SP: 'Consument betaalt onnodig voor afdanken apparaten'SP-Kamerlid Remi Poppe wil dat minister Huizinga (Milieu) de verwijderingsbijdrage op elektronische apparaten afschaft. De organisatie die verantwoordelijk is voor het verwerken van de apparaten blijkt naar schatting 220 miljoen in kas te hebben. Dat is veel meer dan nodig is voor het verwerken van alle apparaten. ?Die vetpot blijft maar groeien?, zegt Poppe. ?De SP roept al jaren dat er geld genoeg is voor de verwerking. Ik ga van de minister eisen de onnodige verwijderingsbijdrage die de consument betaald per direct af te schaffen.?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
GeenCommentaar heeft plaats voor gastlogs. Vandaag is dat een stuk van Martin Swinkels, die het per mail instuurde.
Erg he, van dat dooie meisje en die politieman? Ja, inderdaad heel erg. Voor de ouders, om precies te zijn. En natuurlijk voor broers of zussen. En voor opa en oma. En ook wel schokkend voor de klasgenootjes. Nou goed dan, voor de buren is het ook niet leuk. Maar verder valt het toch wel mee? Het feit dat het verlies van een kind het allerergste is want een ouder kan overkomen, schijnt vandaag de dag te betekenen dat half Nederland een paar dagen over moeten mee-jammeren over hoe zielig het is.
Je kunt dat positief zien. We zijn blijkbaar een volkje van vriendelijke gevoelige en meelevende mensen (op een enkele geschifte politieman na). Het hele land wordt één grote rouwende familie als er iets ergs gebeurt.
Hartverwarmend toch?
Of helemaal niet hartverwarmend, wat mij betreft. Wat is eigenlijk het verschil tussen de ramptoerist die met zijn auto naar de smeulende resten van een vuurwerkfabriek rijdt, en de ramptoerist die aan de buis gekluisterd zit om elk detail op te zuigen over een bizarre moord, ergens in het land. Het oppervlakkige verschil is dat de TV-ramptoerist niemand last valt. Op het eerste gezicht althans. Dat lastig vallen is namelijk gedelegeerd aan de mensen van de pers. Maar het mooie van het verhaal is, dat de pers er ook niks aan kan doen. Want de perst doet dit alleen maar omdat er vraag naar is. Als er al een schuld is, dan legt de journalist die probleemloos terug bij de rampkijker. De journalisten zijn namelijk helden voor wie geen moeite te veel is om de onstilbare, maar o zo gerechtvaardigde sensatiehonger van de de rampkijker te stillen. U vraagt, wij draaien. En de schoorsteen moet ook roken.
De Crisis van de jaren dertig was één van de aanleidingen voor de Tweede Wereldoorlog. De huidige crisis is de grootste sinds die tijd, maar heeft gelukkig nog niet geleid tot het opnemen der wapenen. Blijkbaar is beschaving toch iets dat kan toenemen.
Nu dreigt er echter toch een oorlog. Gelukkig niet één met bommen en granaten, maar wereldomvattend zou hij best eens kunnen zijn en als dat zo is zullen vele gewone mensen er ook onder gaan lijden. We lijken namelijk in de inleidende fase te zitten van De Grote Chinese Handelsoorlog.
Het draait allemaal om de wisselkoers van de Chinese munteenheid renminbi (die wordt uitgedrukt in yuan, zoals lengte wordt uitgedrukt in meters.) Die wordt niet bepaald in vrije valutahandel, maar door de Chinese overheid. En die doet dat volgens bijna iedereen behalve die Chinese overheid zelf op een niveau dat te laag is ten opzichte van andere munten, om Chinese producten goedkoop te houden. Nu is dat zelfs voor de Chinezen niet een kwestie van alleen zeggen dat die wisselkoers zo laag moet zijn. Anders zouden namelijk de prijzen en lonen in China vanzelf gaan stijgen door de enorme hoeveelheid geld die het land instroomt. Waardoor de Chinese exportmachine ook weer zou gaan haperen.
Dus wat China doet is, is yuan dumpen en er dollars en andere valuta voor kopen, die daardoor duurder worden. Feitelijk is dit manipulatie van de valutamarkt. Een soort manipulatie ook die niet is toegestaan volgens regels van het IMF.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
[qvdd]
“Er zal genoeg op me afkomen. En ik ga mijn verleden nog maar eens overdenken. Misschien leidt dat zelfs wel tot een roman.”
