omvang kunnen beperken. Toen dit vanochtend aangekondigd werd door de woordvoerder van de Secretaris-Generaal, verwachtte ik er weinig van. Maar na een kijkje genomen te hebben, ben ik aangenaam verrast over hoe goed de uitvoering is. Meestal blijven dergelijke educatieve spelletjes steken bij een filterdun verhaaltje, maar dit spel gaat meer de richting van Simcity in.
Momenteel is het spel alleen op het internet te spelen, maar ISDR werkt aan een DVD-versie. Op die manier kunnen jongeren in gebieden zonder internet ook educatief verantwoorde tsunami’s weerstaan.
Karaktermoord is in de Amerikaanse politiek ongeveer net zo normaal als het eten van een hamburger. In het verleden werden onder andere Bill Clinton en Kerry er het slachtoffer van. De laatste slachtoffers zijn Hillary Clinton, Obama en Al Gore.
Die laatste krijgt nu de wind van voren omdat een “denktank” recentelijk de electriciteitsrekening van Al Gore publiceerde. Zijn huis gebruikt twintig keer zoveel stroom als een gemiddeld Amerikaans huishouden. Op zich is dat wel opmerkelijk nieuws, en de wereldpers nam het bericht dan ook direct over, zonder de journalistiek zo belangrijke wederhoor toe te passen. Want wat bleek? Gore gebruikt inderdaad veel (te veel) energie, maar de energie die hij gebruikt is groen, en hij koopt CO2 emissierechten om zijn uitstoot te compenseren. Maar het kwaad was al geschied. De inkt van de verdediging was nog niet droog of er kwam direct een milieuweblog dat zijn verhaal onzin vond omdat hij zijn emissierechten bij zijn eigen bedrijf kocht, en dus zijn eigen zak spekte. Dat dat weblog door een concurrent wordt beheerd maakt het verhaal natuurlijk niet minder betrouwbaar.
Een ander slachtoffer is de Democratische presidentskandidaat Obama. Door onder andere Fox werd hij ervan “beschuldigd” dat hij als kind van 6, 7 jaar oud les had gehad op een Madrassa, een berucht type Koranschool. De pers dook erop en nam ook dit verhaal over, maar een aantal nieuwsbedrijven namen een kijkje op de school en kwamen erachter dat het een doodgewone school was.