Plasterk wil dwangsom WOB schrappen
Volgens hem zijn er momenteel hele bedrijfjes die gespecialiseerd zijn in het innen van dergelijke dwangsommen.
Jean-Claude Juncker als kandidaat-voorzitter van de Commissie is de som van niet goed doordachte besluiten en vooruitziende slimmigheden. Het resultaat is een machtsgreep van het Europees Parlement. Die verloopt ten koste van de staatshoofden en regeringsleiders en van de Commissie. Curieus is dat de EU een leider krijgt die niemand had gewild, naar verluidt zelfs Juncker zelf niet. Volgens het Europese Verdrag wijst de Europese Raad de kandidaat-voorzitter van de Commissie aan. Zo gaat dat al meer dan een halve eeuw. Vervolgens besluit het Europees Parlement met meerderheid van de leden over de benoeming. De aanwijzing gebeurt ‘rekening houdend met de verkiezingen van het Europees Parlement’. Het Europees Parlement draait bij het streven naar machtsuitbreiding nu de rollen 100% om. Dat gebeurt buiten de Europese verdragen om. Afgelopen winter hebben de politieke fracties daar zogenaamde ‘Spitzenkandidaten’ benoemd. Zij fungeerden bij de Europese verkiezingen als lijsttrekkers. De Spitzenkandidaat die de Europese verkiezingen won, zou volgens het Europees Parlement de Commissievoorzitter moeten worden.
Volgens hem zijn er momenteel hele bedrijfjes die gespecialiseerd zijn in het innen van dergelijke dwangsommen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
ANALYSE - De huidige provinciale indeling bestaat vrijwel onveranderd sinds 1814. De belangrijkste wijzigingen waren de splitsing van Holland in 1840, de vorming na de scheiding van Noord- en Zuid-Nederland van (Nederlands) Limburg in dat jaar, en de instelling op 1 januari 1986 van de provincie Flevoland.
Het enige concrete voorstel voor een andere provinciale indeling kwam er in 1976. Minister De Gaay Fortman van Binnenlandse Zaken diende toen voorstellen in tot reorganisatie van het binnenlands bestuur. Dat was een omvangrijk plan, bestaande uit twee wetsvoorstellen, waarbij de provinciale indeling geheel op de schop zou gaan en taken zouden worden overgeheveld van Rijk naar provincie. Er kwam niets van terecht.
Voorgeschiedenis
Over de bestuurlijke inrichting van ons land wordt al lange tijd nagedacht. Dat betrof zowel de taken van decentrale overheden als de gebiedsindeling. In 1955 werd bijvoorbeeld de Commissie bestuursvorm voor grote gemeenten ingesteld en in 1960 onderzocht een Commissie-Klaasesz de instelling van een apart bestuurslichaam voor het Rijnmondgebied. Dit laatste leidde in 1964 tot instelling van het Openbaar Lichaam Rijnmond, dat belangrijke taken in het gebied rond Rotterdam overnam van de provincie Zuid-Holland.
In 1969 presenteerden minister Beernink en staatssecretaris Van Veen de Nota Bestuurlijke Organisatie waarin gewestvorming door samenwerking en samenvoeging van gemeenten als oplossing werd gezien voor bestuurlijke problemen. Als het Rijk taken wilde overdragen aan het lagere bestuur dan moest dat eerst worden versterkt, zo stelden de bewindslieden. Er werd onder andere gedacht aan gewesten rond (grote) steden. Beide bewindslieden kwamen in 1971 met een wetsvoorstel ‘Voorschriften met betrekking tot de gewesten’, dat een kader moest scheppen voor de gewestvorming.
ANALYSE - Waarom zijn dode liberalen zoveel sympathieker dan hun moderne, levende evenknieën? Waarom heb je bij een Leonard Trelawny Hobhouse (1864-1929) of een Pieter Cort van der Linden (1846-1935) het idee dat zij wel oprecht zijn geïnteresseerd in sociale rechtvaardigheid? Dat voor hen ‘vrijheid’ een grotere lading heeft dan een egoïstische angst voor de belastingdienst?
Het antwoord op deze vraag ligt, als je erover nadenkt, voor de hand. Politieke stromingen vertolken immers niet alleen positieve principes, zoals – in het geval van de liberalen – een geloof in de vrije markt of een nadruk op weinig overheidsbemoeienis, maar vertegenwoordigen ook een negatieve reactie op datgene waarmee men het hartgrondig oneens is.
