Trollen

Kijk, dat is nou interessant. Een team van Italiaanse geleerden doet onderzoek naar de wijze waarop onbevestigde geruchten en samenzweringstheorieën zich via de sociale media kunnen verspreiden. Een van hun conclusies is dat mensen die zich bezighouden met dit soort ideeën, op Facebook alleen (99%) kijkt naar onderwerpen die dat bevestigen. Ook de omgekeerde conclusie is waar: wetenschappers becommentariëren vrijwel alleen (90%) wetenschappers. Dat stemt overeen met wat ik weet over degenen die geloven dat de Cyruscilinder een mensenrechtendocument is: ze citeren vooral elkaar en nooit de laatste wetenschappelijke inzichten. Jezusmythicisten lezen alleen Jezusmythicisten – het boek van Van der Kaaij noemt bijvoorbeeld Meiers Marginal Jesus-serie niet. Kwakhistorici zoeken bevestiging, zoeken niet naar de informatie die het eigen gelijk tegenspreekt en zijn er – dat bewees Trouw zo mooi – niet van op de hoogte welk wetenschappelijk onderzoek bestaat.

Bin Laden las 9/11-samenzweringstheorieën

De VS heeft de lijst met boeken en andere documenten die in Osama’s schuilplaats zijn aangetroffen vrijgegeven, naast boeken van Noam Chomsky en Bob Woodward zaten daar ook boeken tussen met samenzweringstheorieën over de zogeheten ‘Illuminati’ en, inderdaad, de aanslagen van 11 september 2001: The New Pearl Harbor: Disturbing Questions About the Bush Administration and 9/11 …

De doodsoorzaak was waarschijnlijk een overdosis ironie.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De paranoïde wereld van Martin Bosma

Beste Martin, je hebt een aardig CV. Bestuurskunde (politicologie) gestudeerd aan de UvA en sociologie aan de New School for Social Research in New York. Al vanaf je 17e ben je actief in de journalistieke wereld: NOS, RTL, Wereldomroep, CNN, ABC News. Geen onaardig Curriculum Vitae. Persoonlijk kan ik daar niet aan tippen moet ik je eerlijk bekennen.

Ergens ging het mis met je. Het gebeurde mogelijk in de eerste jaren van je politieke carrière in de Tweede Kamer. Misschien al eerder, dat kan ik niet nagaan. Het mondde uit in één van je eerste Kamervragen over het simpele gegeven dat een verslaggeefster van de NOS niet wist wat de hoofdstad van Israel was. Dom, wellicht, maar Kamervragen waardig? Oh, wacht, ze droeg een hoofddoekje, een teken van islamisering, dat verklaart de urgentie. Sinds dat moment ging het eigenlijk alleen maar bergafwaarts. Opeens zag je overal complotten opdoemen. Kritische actualiteitenprogramma’s op de publieke omroep wilde je inperken. Je wilde een gerenommeerd journaliste haar neus afhakken. Je zag islampropaganda opduiken in kinderprogramma’s. Schooldirecteuren die een mening ventileren die strijdig is met je eigen overtuigingen moeten op non-actief gesteld worden. En de groenlinkse klimaatmafia is ook al overal geïnfiltreerd.

Ondertussen begaf je je op het literaire pad en vatte je je visie op de recente Nederlandse geschiedenis samen in het tenenkrommendeDe schijn-élite van de valse munters”, waarin je geregeld een loopje neemt met de werkelijkheid en deze naar eigen smaak inkleurt: alles is de schuld van links en overal duiken moslims op om ons met het kromzwaard een islamitisch bewind op te leggen. Als beloning biedt een Nederlandse kwaliteitskrant je een column aan, waarin je je zelfverzonnen waarheid kunt ventileren. Ik vermoed dat de NRC je een podium gaf om Nederland kennis te laten maken met je wereldvreemde gedachtengoed en je samenzweringstheorieën.

Foto: Enric Borràs (cc)

Joodse Lobby

Ze was decennialang de onbetwiste ‘grande dame’ van de Amerikaanse politieke journalistiek. Helen Thomas, inmiddels negentig jaar oud, liep al vijftig jaar mee in Washington. Ze mocht zitten op de voorste stoel in de persfoyer van het Witte Huis en legde Amerikaanse presidenten regelmatig met lastige vragen het vuur aan de schenen. Wat had ze immers te verliezen?

Meer dan je zou denken, zo bleek onlangs. Een pittige uitspraak in het voorbijgaan, gefilmd op een mobieltje, maakte afgelopen zomer een einde aan Thomas’ lange carrière als politiek verslaggeefster. Inmiddels heeft het beroepsgilde van Amerikaanse journalisten zelfs de stekker uit de ‘Helen Thomas Award’ getrokken, een oeuvreprijs voor journalistieke veteranen zoals zijzelf. Helen Thomas is in de kringen die er toe doen in rap tempo een besmet individu aan het worden: een sociale leproos.

Nu moet gezegd worden: mevrouw maakt het er zelf ook wel een beetje naar.

Het begon allemaal met een vriendelijk gesprekje van twee minuten in het park voor het Witte Huis, waar rabbijn David Nesenoff de correspondente tegen het lijf liep en zijn twee zonen aan haar voorstelde. Beiden wilden journalistiek gaan studeren. Of zij nog tips voor hen had. Thomas reageerde enthousiast: “Beslist doen. Daar word je absoluut gelukkig van. Je kunt de mensen informeren en je blijft altijd bijleren.”

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Wetenschappelijk artikel teruggetrokken na dreigementen van ontkenners opwarming aarde

NIEUWS - Het wetenschappelijk tijdschrift Frontiers of Psychology trekt een artikel terug dat het aanhangen van samenzweringstheorieën onder ontkenners van de geaccepteerde visie op de opwarming van de aarde rapporteert.

Al kort na publicatie had het tijdschrift het artikel (pdf) van de website gehaald nadat verschillende klachten waren ontvangen. Gisteren heeft Frontiers of Psychology bekend gemaakt het artikel definitief terug te trekken.

Dit doen ze niet omdat het een slecht artikel was. Integendeel. Frontiers of Psychology concludeert zelf dat het na grondig onderzoek geen wetenschappelijke of ethische fouten heeft kunnen ontdekken: