Olaf Koens

169 Artikelen
3 Waanlinks
106 Reacties
Achtergrond: Jay Huang (cc)
Foto: Eric Heupel (cc)

Het einde van oranje

De bewoners van de stad namen ze mee naar huis, de ongeschoren jongens uit West-Oekraine die hun tenten hadden opgeslagen in Kiev. Ze kregen een douche, een flinke maaltijd en meestal bleven ze slapen. Er was hoop, zelfs de treurige buitenwijk van K. had iets vrolijks. Aan het klimrek van een verlaten speeltuin hing een oranje lintje. Grootmoeders uit het hele land vulden hun magere pensioentjes aan door bij metrostations oranje shawls en mutsen te breien. In de metro werd gezongen, op straat heerste euforie. En angst. Duizenden mijnwerkers uit het Oosten zouden met hun pikhouwelen naar de hoofdstad komen om de revolutie uit elkaar te slaan. En ze kwamen. Er werd gepraat, ze maakten grapjes en er werd vooral gedronken. De volgende ochtend gingen de foto’s de wereld over, de blauwe mijnwerkers met hun Janoekovitsj-vlaggen innig zoenend met de blonde vrouwen in hun oranje Joesjtsjenko-shawls.

De grimmige landen van de voormalige Sovjet-Unie zouden voorgoed veranderen. De Europese Unie doneerde zelfs een kerstboom met 25 blauw-gele ballen en een 26ste, oranje bal. In het holst van de nacht werden we naar de kleine ondergrondse kantoorjes geloodst waar de jongerenorganisaties hun werk deden. Per koerier kwam het geld van George Soros binnen. Ze hadden het momentum, een paar weken later hield Joesjtsjenko zijn inauguratiespeech. De held van ‘die andere’ revolutie, Michail Saakasjvili, hield een toespraak in vloeiend Oekrains. Mijn vrienden hadden tranen in hun ogen. De revolutie had zelfs een eigen televisiezender. Maar het echte werk is nooit begonnen. De monster en het meisje braken met elkaar, de nieuwe ministersposten werden voor veel geld verkocht en de pijnlijke maar broodnodige hervormingen werden nooit doorgevoerd.

Foto: Eric Heupel (cc)

Dit mag u van GQ niet in Rusland lezen

Het is een vreemde wereld. Hollywood-gossip site ‘Gawker’ springt in de bres voor de persvrijheid en zet scans van een artikel uit GQ online en laat het vertalen naar het Russisch. Heeft het Kremlin GQ verboden in Rusland? Worden journalisten onder druk gezet? Voor de verandering eens niet! GQ past flinke zelfcensuur toe en probeert te voorkomen dat het stuk in Rusland opduikt, op internet verschijnt of ‘aan Russische functionarissen, journalisten of adverteerders waar dan ook ter wereld’ verschijnt. De New York Times legt het uit. GQ heeft een – matig interessante – versie van haar eigen blad op de Russische markt. Ik kocht gisteren nog een exemplaar.

En in een fijn staaltje ‘crowdsourcing’ zette Gawker de stukken online en vroeg haar Russische lezers het stuk te vertalen: ‘Эй, вы можете прочитать запрещенную статью GQ про Путина здесь‘. ‘Hey, jullie kunnen het GQ-artikel over Poetin hier lezen’, staat er. En dat kunt u ook. Want informatie wil vrij zijn.

Foto: Eric Heupel (cc)

De Russische zomerhit van 2009 (en 2008)

Iedereen wil het weten: wat is de zomerhit van dit jaar in Rusland? En dus trok uw correspondent naar Sotsji, de Olympische badplaats met een fijnafgesteld raderwerk voor wansmaak en slechte muziek. En wat blijkt? De zomerhit van dit jaar is dezelfde als die van vorig jaar! Wie maakt het wat uit. DJ Smash, kom er maar in!

Een nummer dat al ruim een jaar in clubs, discotheken en door de rottige speakertjes van mobiele telefoons klinkt. U wilt meer van DJ Smash? Wij raden u van harte ‘Mijn Moskou’ aan….