Het liberalisme, zo vergeten we nog wel eens, is allereerst een reactie op de semi-feodale samenleving van de achttiende eeuw. Dat wil zeggen: een samenleving waarin, zoals in Frankrijk, de rijken waren vrijgesteld van de belangrijkste belastingen, waarin laaggeborenen (tot 1789)
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
2014 is pas halverwege, maar het jaar is voor Geert Wilders al verloren. Ga maar na: twee verkiezingsnederlagen op rij (gemeenteraad en Europa), PVV’ers die de partij de rug toekeren en nu ook geen fractie kunnen vormen in het Europarlement.
Bij elke andere partij was de leider afgetreden. Niet bij de PVV. Wilders sprak gisteren zijn teleurstelling uit over het mislukken van het Europese avontuur. Maar zei vervolgens dat hij zich weer volledig op het werk in de Tweede Kamer gaat richten. “Het halve Midden-Oosten staat in brand. Ik blijf strijd voeren tegen de islam.”
COLUMN - ‘Meneer, volgens mij zijn we allang uit de crisis, als ik zie wat mensen allemaal kopen. Wat denkt u…?’ Mick is een mondige brugklasleerling die helemaal vooraan zit in de klas. Hij is iemand die kritisch nadenkt over de maatschappij en zijn mening over bepaalde zaken graag wil delen met anderen. Dat is bijzonder knap voor iemand van zijn leeftijd. Geregeld discussiëren we over actuele onderwerpen. Zo ook onlangs over de crisis. Zijn vraag zette me aan het denken.
Enkele weken na het gesprek dat ik met Mick had over de crisis, maakte minister Dijsselbloem (Financiën) bekend dat ‘we’ uit de crisis zijn. Dit bericht kwam voor velen als een geschenk uit de hemel. De minister gaf in zijn optimistische lenteprognose aan dat ‘de economische groei fors aantrekt.’ Verder orakelde hij dat ‘de Europese aanpak (…) van de crisis, zijn vruchten begint af te werpen.’ Hierbij dacht ik meteen aan de opmerking van mijn maatschappelijk betrokken brugklasleerling. Want wat bedoelde de nationale baas van ons geld hier precies met ‘de Europese aanpak…?’ Bedoelde hij hiermee soms dat we een tijd geleden vriendelijk doch dringend gesommeerd werden om vooral maar (weer) geld uit te gaan geven, nadat ons eerst de stuipen op het lijf was gejaagd met onheilspellende crisisberichten?
Ironisch genoeg was ik in de week van de euforie omtrent de zogenaamde ‘voltooid verleden crisis’, voor het eerst te gast in het nieuwe confectiewalhalla voor de hebberige en ‘fashionminded’ mens, de Primark. Her en der hadden we al gehoord dat het daar de hemel op aarde zou zijn, wat betreft kleding en allerlei aanverwante (impuls)aankopen. Hoewel ik geen fan ben van dit soort massale winkelketens, die overal ter wereld als paddenstoelen uit de grond schieten om mensen te dienen van goedkope (want: crisis!) en kwaliteitsvriendelijke producten, moest het er dan toch maar eens van komen.
Nadat we twee breedgeschouderde beveiligers bij de ingang hadden getrotseerd, kon ik me echter niet inhouden om retorisch aan mijn vriendin te vragen: ‘Het is toch crisis…?’
Wat zou een volgend EU-referendum ons brengen?
ACHTERGROND - Een nieuw EU-referendum. Eurosceptici hopen erop; eurofielen vrezen ervoor. Terecht? Of zo’n referendum er ooit komt is twijfelachtig. Bovendien zou de uitslag sterk afhangen van de vraag die in dat referendum wordt gesteld. Het vorige referendum, deze maand negen jaar terug, leert ons dat ‘framing’ van die vraag de doorslag kan geven.
‘Je kunt er donder op zeggen dat er bij het volgende EU-verdrag een referendum komt,’ aldus Niesco Dubbelboer onlangs. In 2003 was Dubbelboer als PvdA-Tweede Kamerlid mede-indiener van het wetsvoorstel dat leidde tot het referendum over de Europese Grondwet. Destijds was een belangrijke reden voor het houden van een referendum de verwachte vergroting van het draagvlak voor de EU. Nadat de Nederlandse bevolking overweldigend ‘ja’ zou hebben gestemd, zoals de verwachting was. De Raad van State merkte destijds in zijn advies op dat Dubbelboer en zijn mede-indieners niet stil hadden gestaan bij de mogelijkheid dat het referendum zou ‘mislukken.’ Met een ‘nee’ hadden de drie Kamerleden domweg geen rekening gehouden.
