De Sargasso redactie wordt al enkele dagen onophoudelijk gelinktipt dat vandaag: 17 januari de Doomsday Clock verzet gaat worden. Deze fictieve klok geeft aan hoever de wereld nog van Armageddon verwijderd is. De Doomsday Clock is in de afgelopen decennia al flink heen en weer geschoven. Met als dieptepunt "twee-voor-twaalf" in 1953 en een hoogtepunt in 1991, na de Val van de Muur stond de klok op "achttien-voor-twaalf". Vandaag is de klok weer twee minuten vooruit gezet naar "vijf-voor-twaalf" i.v.m. de nucleaire dreiging en de klimaatverandering. Nu doen wij op Sargasso uit principe niet aan doemdenken en dito uurwerken. Maar naar aanleiding van al die indringende linktippers ontstond er op de redactie wel een verhitte discussie. De een vindt het maar een "flut-initiatief van masturberende wetenschappers". Terwijl de ander erop staat dat "een dergelijke mijlpaal in de geschiedenis niet op Sargasso mag ontbreken". Weer iemand anders opperde dat er opzich niks mis is met masturberen en dat er nog wel andere beroepen te bedenken zijn waar nog veel meer gemasturbeerd wordt. Kortom, wij kunnen u dit wereldnieuws niet onthouden. De verklaring van de Board of Directors gaat als volgt: We stand at the brink of a second nuclear age...
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Dit is deel III van een drieluik over democratie in Azerbajdzjan – een verhaal opgetekend aan de hand van krantenartikelen. De quotes zijn afkomstig van Coen van Zwol, correspondent van het NRC Handelsblad in Moskou – naar wie vriendelijke dank uitgaat.
We schrijven bijna een jaar later. Ik vlieg terug naar Baku voor een aantal conferenties over ‘energy-security’, en wil een paar oude vrienden opzoeken, en kijken hoe een dergelijke ‘democratie’ zich ontwikkeld.
Baku is veranderd. Plots staan er potsierlijke hotels, en men heeft een nieuwe muntsoort ingevoerd die verdacht veel op de euro lijkt. Hoogbouw lijkt het nieuwe adagium, en de infrastructuur is enorm verbeterd. Wat mijn vrienden en kennissen betreft hoef ik me weinig illusies te maken. Murad is terug in London. Rashid zit ergens in de bergen, Emin woont in Moskou, een andere Rashid zit in New York.
Tijdens een conferentie in datzelfde Hyatt hotel krijg ik een aanvaring met Tahir Taghi-Zadeh, de directeur van het ‘Pers en Informatie departement’ op het ministerie van Buitenlandse Zaken. In de pauze leggen we ons conflict iets bij, en hij nodigt me uit voor koffie.
Tahir is een goedlachse man die het naar eigen zeggen altijd op prijs stelt om ‘open and frank’ met buitenlanders over de situatie in zijn land te praten. Hij legt uit dat de renovatie in het gebouw de vernieuwing van BuZa goed illustreert. Vroeger was het zijn werk uit te pluizen wat de media schreven over Azerbajdzjan, en dat eventueel bij te sturen. Nu brengt hij het grootste deel van zijn tijd door op seminars en conferenties, en geeft hij journalisten ‘betrouwbare’ informatie over de status-quo in Azerbajdzjan. Hijzelf en grote delen van zijn departement komen voort uit het voormalige amassadepersoneel in Washington. Ze praten naar hartelust en drinken koffie uit grote mokken.
De rechtbank in Leeuwarden behandelt vandaag een verzoek van het Openbaar Ministerie om de Hells Angels verboden te verklaren. Het zou een bijna on-Nederlandse aanpak zijn. Want verbieden betekent dat iets ondergronds gaat, en als wij iets vrezen dan zijn het wel zaken die zich afspelen in het illegale -dus ondoorzichtige- circuit. Duistere praktijken worden oogluikend toegestaan, mits ze zich voor het zoeklicht van de wet afspelen. Zo kunnen we een oogje in het zeil houden, zo weten we wat er speelt.