Foto: Eric Heupel (cc)

De pik van Poetin

Nu die van Berlusconi zo openlijk in het nieuws is vraagt de lezer zich natuurlijk af: hoe zit het eigenlijk met de pik van Poetin? Deze goedlachse Centraal-Aziatische gastarbeider in Sint-Petersburg heeft het antwoord.

No photo's

,,Nee, je mag geen foto’s maken”, zegt hij. ,,Dan moet je de poorten niet open zetten”, werp ik tegen. Hij kan er wel om lachen en doet de grote ijzeren deuren van de bouwput even later dicht.

Ik sta bij de bouwput die tegenwoordig Okhta Center heet. Hier moet het nieuwe hoofdkantoor van Gazprom komen, een enorme wolkenkrabber net buiten het historisch centrum van Sint Petersburg. Een half jaar voor de geplande oplevering is er weinig te zien. Op een doordeweekse dag zijn er amper 30 mensen aan het werk.

De inwoners van Sint Petersburg voerden een titanenstrijd met het stadsbestuur tegen de bouw van wat men inmiddels al tot de ‘pik van Poetin’ noemde . ,,Laat ze dat soort onzin maar in Moskou bouwen, maar niet in onze historische stad”, zei een oude vrouw een jaar geleden nog tegen me. Maar voorlopig komt de toren er nog niet. ,,Je begrijpt wel er in dit tempo over tien jaar nog geen toren staat”, zegt een vlechtwerker die in zijn auto stapt. ,,Maar ik mag er niets over zeggen”, voegt hij daar aan toe. Iedereen die met het project te maken heeft moet de kaken op elkaar houden. Ook de verantwoordelijke aannemer wil niets zeggen over de vorderingen van het project.

Foto: Eric Heupel (cc)

Vrijdag-vraag: Is gas een wapen?

VrijdagVraagteken“Een wapen is gewoon een wapen. Vroeger was het misschien een bijl of een zwaard, nu is het een automatisch geweer. Het gaat niet om de vorm. Ons wapen is onzichtbaar. Het is natuurlijk en het verdampt. En wie bang is zijn macht te verliezen moet zijn wapens inzetten.”

Uw correspondent in Moskou zat een aantal dagen geleden in het Hyatt hotel – bijkans ook het favoriete hotel van Guus Hiddink – met een aantal jonge, haastige en vooral zakelijke Russen. De heren werkten bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken en legden me haarfijn uit dat het Westen niet zo verbaasd moet reageren wanneer Rusland eens de gaskraan dichtdraait.

En dat is een aardige vraag voor op de vrijdagmorgen. Is energie een wapen? En, als je er dan toch over beschikt, is het legitiem dat in te zetten? En om zo’n zuur geo-politiek vraagstuk toch een beetje kleur te geven heeft uw correspondent er een leuk muziekje bij gevonden: Het Gazprom lied, zo uit de koker van Fluitsma en van Thijn.

Foto: Eric Heupel (cc)

Oekrainse volksmuziek – Pidmanula mania

Uw razende reporter was de afgelopen maand veel in Oekraine te vinden. Een sympatiek maar beetje schizofreen land ergens ingesloten tussen Europa en Rusland. En terwijl de rest van Europa het zonder gas moest doen zat uw correspondent er warmpjes bij. Sterker nog, Nadija besloot zelfs de ramen ’s nachts maar op een kiertje te zetten. Buiten vroor het -12. We hieden een stabiele +24 graden aan op de 19e verdieping in die buitenwijk net ten zuiden van de hoofdstad.

En terwijl Oekraine in een maand tijd al haar Europese krediet verspeelde, de koers van de nationale munt zag halveren en zelfs de orthodoxe priesters de hoop zijn verloren valt er ook nog iets leuks te melden vanuit Kiev. Wat dan? Volksmuziek!

Ты ж мэнэ пидманула

Best een aardig nummertje, toch? Leuk meisje ook! We nemen u mee naar alle exotische uithoeken waar aanstekelijke deuntje zich kan bevinden.

Підманула, підвела

Nou ja, het kan niet altijd leuk zijn natuurlijk. Maar nu heeft u in ieder geval het basis-ritme onder de knie. Klaar voor de volgende?

Via-Gra

Ah! Via-gra, wie kent ze niet? Bekend binnen en vooral buiten Kiev omwille van hun fenomenale borstpartij zangtalent.

Volgende