Het zat er aan te komen, het eerste rapport dat kritisch zou kijken naar de Nederlandse mensenrechtensituatie. Diverse non-gouvernementele organisaties hebben op verzoek van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties, waar Nederland nota bene zelf vice-voorzitter van is, gekeken naar de situatie in Nederland. De bevindingen? Nederland is structureel te laat met het het aanleveren van diverse rapportages, waaronder die van de rechten van kinderen, maakt conventies tegen discriminatie van vrouwen niet direct rechtsgeldig en weigert verantwoordelijkheid te dragen voor naleving van de mensenrechtenconventies in Koninkrijksdelen als Aruba en de Antillen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Wat de gemiddelde PVV-stemmer bijkans nog meer irriteert dan hoofddoekjes op straat en moskeeën in het straatbeeld zijn verkeersbonnen. Let maar eens op: de groep mensen die het hardst schreeuwt om vrijheidsbeperkende maatregelen van anderen eist regelmatig wél de vrijheid om zelf met belachelijke snelheden over de weg te schieten zonder daarvoor verantwoording te hoeven afleggen. Hun auto, vaak verlaagd, met brede banden en een uitlaat die meer lawaai produceert dan een opstijgende 747, is immers hun religie, en van hún religies blijven ze af.
Weg met de flitspaal dus! Ga boeven vangen!
De PVV heeft dat inmiddels ook door en bindt nu die kiezer extra stevig aan zich door voor te stellen het totaal aantal bonnen dat jaarlijks wordt uitgeschreven te verminderen van 12 naar 8 miljoen. Deze ‘besparing’ levert op jaarbasis 2200 extra inzetbare agenten op die dan wat anders kunnen gaan doen.
Iets anders? Ah, gelukkig, toch nog een one-issue partij, want die vrijkomende agenten moeten worden ingezet in twee teams. Het eerste team, dat toepasselijk het ‘Landelijke Aanpak Straat Terroristen’ – Team (sic) gaat heten zal zich gaan bezighouden met de rellen en problemen in de buurten met voornamelijk Marokkanen in het land. Het team zal ze “keihard moeten aanpakken op een harde en eenduidige wijze”.
Zoals iedere goed rechts geïnformeerd individu weet, kwam de kogel van links en is het land door linkse politici kapotgemaakt. Deze rampspoed, deze zegetocht van vernieling dient goed in kaart gebracht te worden. Vandaar een klein historisch overzicht om deze linkse schurken duidelijk in beeld te krijgen.
Ons helder en recht-door-zee zijnde beeld heeft een startpunt nodig. Ik ben ruwweg 20 en 30 jaar terug in de tijd gegaan. Deze periode heeft waarschijnlijk de grootste invloed op onze huidige situatie. Met behulp van Wikipedia heb ik de kabinetten in kaart gebracht. Het startpunt is dat waarop het CDA voor het eerst genoemd wordt.
Let op: indien men mij wil beschuldigen het creatief uitzoeken van een beginpunt a la “Al-Gore -Groenland smelt”: zoek gerust ook de kabinetten daarvoor zelf op.
Bij onderstaande meting is het volgende als uitgangspunt genomen:
Rechts: CDA, VVD, klein christelijk
Links: PvdA (hoewel hun linkse hart al jaren kwijt is en ik ze eigenlijk niet onder links zou durven zetten), SP en GroenLinks
Verdwaald: D66 (D66 is liberaal en dus rechts in mijn ogen, maar ze zijn zo enorm de weg kwijt dat ik dat rechts niet wil aandoen).
Niet meegenomen: LPF, PVV en TON. Omdat deze bewegingen te nieuw zijn/waren. Gezien zowel de PVV en TON afsplitsingen van de VVD zijn worden zij historisch vertegenwoordigd door de VVD.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Als het het onderwijs betreft heb je in hoofdlijnen twee tegengestelde standpunten in Nederland:
Standpunt 1: “Het onderwijs moet met rust worden gelaten. De één na de andere wijziging wordt door de strot geduwd van de scholen. Er is namelijk tijd en ruimte nodig om met veranderingen om te gaan, terwijl de omstandigheden om in te werken steeds lastiger worden.
Standpunt 2: “Het onderwijs moet nodig vernieuwen. Scholen staan stil in hun ontwikkeling en leraren passen zich te weinig aan aan maatschappelijke veranderingen. Met een steeds grotere groep leerlingen die zich niet thuisvoelen in het ouderwetse leersysteem is het broodnodig dat nieuwe methoden geïntroduceerd worden.”
Iedereen lijkt er een mening over te hebben, zeker mensen die schoolgaande kinderen hebben. Maar wie heeft er gelijk?
