Prikkelen

Bijdrage van Karin Spaink. Overgenomen van haar site. Eerder verschenen bij het Parool. Het kabinet wil de bijstand, de Wajong en de sociale werkplaatsen bijeenvegen, met als uitgangspunt dat arbeidsgehandicapten zoveel mogelijk op de reguliere arbeidsmarkt aan de slag moeten. Tegelijkertijd wordt alle hulp aan arbeidsgehandicapten bij het zoeken naar een baan, of ondersteuning teneinde hun werk te kunnen houden, radicaal wegbezuinigd: in totaal moet met de nieuwe regeling met twee miljard euro minder worden uitgevoerd. Zulk beleid gaat ervan uit dat arbeidsgehandicapten niet genoeg hun best doen. Wanneer we ze financieel nu maar voldoende ‘prikkelen’, komt alles goed: we maken thuis blijven zitten gewoon minder aantrekkelijk. De markt zal vervolgens automatisch haar nobele ding doen: door de vergrijzing stijgt de behoefte aan arbeidskrachten in de komende jaren, et voilà: ineens plaats zat voor al die gepast geprikkelde gehandicapten! Wat het kabinet vergeet, is dat alle werkgevers meer willen produceren met minder mensen. Overal stijgt de werkdruk: ook gezonde mensen hebben daar flink last van. Hoe mensen met een arbeidshandicap zich moeten verhouden tot die toenemende werkdruk? Uh… daarover heeft het kabinet niet nagedacht.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Nederniet, de pas

, door

Met enige regelmaat plaatsen wij gastbijdragen. Dit maal een van Sopje, vooral omdat het goed is voor de actuele discussie.

Laten we wel wezen. Blowen is niet erg gezond. En omdat wiet telen verboden is, maar verkoop niet, komt er.. de wietpas. Dan weten we precies wie er geen bezwaar heeft tegen softdrugs en semi-illegale praktijken. Bovendien worden de toeristen niet meer zo ‘love & peace man’. En minderjarige scholieren kunnen niet stiekem wiet kopen bij de coffeeshop. Al rept niemand hierover, de wietpas staat er ogenschijnlijk los van. Echter weet iedereen wel dat leeftijdscontrole vaak achterwege blijft.

De wietpas is bedoeld om criminaliteit rond de coffeeshops te reguleren. Maar de criminelen die wiet telen of verkopen aan coffeeshops kan je niet oppakken met een consumentenpas. Dus wat hier rechtswege illegaal is en een wezenlijk onderdeel is van de branche, blijft ongedeerd.

Waarom komen er zoveel toeristen hier? Oh ja, vanwege de wiet. En juist zij mogen het niet meer kopen. Dus er komen op den duur minder toeristen naar ons Walhalla. Bovendien staat het Damrak straks vol met illegale wiet verkopers.

Zoals ik aangaf wordt over minderjarigen niet gerept. Dat is vreemd, want de tweede kamer doet er alles aan om het de jongeren lastig te maken. Het minimum van 350 meter afstand tussen coffeeshop en school bijvoorbeeld. Echter de doorvoering bleek niet direct volledig haalbaar. Er zijn veel coffeeshops gesloten de afgelopen jaren in een straal van 250 meter van scholen. Maar de rest van het plan staat momenteel in de koelkast. De wietpas maakt eigenlijk de afstandsregel overbodig, dus hoeven de overige coffeeshops (nog) niet te verhuizen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Laat buitenstaanders meekijken in de tbs-kliniek

, door

Een gastbijdrage van Ko Hummelen, bijzonder hoogleraar forensische psychiatrie aan de Rijksuniversiteit van Groningen. Het stuk is ook te lezen op Sociale Vraagstukken.

De veroordeling van Julian C. laat onder meer de weerstand tegen tbs bij verdachten zien. De motivatie van een voor tbs-behandeling kan bevorderd worden door verbetering van het behandelmilieu in de kliniek. Dat vraagt om meer meekijken van buiten.

