Vandaag een bijdrage van Peter van het weblog Codes, keuzes en maakbaarheid. Gisteren vroeg ik me af waarom het in de Nederlandse blog- en twittersfeer zoveel rustiger is over de protesten in de Noord-Afrikaanse, Midden-Oosten en Aziatische landen, dan tijdens de Egyptische rally’s. Treedt er mediamoeheid op? Zijn er twijfels over de aard en afloop van de protesten? Leeft het minder omdat er geen live televisiebeelden zijn? Er is minder zichtbaar, maar de ernst is er niet minder om. In Bahrein en Libië heeft het leger mensen doodgeschoten. Toch gaan ook vandaag weer mensen de straat op om meer vrijheid te eisen. Voor morgen staan demonstraties gepland in Algerije en Marokko. In Jemen blijft het onrustig en ondertussen heeft ook Djibouti zich bij de ontwikkelingen aangesloten. Ook in Koeweit waren er protesten. Hier gingen statenlozen de straat op om een einde van hun pariabestaan te eisen. Misschien wordt het ons teveel?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Verontwaardiging in de blogosphere. Het heeft NRC-redacteur Raymond van den Boogaard behaagd om zijn two cents aan het online debat bij te dragen. Volgens hem bent u een mopperaar en zijn de grote opinieblogs – GeenStijl, Frontaal Naakt, Het Vrije Volk, Joop en Retecool – niet meer dan de ventielen waarin u uw gebakken stinklucht door kunt persen. Nou ja, behalve Joop natuurlijk, want daar schrijven gevestigde opiniemakers voor en zoals u weet raakt NRC altijd een beetje opgewonden van gevestigheid.
Dat Sargasso slechts terzijde wordt genoemd, zullen we hem maar vergeven. Het toont wel aan dat Van den Boogaard geen enkele poging heeft gedaan tot serieuze research: Sargasso is toevallig wel het oudste en een van de best gelezen opinieblogs van Nederland. Retecool heeft een bereik waar nrc.nl alleen nog maar van kan dromen. Als het gaat om invloed op het maatschappelijke debat weet ik nog niet wie dat gaat winnen: GeenStijl of NRC. En over de achtergrond van veel lezers ook al geen woord: veel hoogopgeleide professionals.
Het stuk van Van den Boogaard staat op pagina twee en is dus een van de belangrijke verhalen van de dag (lees het hier en hier). Opvallend is dat het stuk zo weinig zegt, tenminste de boodschap is mij na lezing niet duidelijk. Iets over dat NRC geen boze brieven meer krijgt, maar dat u bij ons uw gal komt spuwen. Eigenlijk zegt Van den Boogaard niet veel meer dan: goh, er zijn opinieblogs waar stukjes verschijnen en mensen hun menging geven. Tja, dat doen we al bijna tien jaar: knap dat Van den Boogaard dat nu al doorheeft.
Een gastbijdrage van Hugo Brady, senior research fellow aan het Centre for European Reform.
The freedom enjoyed by EU citizens to live and work in each others’ countries is a unique liberty. It is the basis around which European governments have tried to build a single border, a compensatory system of co-operation between police, judges and immigration officers and a common refugee policy. But hardening attitudes towards immigration in many countries and widening policy disagreements between governments and the EU’s institutions are exposing fault-lines in this structure. As the cracks threaten to widen over the coming months, policy-makers face some tricky dilemmas.
For a start, some EU governments are struggling with the very concept of the free movement. The Dutch government – prodded by far-right politician and coalition kingmaker Geert Wilders – recently announced that it wants to renegotiate the free movement directive. At first sight, the Dutch demand does not seem that outrageous: change the law to allow governments to deport EU nationals with criminal records back to their home countries. The problem is that any re-opening of the 2004 directive risks sparking a plethora of demands from France, Italy or Britain to restrict free movement in other ways. The law was also at the centre of last year’s spectacular row between the European Commission and France over arbitrary deportations of Roma. Poorer countries like Poland, Hungary or Romania would be livid, leading to a bitter split between east and west and, possibly, north and south.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Juan Cole over de oorzaak van revolutie en een waarschuwing