Vanaf morgen gaat de Tweede Kamer op zoek naar de antwoorden.
Parlementair Onderzoek
Op woensdag 21 november begint het Parlementair Onderzoek Onderwijsvernieuwingen:
Basisvorming, tweede fase, vmbo en het nieuwe leren. Dat zijn de vier aandachtsgebieden van de parlementaire onderzoekscommissie Onderwijsvernieuwingen. Voor de één een gruwel, voor de ander een zegen. Het Nederlandse onderwijs staat volop in de maatschappelijke belangstelling. Iedereen heeft een mening over de onderwijsvernieuwingen van de afgelopen 15 jaar. De Tweede Kamer maakt de balans op.
Hieronder volgt een gastbijdrage van Kornuit, collegablogger van het salonblog Panzerfaust.
Onlangs gleed De Pers op Zaterdag door de brievenbus. Da’s opzich geen nieuws, want tegenwoordig gebeurt dat elke zaterdag, wat natuurlijk een alleraardigst initiatief is van de enige gratis kwaliteitskrant. Maar op 3 november was er wel hard nieuws: een marathoninterview met Rob Oudkerk, die zijn comeback aankondigde. Om dat te voorkomen hierbij een pleidooi voor de Oude Politiek, inclusief achterkamertjesoverleg, wandelgangenpraat en ruggespraak.
In het interview verkondigt Oudkerk dat hij gelouterd uit ‘de je weet wel’ (= heroïnehoer-gate)-affaire is gekomen. Hij heeft veel geleerd, zijn vrouw heeft ‘em vergeven en laten we wel wezen veel mannen zijn jaloers op Bill Clinton: ‘A, omdat hij president is geweest, B, omdat hij een buitengewoon leuke seksuele relatie heeft gehad, nog spannend ook, C, omdat het hem gelukt is zijn gezin bijelkaar te houden en D, omdat zijn vrouw nu ook nog eens een keer opgaat voor het presidentschap.‘
Ook Rob is te koop en wel in de prijscategorie €€ bij de SpeakersAcademy. Tussen €2000,- en €3500,- is hij je man voor een avondje
Aha, Rob ziet zich als Bill en daar gaat het mis, want op de vraag of Oudkerk altijd de nationale hoerenloper blijft, haast hij zich te zeggen: ‘Daar moet ik wel wat om glimlachen … het lijkt wel of ik de enige ben. Terwijl, mijn wetenschap gaat zo ver, dat ik heel zeker weet dat dat niet het geval is.‘ Dat laatste mag dan zo zijn, Rob is misschien vergeten dat ‘ie niet naar de eerste de beste hoer was geweest, nee meneer had een heroïnehoer zijn kwaliteiten aangeboden; en dat steekt, zeker als je weet dat uitgerekend de Amsterdamse huisarts als wethouder mede verantwoordelijk was voor de sluiting van de Theemsweg. Heroïne hoeren werken namelijk niet zo zeer voor de lol, als wel voor hun verslaving en leiden daarbij een erbarmelijk leven. Had Rob een gewone hoer – me dunkt dat hij die prima kon betalen – genomen, dan was er wellicht veel minder aan de hand geweest. In iedergeval had Rob dan iets meer op Bill geleken, alhoewel de laatste nooit heeft betaald voor ontspanningsoefeningen in ronde kamers.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Zo zal VVD-kamerlid Paul de Krom ongeveer hebben gedacht tijdens een bezoek aan Amerika. De conservatieve liberale volksvertegenwoordiger heeft daarom een nieuw plan: iedere Nederlander zijn of haar eigen kentekenplaat. Niets geeft je immers meer vrijheid dan je auto.
Welk groot maatschappelijk probleem de VVD-er hiermee op wil lossen: onbekend. De Krom vindt het gewoon een jofel idee, omdat we volgens hem nu in een land leven ´waarin we bijna niks meer mogen van het kabinet?. Vrijheidsstrijder De Krom klimt daarom op de barricades! Na jaren van VVD-kabinetten met vrijheidsbeperkende maatregelen (zoals de ID-plicht, anti-terrorismemaatregelen of de Rotterdamwet) komt hij immers met een briljant plan dat alle onvrijheid in één keer goedmaakt. Chapeau!
Bij dezen wil ik het uiterst nuttige voorstel dan ook spontaan omarmen. Ik ga namelijk zwaar gebukt onder het niet hebben van een gepimpt nummerbord. De mogelijkheden voor de vrijheid van meningsuiting zijn nog wel wat beperkt. Mag ik niet wekelijks van boodschap wisselen? De ene week vind ik immers Geert Wilders een zak hooi. Maar na het kijken van de uitreiking van de AKO-literatuurprijs, rem ik weer liever niet voor Rita.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.