In de forensische psychiatrie is altijd sprake van dwang en drang. Patiënten met een psychiatrische stoornis of ziekte hebben vrijwel niets te willen. Daardoor bestaat er bij deze patiënten vaak weerstand tegen hun behandeling. Vooral de tbs-maatregel leidt nog al eens tot heftig verzet. Dat valt recentelijk ook af te leiden uit het verzet van Julian C. om mee te werken aan een psychiatrisch onderzoek. (Formeel kan een  rechter alleen tbs opleggen als een stoornis is vastgesteld, red.) De opgave voor de tbs-kliniek is om die weerstand zo veel mogelijk te overwinnen. Ze moeten patiënten motiveren mee te werken aan hun (soms opgedrongen en gedwongen) behandeling. Dat is nodig en nuttig want de meest effectieve behandeling is die waarvoor de patiënt zelf ‘kiest’.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Geluk. Een schat aan wijsheid voor op de wc

, door

De afgelopen decennia is er een zee aan geluksonderzoek geproduceerd, maar deze wil maar niet aanspoelen bij het grote publiek. Dat is de stelling van de Vlaamse auteur Leo Bormans, die kilometers psychologisch onderzoek doorspitte en tot zijn verbazing merkte dat niemand in zijn omgeving van de resultaten op de hoogte was. Daar moest hij verandering in brengen. Hij vroeg honderd ‘geluksprofessoren’ uit vijftig landen – van België tot Bhutan, van Australië tot Mexico – hun bevindingen over geluk op één A4-tje samen te vatten. Het resultaat is Geluk. The World Book of Happiness, een lijvig boek vol conclusies en aanbevelingen, opgetekend in gewone mensentaal, zonder esoterisch gewauwel, zonder moeilijke cijfertjes.

Wat indruk maakt is de enorme impliciete consensus die uit alle bijdragen spreekt. Voor geluk heb je nodig: (1) voldoende geld voor de basisbehoeften, (2) voldoende beweging en slaap, (3)  één (!) intieme liefdesrelatie, (4) enkele betrouwbare vrienden, (5) persoonlijke vrijheid en controle, (6) zinvol, creatief, uitdagend en leerzaam werk, (7) een spirituele/ religieuze praxis en (8) een betrouwbare overheid en medemens. Geld alleen maakt dus niet gelukkig ­– een open deur, maar wel met ongekend vereende kracht ingetrapt.

Maar het allerbelangrijkste ingrediënt is natuurlijk je houding, de manier waarop je in het leven staat, en er tegenaan kijkt. Optimistische, extraverte, vergevingsgezinde, eerlijke en humorvolle mensen zijn gelukkiger. En die houding kun je aanleren, aldus Miriam Akhtar, een van de pioniers van de positieve psychologie. ‘Geluk is een spier die je kunt trainen. Als je eraan werkt, wordt die sterker’.

Doe het veilig met NordVPN

Mededeling

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Rijken rijker? Reprise

, door

Afgelopen woensdag plaatste ik een stuk over de inkomensverdeling in de VS en Nederland. Daar werd met name naar de hoge inkomens gekeken. Mijn conclusie was toen dat de situatie voor Nederland er wel netjes uit zag. Echter, met een slag om de arm. De gegevens gingen maar tot 1999.
Laat dat nou net een van de laatste jaren zijn waar het “netjes” bleef. Met dank aan reaguurder Jasper bleek uit een stuk van het CPB dat rond 2000 er een beweging ontstond waarin de rijken weer grotere stukken van de inkomenstaart verkregen.
Nu zijn de cijfers niet helemaal vergelijkbaar vanwege een andere definitie van inkomen. Maar dat heeft verder geen grote invloed op de trend.
Hier dus eerst een plaat op basis van de CPB cijfers op gelijke manier als in de vorige post weergegeven.


Maar het CPB verhaal heeft ook cijfers van de bovenste 0,5 en 0,1% van de inkomens, zeg maar de echte grootverdieners. En daar is de trend nog steviger. Bovendien begon het daar al eerder (vanaf 1993). De bovenste 0,1% zag in 10 jaar tijd haar inkomen relatief gezien verdubbelen. Waarschijnlijk een combinatie van loonmatiging bij de massa en doorgaande stijging bij de top.

