Ik ben toch wat verdrietig, lieve Sargasso lezertjes. Voel me niet helemaal 100% Seedorf, integendeel. En dit allemaal naar aanleiding van de bekendmaking van de complete Oranje selectie. Marco, wat maak je me nou man. Boulahrouz thuislaten op de bank in Nederland, voor zijn flatscreen tv van 100 inch HD met extra pixelpower. Khalid heeft nog een beetje dat Jaap Stam vermogen. Je tegenstander doodstaren terwijl je de bovenarmspieren dreigend laat flexen. Een verpletterende indruk maken. Ook al zit je alleen maar op de bank in Zwitserland, gewoon voor het effect. ‘ja, maar Kittekat, we hebben toch Bouma en Heitinga?’ Nein! We kunnen niet alleen maar aanzetten met een stelletje gundogs en ja, dat klinkt een stuk beter dan dat het in werkelijk is: gesnoef, een beetje stinken en veel haarverlies na afloop van de match. Het leek zo goed te gaan met mijn stemming, zeker na het zien van een tv-programma over het ware verhaal achter de rel Hiddink en Davids op het EK van 1996. Hoewel iedereen spontaan hangende borsten krijgt na het zien van
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
“Ik voelde gewoon geen vertrouwen van hem; dat hij wilde dat ik deel van deze groep uitmaakte op de manier zoals ik ben: 100 procent Seedorf.”
Aldus onze Clarence Seedorf in een interview voor de Volkskrant waarin hij uitlegt hoe van Basten hem zwaar gepiepeld heeft. Hoe haalde Marco het ook in zijn hoofd om hem over te slaan voor de rol van el duce tijdens de thuiswedstrijd tegen Slovenië. Gott im Himmel! Ik zou ook woest zijn. Woest! Gepasseerd worden door de schlemielen van der Vaart en Sneijder. Maar in plaats van zijn ongenoegen te uiten tegen Nelson Mandela of een ander vertrouwenspersoon in zijn leven of gewoonweg voor de camera’s weigeren de hand van de bondscoach te schudden, praat en zucht hij met tranen in zijn ogen over zijn gevoelens, het creëren van momenten, het kijken in spiegels en de denigrerende toon van Marco. Ik word niet echt warm van dit soort meidengepraat, Clarence. Integendeel, mijn tepels krijgen nu ernstige terugtrek neigingen.
We moeten het dus zonder de natuurlijke aanvoerder van ons elftal gaan doen, deze zomer. Dit verlies dient gecompenseerd te worden door het behandelen van de eerste lading oranjespullen. Zo kwam ik afgelopen zaterdag in de Hema een tweetal attributen tegen die mij zeer de moeite waard lijken: oranje Heidi vlechtjes met een voetballetje en Hollandse linten en een toetertje in de vorm van een Zwitserse hoorn. De eerste testen tonen enthousiaste reacties van intimi en buurtgenoten! Ik denk niet dat ze hoog scoren op duurzame boomvriendelijkheid, hoewel Hema haar best doet om een ecologische marketinggraan mee te pikken. Echter, het Heidi object is voor meerdere doeluiteinden bruikbaar. Maak bijvoorbeeld je partner met semi-lang haar er blij mee, want het houdt zijn of haar kapsel mooi in bedwang tijdens een winderige dag. Of geef nu eindelijk toe aan de behoefte om voor een keer als vrouw rond te lopen, voor de volle honderd procent.
“Als je uiteindelijk bovenaan staat, dan ben je kampioen”
Een gevleugelde uitspraak afkomstig van Wim Kieft, gemaakt tijdens de rust van Wigan Athletic tegen Manchester United op de laatste speeldag van de premier league. Hij keek weer eens heel tevreden, op een barbecueachtige manier. Een lekker stukkie kip, effe dippen in een Calvé sausje en klaar, weet je. Ondanks geel P.C Hooft kapsel, net iets te glimmende v-truien, zonnebank bruin gezicht om zijn doorzaknacht te maskeren, is hij aan mij vastgegroeid. Een voetbalwedstrijd kijken zonder zijn ophalende neus (nog nooit iemand op tv zo vaak ‘verkouden’ gezien) is vreemd. Hij hoort bij het voetbal, hij houdt van het spel.