Jan Marijnissen is niet bang voor een zwart gat nu hij definitief niet terugkeert in de Tweede Kamer. De vraag is natuurlijk of hij voortaan ook een blokje omloopt als hij een camera ziet.
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.
Zakenblad Forbes heeft zijn nieuwe jaarlijkse lijst van armste aardbewoners gepubliceerd. Na de recente lijst met rijkste bewoners, waar de Mexicaanse mediamagnaat Slim verrassend bovenaan eindigde, was het volgens de redactie tijd voor ?de andere kant van het spectrum?. Op de lijst prijken 371 Sub-Saharaanse Afrikanen, 54 Oostaziaten, 72 Haïtianen, 2 dakloze Russen en een verwarde Belg. Op basis van ?zorgvuldig en grondig onderzoek en heldere criteria? is de lijst samengesteld, die volgens het tijdschrift ?een representatief beeld van armoede schetsen?. Dat bleek dit jaar met de mondiale gebeurtenissen geen sinecure, aldus Steve Forbes, hoofdredacteur van Forbes magazine.
?Het blijft natuurlijk appels met peren vergelijken. Het prijspeil in Haïti is het afgelopen jaar ruim onder dat van Guinee-Bissau gedaald. Met 4 cent kun je in een vluchtelingenkamp in Malawi alleen een bordje rijst krijgen, terwijl je er in Mongolië al een jakhalskoteletje kunt kopen. Dat maakt het journalistiek gezien moeilijk, maar ook uitdagend.? Doordat de prijs alleen aan volwassen kan worden uitgekeerd gaat hij dit jaar aan vele kinderen voorbij. Pho Nuk (7) uit Noord-Korea heeft er wel begrip voor. ?Op zo?n jonge leeftijd blijft bezit lastig te definiëren. Ik heb niets, en mijn familie ook niet. Maar bij veel westerse gezinnen is de tv en de computer ook eigenlijk gewoon van papa en mama. Dus wat dat betreft bezitten we allemaal weinig. Ik hoop in elk geval dat ik over 11 jaar als volwaardig lid kan meedoen.?
De nummer 1 is Kwame Mpufu uit Nyala, Darfur. Hij had al geruime tijd net als vele landgenoten vrijwel geen materieel bezit, maar toen hij vorige week ook zijn familie verloor kaapte hij de titel voor de neus van enkele landgenoten weg. Mpufu heeft het afgelopen jaar geleefd van een paar kilo rijst, geweld in van cholerabacteriën vergeven water uit een tien kilometer verderop gelegen put.
45 procent van de discriminerende opmerkingen op internet is gericht tegen joden, volgens NU.nl. Een opmerkelijke constatering, en niet helemaal een juiste.
Het oorspronkelijke persbericht van het MDI zegt namelijk iets anders. 45% van de gemelde strafbare uitingen was antisemitisch. Een belangrijk nuanceverschil dat verloren gaat in de “vertaling” van journalisten.
De cijfers worden helemaal opvallend als je in ogenschouw neemt dat er slechts 40.000 joden in Nederland zijn, tegenover 900.000 moslims. Is de haat tegen joden dan zo groot, en is de afkeer van bijvoorbeeld moslims veel minder? Of is er iets anders aan de hand?
Het lijkt op het laatste. Het MDI is een van oorsprong “joods” instituut, dat traditiegetrouw sneller reageert op anti-semitisme dan andere vormen van verbaal geweld. Dat is de laatste jaren wel “verbeterd”, zie bijvoorbeeld de affaire Nekschot, maar gezien deze achtergrond zullen ook de meldingen sneller uit de joodse hoek komen, en minder snel uit moslim-hoek. Ook de melding over Nekschot was afkomstig van een tot de islam bekeerde Nederlander, en niet uit de traditionele moslimhoek.
Daarnaast is het tegenwoordig bijna geaccepteerd om discriminerende opmerkingen te maken richting moslims en blijft discriminatie tegen joden onverminderd gevoelig liggen. Hierdoor zal het aantal meldingen van moslim-discriminatie waarschijnlijk ook lager uitvallen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Concept van eerlijkheid toch ook cultureel bepaald
Grotere gemeenschappen zijn socialer.
And the award for best villain goes to… John Yoo
Auteur torture memos geniet meer naarmate mensen hem meer haten.
Nova stopt met reactiemogelijkheid
Wordt vervangen door strenge gemodereerde opiniepagina.
Japan lobbyt voor sushi nu, niet sushi later.
D66-Amsterdam uit coalitiebesprekingen
Is het oneens met benoeming Asscher tot waarnemend burgemeester
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.