En dat is precies wat het OM zo steekt aan die hele Hells Angels: er is geen toezicht. Die gasten zitten maar op die ondoordringbare clubterreinen van ze. God mag weten wat ze daar allemaal bekokstoven. Geen ambtenaar die het in zijn hoofd haalt poolshoogte te nemen. Pure angst natuurlijk. Maar de onwetendheid is nog duizendmaal erger. Als de vrijbuiters van de Angels nou nog af en toe een persberichtje de deur uit zouden doen: Heden ochtend heeft dit en dit chapter het volgende besproken en ondernomen. Mocht het dan onverhoopt niet stroken met de wet, dan is het OM er in ieder geval van op de hoogte. Dat slaapt een stuk rustiger. Maar nee hoor, alles moet bij die gasten achter een dik rookgordijn gebeuren. Dan moeten ze het zelf maar weten ook, denkt het OM.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
In het diepste geheim hebben Israël en Syrië de afgelopen twee jaar overleg gevoerd over de Golanhoogte. De militair strategisch belangrijke hoogvlakte met het meer van Tiberias als cruciale watervoorraad voor de regio veroverde Israël op Syrië in de Zesdaagse oorlog van 1967. In de besprekingen is overeengekomen dat Israël de hoogvlakte teruggeeft aan Syrië en dat rondom het meer van Tiberias een natuurpark komt waar zowel israëliërs als syriërs toegang tot krijgen. Syrië stopt op haar beurt met steun aan terreur-/verzetsbewegingen Hezbollah en Hamas en zal ze zich distantiëren van Iran. Er zou nog geen tijdschema zijn vastgesteld door beide landen. Syrië wil dat Israël zich binnen vijf jaar terugtrekt, maar Israël zou denken aan een termijn van minimaal vijftien jaar (Elsevier).
• Het puntenplan en de nieuwe kaart in de israëlische krant Haaretz.
Dit is deel II van een drieluik over democratie in Azerbajdzjan – een verhaal opgetekend aan de hand van krantenartikelen. De quotes zijn afkomstig van Coen van Zwol, correspondent van het NRC Handelsblad in Moskou – naar wie vriendelijke dank uitgaat.
Voor de verkiezingen zelf reden we naar het noorden, tot vlak aan de Russische grens – Dagastan. Net buiten Baku zat een man langs de kant van de weg, letterlijk in z’n onderbroek. Hij probeerde zijn jeans te verkopen. Drie dagen later reden we terug, en zat hij er nog.
Een groepje Jonge Democraten staat in een hoekje van het Hyatt te giebelen. Zij namen waar in het noordelijk Katsjmas en het westelijke Ganja. ,,Ik was vorige winter in Oekraïne. Daar ging de fraude stiekem, onder de tafel. Dit was hardcore”, zegt Olaf Koens. Hij achtervolgde een Mercedes door de stoffige straten: de eigenaar trok langs de stemlokalen om kiezers ervan te doordringen dat hun baan op het spel stond. ,,Hij maakte ze wijs aan de inkt op hun duim te kunnen zien op wie ze hadden gestemd.” Clanleiders reden hun aanhang naar de stemlokalen, en bij de telling ging men helemaal los. ,,Ze vouwden de biljetten niet eens open, telden ze automatisch bij de regeringskandidaat.” Een voorzitter van een stembureau, tevens schoolhoofd, dreigde een docente met ontslag toen ze protesteerde.
Thijs Brandenburg zag in Ganja ,,voor elk stemlokaal zo’n muur van leren jassen en gouden tanden”. De mannen schudden kiezers de hand, vertelden ze wat te stemmen. Soms was de voorzitter behulpzaam bij het invullen van het stembiljetten, soms kon iedereen meekijken in het stemhokje. De waarnemers vermoeden dat incompetentie een even grote rol speelde als kwade wil en regeringspartij YAP ook zonder fraude wel had gewonnen. Koens: ,,Maar 40 of 5 procent voor de oppostie, dat is nogal een verschil.”
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
I have understood that humanity is a strength, not a weakness. I have changed. I have known defeat, and I have had to overcome it, like millions of French people.
Nicolas Sarkozy legt tijdens zijn kandidaatsstelling voor het presidentsschap van Frankrijk uit dat hij niet meer zo’n botte boer is als hij was. Of zijn persoonlijke “uitdagingen”, huwelijksproblemen en overspel, wel representatief zijn voor waar de onderkant van de samenleving mee worstelt, dakloosheid en armoede, is echter de vraag. Maar hij heeft er zin in.
We saw healthy, happy well-dressed children taught by well-qualified teachers who get paid a decent salary. These are opportunities that did not exist for poor people before Chávez.
It’s just amazing being here. There is so much vibe and passion, there is truly a sense of revolution.
Given the history of gringo intervention in Latin American affairs, the Venezuelans have greeted us with an amazing degree of hospitality and openness. [The Guardian]
Eurocommissaris voor Justitie Franco Frattini riep zondag de lidstaten op voldoende helikopters, vliegtuigen, schepen en andere middelen beschikbaar stellen voor Frontex: het Europees agentschap voor gemeenschappelijke grensbescherming. De Europese Unie moet zich namelijk voorbereiden op een nieuwe golf [tsunami?] van illegale immigranten. Volgens Frattini moet eind maart alles klaar staan om goed voorbereid te zijn op de verwachte toevloed vanaf april/mei. (Trouw)
Heel mooi al die vliegtuigen en verrekijkers voor Frontex, maar de problematiek is complexer. Zolang de Afrikanen hun vlotten vastbinden aan de kooien vol tonijn die Europese schepen (illegaal) uit Afrikaanse wateren wegslepen is het dweilen met de kraan open…
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