In iedere vrouw schuilt een potentiële Wilma Kieft of beter nog een Emily Schelvis. Zoals mannen het tot in hun ballen kunnen voelen tintelen, zo voelen vrouwen het via hun borsten. En de zogende vrouw heeft dubbel pret als Dirk Kuyt zijn Katwijkse kont erin zet: melkfonteinen. Voorwaarde voor het ontpoppen van deze liefde is dat het reeds op jonge leeftijd door de strot geduwd dient te worden – vaders, let op – omdat het anders een stille dood sterft, verdrongen door de aantrekkingskracht van het theeservies.
Het duurt even, een jaar of twintig, voordat je het zelf ook weet te waarderen. Ergens klikt het: voetbal is soap, negentig minuten lang is het genieten van zwetende mannenlijven, gespierde kuiten, emotionele uitbarstingen van geluk of frustratie en laten we niet de prachtige omhalen, hakjes en combinaties vergeten.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Records. Daar houden mensen van. En wie is de Confédération Africaine de Football om niet in die behoefte te voorzien? Zijn we nog aan het bijkomen van de lijst met de twintig beste Afrikaanse voetballers van de laatste vijftig jaar die de Afrikaanse voetbalbond vorig jaar publiceerde, nu komen voorzitter Issa Hayatou en de zijnen met een lijst met de tien beste clubs aller tijden. Zoals altijd schort er het een en ander aan zo’n lijst.
Gemeten naar de prestaties in de internationale Afrikaanse competities is Al-Ahly zonder enige twijfel de allerbeste Afrikaanse club ooit. De Egyptische club won vijf keer de Afrikaanse Champions League, vier keer de Cup Winners’ Cup en driemaal de Super Cup. De andere clubs in het rijtje zijn: Zamalek, Etoile du Sahel, Asante Kotoko, Esperance de Tunis, ASEC Mimosas, Canon de Yaoundé, JS Kabylie, Accra Hearts of Oak en Africa Sports.
Qua prestaties en dus ook wat punten betreft (68) staat Al-Ahly op eenzame hoogte. De nummer twee van het lijstje, de club Zamalek, is in eigen land én op het Afrikaanse continent de grootste concurrent van Al-Ahly. Zamalek won eveneens vijfmaal de Afrikaanse Champions League, één keer de Cup Winners’ Cup en driemaal de Super Cup. Daarmee ontvangt de club 47 punten van de CAF, evenveel als de nummer drie van de lijst: Etoile du Sahel.
“Football is coming home” meldde de NOS triomfantelijk toen het de voetbalrechten had verworven. Dat ze dat doen door belastinggeld over de balk te smijten zeggen ze er niet bij.
Let wel, ik heb het dan niet eens over de discussie of de publieke omroep wel zoveel geld over moet hebben voor iets dat ook prima door een commerciële omroep uitgezonden kan worden. Uit de informatie die de NOS en de STER zelf verstrekken blijkt dat er bewust te veel geboden is.
Reken maar mee: de NOS betaalt 16 miljoen euro per jaar voor de televisierechten. Samen met ? 5 miljoen productiekosten levert dat een totale kostenpost van ? 21 miljoen op. Aan de inkomstenkant verwacht de Ster 11 à 13 miljoen extra reclameinkomsten.
Dat is dus een gat van minimaal ? 8 miljoen. Een commerciële omroep wil winst maken en zal dus wel gek zijn dat te accepteren. Nou zou je nog kunnen redeneren dat een commerciële omroep meer geld kan verdienen, simpelweg door meer reclame uit te zenden, maar de praktijk heeft uitgewezen dat dat maar zeer beperkt kan. Anders worden kijkers weggejaagd, met dalende inkomsten tot gevolg. De commerciëlen zullen dus nooit veel meer dan ongeveer ? 10 miljoen voor de rechten geboden hebben. Daar kan dan nog aan toegevoegd worden dat de NOS ook bij een iets lager bod de rechten waarschijnlijk wel gekregen had, wegens de aanwezige know how en de grote publieke druk op de KNVB de rechten aan ze te gunnen.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
”De boel is van binnen hartstikke rot en als de club zo doorgaat, is PSV binnen twee jaar naar de kloten. Het gaat hier om essentiële zaken in het voortbestaan van de club.”
Aldus een zegsman van PSV in Het Parool. Een andere zegsman spreekt zelfs van “maffiapraktijken” binnen de club. Keeper Gomes heeft met een interview in VI een beerput geopend bij de landskampioen. In 010 en 020 worden de zakken popcorn inmiddels opengetrokken. Hommeles bij de boeren uit Eindhoven? Hè, eindelijk! Het werd weer eens tijd…
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