Een blunder – maar minder onbegrijpelijk dan die lijkt. Een ‘Nee’ leek onwaarschijnlijk. De Grondwet bevatte geen radicale wijzigingen, maar bestond vooral uit bestaande verdragen. Ze genoot de steun van vijf partijen, samen goed voor 83% van de stemmen bij de recentste Tweede Kamerverkiezingen. Bovendien stond Nederland bekend als pro-EU. Driekwart van de Nederlanders was voor EU-lidmaatschap en 72% voor de euro. Bij Europese verkiezingen kregen pro-EU partijen steevast minstens 83%. Ook na de beslissing tot een referendum leek het lange tijd een gelopen race. Acht maanden voor het referendum was volgens een peiling 73% van de Nederlanders vóór een Grondwet en 20% tegen. Vier maanden voor het referendum zei in een Spaanse volksraadpleging 82% ‘sí.’ De Spaanse uitslag was geen uitzondering. Meer algemeen hadden van de 39 eerdere keren dat er in een Europees land een EU-referendum was gehouden er liefst 29 in ‘ja’ geresulteerd.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Een overzichtje hier:
Het zal duidelijk zijn dat de [Bulgaarse] VMRO een extreem rechtse, militante club haters van immigranten, homoseksuelen en andersgelovigen is. De ECR schroomt er kennelijk niet voor steeds bruinere handen te maken om meer gewicht in de schaal te leggen. Uiterst bedenkelijk was al dat kort na de afgelopen Europese verkiezingen de Deense Volkspartij (Dansk Folkeparti, DF) en – erger nog – de Finse Partij (Perussuomalaiset, voorheen Ware Finnen) werden toegelaten. […]
Zoals de journalist Thomas Seymat twitterde: De ECR van David Cameron kaapte de Scandinavische bondgenoten van Farage’s EFD, die op zijn beurt cruciale partners van Le Pen en Wilders afpikte: de Litouwse partij Orde en Recht (Tvarka ir Teisingumas, TT), plus – voeg ik eraan toe – de Zweedse Democraten; en op het laatst het door de ECR verwelkomen van Dzhambazki. Het vooralsnog mislukken van het onverkwikkelijke Europese avontuur van Wilders is dus toe te schrijven aan het binnenlopen van neofascisten in de gelederen van de Europese conservatieven. Een geruststellende ontwikkeling lijkt me dit nauwelijks.
[…] really, I don’t want that much of a say. Nobody does.That’s what elections are for. An election is a genius act of delegation. I don’t want to spend the next five years embarking on an in-depth series of work and pension spending reviews. That’s why I went to the trouble of picking a representative to do it for me.
Stuart Heritage reageert in The Guardian op de belofte van Nigel Farage dat een UKIP-regering regelmatig referenda zou houden.
Zo meldt de Volkskrant.
De PVV en VVD krijgen bij de komende Tweede Kamerverkiezingen concurrentie. Althans, dat is de hoop van Louis Bontes en Joram van Klaveren. De ex-PVV’ers, die al enige maanden samen een fractie vormen, beginnen een nieuwe partij: Voor Nederland (VNL). Ze kondigden dit weekend aan dat ze een ‘klassiek-liberale’ koers gaan varen.
Gaat het lukken? Ik zie het niet hoopvol voor ze in:
Opnieuw zoekt een partij dus een toekomst aan de rechterzijde van het politieke spectrum. Het is voor Bontes en Van Klaveren te hopen dat ze iets succesvoller zullen zijn dan de meeste voorgangers. Leefbaar Nederland, LPF, Trots op Nederland, Democratisch Politiek Keerpunt, EénNL, PRDV (Peter R. de Vries): allemaal doken ze in de vermeende ruimte op rechts, maar gingen ze door verschillende oorzaken ten onder. Met de partij van Wilders als grote uitzondering.
Nog belangrijker is de hamvraag die de nieuwe compromiskoers van de SP oproept: wat is nu eigenlijk nog het verschil met de PvdA? Inhoudelijk willen ze vaak hetzelfde, alleen levert de PvdA om te regeren vervolgens haar halve program in. Als de SP nu hetzelfde doet, kunnen ze net zo goed fuseren. Als dat al in 2012 was gebeurd, hadden we nu een andere premier.
Thomas von der Dunk vindt het maar niks dat de Amsterdamse SP instemde met het afschaffen van de erfpacht.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.