Het Sargasso EK Voetbalgevoel 2008: fok

“Ik voelde gewoon geen vertrouwen van hem; dat hij wilde dat ik deel van deze groep uitmaakte op de manier zoals ik ben: 100 procent Seedorf.”

Aldus onze Clarence Seedorf in een interview voor de Volkskrant waarin hij uitlegt hoe van Basten hem zwaar gepiepeld heeft. Hoe haalde Marco het ook in zijn hoofd om hem over te slaan voor de rol van el duce tijdens de thuiswedstrijd tegen Slovenië. Gott im Himmel! Ik zou ook woest zijn. Woest! Gepasseerd worden door de schlemielen van der Vaart en Sneijder. Maar in plaats van zijn ongenoegen te uiten tegen Nelson Mandela of een ander vertrouwenspersoon in zijn leven of gewoonweg voor de camera’s weigeren de hand van de bondscoach te schudden, praat en zucht hij met tranen in zijn ogen over zijn gevoelens, het creëren van momenten, het kijken in spiegels en de denigrerende toon van Marco. Ik word niet echt warm van dit soort meidengepraat, Clarence. Integendeel, mijn tepels krijgen nu ernstige terugtrek neigingen.

We moeten het dus zonder de natuurlijke aanvoerder van ons elftal gaan doen, deze zomer. Dit verlies dient gecompenseerd te worden door het behandelen van de eerste lading oranjespullen. Zo kwam ik afgelopen zaterdag in de Hema een tweetal attributen tegen die mij zeer de moeite waard lijken: oranje Heidi vlechtjes met een voetballetje en Hollandse linten en een toetertje in de vorm van een Zwitserse hoorn. De eerste testen tonen enthousiaste reacties van intimi en buurtgenoten! Ik denk niet dat ze hoog scoren op duurzame boomvriendelijkheid, hoewel Hema haar best doet om een ecologische marketinggraan mee te pikken. Echter, het Heidi object is voor meerdere doeluiteinden bruikbaar. Maak bijvoorbeeld je partner met semi-lang haar er blij mee, want het houdt zijn of haar kapsel mooi in bedwang tijdens een winderige dag. Of geef nu eindelijk toe aan de behoefte om voor een keer als vrouw rond te lopen, voor de volle honderd procent.

“Als je uiteindelijk bovenaan staat, dan ben je kampioen”

Een gevleugelde uitspraak afkomstig van Wim Kieft, gemaakt tijdens de rust van Wigan Athletic tegen Manchester United op de laatste speeldag van de premier league. Hij keek weer eens heel tevreden, op een barbecueachtige manier. Een lekker stukkie kip, effe dippen in een Calvé sausje en klaar, weet je. Ondanks geel P.C Hooft kapsel, net iets te glimmende v-truien, zonnebank bruin gezicht om zijn doorzaknacht te maskeren, is hij aan mij vastgegroeid. Een voetbalwedstrijd kijken zonder zijn ophalende neus (nog nooit iemand op tv zo vaak ‘verkouden’ gezien) is vreemd. Hij hoort bij het voetbal, hij houdt van het spel.

In iedere vrouw schuilt een potentiële Wilma Kieft of beter nog een Emily Schelvis. Zoals mannen het tot in hun ballen kunnen voelen tintelen, zo voelen vrouwen het via hun borsten. En de zogende vrouw heeft dubbel pret als Dirk Kuyt zijn Katwijkse kont erin zet: melkfonteinen. Voorwaarde voor het ontpoppen van deze liefde is dat het reeds op jonge leeftijd door de strot geduwd dient te worden – vaders, let op – omdat het anders een stille dood sterft, verdrongen door de aantrekkingskracht van het theeservies.
Het duurt even, een jaar of twintig, voordat je het zelf ook weet te waarderen. Ergens klikt het: voetbal is soap, negentig minuten lang is het genieten van zwetende mannenlijven, gespierde kuiten, emotionele uitbarstingen van geluk of frustratie en laten we niet de prachtige omhalen, hakjes en combinaties vergeten.