Het zou interessant zijn als we nog verder zouden kunnen inzoomen. Maar cijfers zijn in Nederland nu eenmaal lastig te vinden op dit vlak.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Iedereen een winnaar?

, door

Joel Best’s Everyone’s A Winner – Life in our Congratulatory Culture sounded interesting but turned out to be a disappointment. I have already blogged on the topic of prize proliferation. This book is an expanded version of the same idea: the multiplication of awards in current American culture.

I was hoping for some sociological insights in this subject but the entire book revolves around a couple of ideas: (1) status is a resource as scarce and as valuable as other forms of capital (wealth and power) but, according to Best, one that has been neglected by sociology’s focus on income and wealth stratification based on class or race (I disagree). (2) The multiplication of social worlds creates the multiplication for recognition within the group, but also outside the group.

What causes such multiplication of social world? For Best, a diversification of society along with the recognition of past discrimination and exclusions: as once-marginalized group see their exclusion somewhat lessened, they create their own social worlds (groups and organizations) and forms of recognition that had long been denied them. Within these social worlds, awards and prizes are granted as forms of acquiring status. And, as Best claims, this is something easier done than changing the inequalities of wealth and power.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Weekendcollege | Geen blauwdruk voor natuur en samenleving

, door

Dit is de zevende aflevering in de lezingenserie De Urgentie van Duurzaamheid, van Studium Generale Utrecht. De bijdrage is geschreven door Melanie Peters. Kijk hier de lezing terug.

Er is geen blauwdruk voor de ideale natuur en ook niet voor de samenleving, zo concludeerden prof. dr. Bert Theunissen (Geschiedenis van de Natuurwetenschappen, UU) en prof. dr. Rosemarie Buikema (Art, Culture and Diversity, UU). In de zevende dubbellezing in de serie Duurzaamheid als wereldbeeld spraken zij over mens- en natuurbeelden.

Het idee van permanente transitie is een beter beeld, dan het idee van de toekomst als utopisch, vredig en paradijselijk einddoel. Ook natuurbeschermers en degenen die wenkende perspectieven voor democratie en samenleving schetsen moeten zich dat realiseren. Als de natuur niet dwingend een ideaal oplegt, hoe bepalen we dan wat we willen behouden voor toekomstige generaties? Als de samenleving op verschillende manieren kan worden ingericht, wat is dan de richting die we kiezen?

Dat is helemaal aan ons, zegt de wetenschapsfilosoof. Niet door ter reduceren, maar door de veelheid van verhalen en mogelijkheden te verkennen, zegt de cultuurfilosoof. Zo vormen we op basis van wat we hebben, nieuwe beelden over onszelf en de natuur, waarin we ons collectief kunnen herkennen. De toekomst is dus wel maakbaar, maar op een andere manier dan we dachten; ze volgt meer uit het verleden, dan dat ze sprongen maakt.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

The Night Cleaner

, door

Florence Aubenas’s The Night Cleaner reads like Nickel And Dimed 2.0. The idea is simple: the Libération journalist went undercover and got herself on the labor market during the recession, wanting to experience what the cohorts of precarized workers experience, first hand. She would stay undercover until she found a full-time job.

Her cover story was that, at 48, she had just been dumped by the man who “kept” her and she was now looking for a job, with no experience or qualifications. The book is the tale of her journey in the world of the precarized. What she uncovers, and what is often invisible (by design) is what neoliberalism is really like for the people who have to live it.

Welcome to the Precariat, meet its members: the men and women of all ages who have to jump through the hoops that the Sarkozy administration throws in their way, for fear of losing unemployment benefits, the nonsensical (and often ridiculous) bureaucratic nightmares that are the French Pôles Emploi (unemployment centers where the unemployed are required to go, attend workshops on how to draft a resume, present oneself to potential employers, etc. in order to receive benefits, counseling and access to job listings), and waste hours and hours in transportation for a few hours of cleaning work.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende