Quote van de Dag: Pechtold

Een zo groot mogelijke individuele vrijheid. Optimaal niet maximaal. Daar is lang voor gevochten. Maar de overheidsvrije ruimte die het individu in een proces van vele decennia heeft veroverd, dreigt snel en in verregaande mate te worden ingeperkt. Het lijkt wel of iedere generatie haar vrijheid opnieuw moet bevechten. Hier staan wij recht tegenover elkaar: D66 en dit kabinet. Een overheid die alle mensen bij de hand neemt om hun leven in goede banen te leiden en zo ieder initiatief en iedere ontwikkeling naar zelfstandigheid smoort. Een staat, die de toch al overspannen verwachtingen in een overheid, die alle ongeluk kan voorkomen, alleen maar groter maakt. Het geloof in een maakbare wereld, in de maakbare mens, door een ongebreideld paternalisme van de staat ten opzichte van het individu. Bos, Balkenende, en Rouvoet willen mensen vormen naar hun evenbeeld. Wij, wij zijn meer van het zelfbeeld. Aldus Alexander Pechtold in een toespraak voor het congres van D66.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Stemmen op het eerste gezicht

, door

White HouseTot grote vreugde van veel Amerikanen zijn er volgend jaar verkiezingen in de VS. Het campagnegeweld is al in alle hevigheid losgebarsten, nog slechts voor de primaries, maar dat mag de pret niet drukken. De dirty campaigning aan beide kanten zal vast weer nieuwe dieptepunten behalen. Bovendien zou dit wel eens de duurste verkiezingscampagne ooit kunnen worden.

En dat is, volgens een publicatie deze week in het tijdschrift PNAS, allemaal nergens voor nodig.

In een experiment uitgevoerd door onderzoekers van Princeton University, kregen proefpersonen (hen onbekende) gezichten van kandidaten in de gouverneurs- en senaatsverkiezingen 100 ms lang te zien, waarna ze tot een oordeel kwamen over de competentie van de kandidaat. Uit een vorig onderzoek bleek dat het criterium te zijn waarop kiezers hun stem baseren. De resultaten zijn bijzonder interessant voor de campagnegeldschieters:

“Despite the significance of gubernatorial races, we show that rapid, unreflective judgments of competence based solely on facial appearance and made after as little as 100 ms of exposure to the faces of the winner and the runner-up predict election outcomes. […] competence judgments collected before the elections in 2006 predicted 68.6% of the gubernatorial races and 72.4% of the Senate races” (ABC vat samen).

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

NOS moet verantwoording afleggen

, door

Sargasso geeft regelmatig ruimte aan gastbijdragen. Eén email naar de redactie met daarin een postenswaardig stuk is vaak voldoende. Vandaag plaatsen wij een bijdrage van C. van der Laan die een brief aan de Ombudsman schreef.

Geachte Ombudsman,

Eindelijk heeft de NOS een Ombudsman en dat is een goede zaak. Na jaren van kritiek op het functioneren van de NOS en haar geringe bereidheid tot daadwerkelijke verantwoording om maar te zwijgen van een serieuze discussie en openlijke zelfreflectie over haar handelwijze is nu een begin gemaakt met een meer transparante en openbare toetsing aan bij wet en deels zelfopgelegde uitgangspunten. Toegegeven, er is de Raad voor de Journalistiek, maar die wordt een papieren tijger genoemd en heeft een imagoprobleem, zo zijn bestaan al bekend is en serieus wordt genomen.

Bij een flinke minderheid van de bevolking is er wantrouwen jegens de media en niet in de laatste plaats waar het de openheid en objectiviteit betreft. In de recent gehouden enquete 21 minuten.nl komt dit nogmaals naar voren (pag. 65 van eindrapport).

De NOS heeft zich in de afgelopen jaren niet bepaald populair gemaakt bij groepen en individuen die kritische vragen hadden over haar neutraliteit en haar selectie en duiding van nieuwsonderwerpen. Vele malen heeft de NOS toegezegd hierover in discussie te treden, maar evenzo vaak werden deze toezeggingen niet nagekomen of werden schamele pogingen tot discussie al weer gauw afgebroken. In zekere zin was steeds sprake van een milde vorm van autisme.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: AHA

, door

Wanneer in de geschiedenis heeft de premier tegen één van zijn 16 miljoen onderdanen gezegd: ?Ik adviseer je om weg te blijven?? Dit is Zimbabwe niet, dit is een rechtsstaat. Beveiliging zolang de dreiging duurt: dat is wat de Staat der Nederlanden mij heeft toegezegd.(…)

Je haalt iemand eerst de politiek in en vervolgens kies je [Rutte, red] ervoor om te zeggen: ‘Binnen Nederland gaan we je beschermen en buiten Nederland niet.’ Met mijn hele geschiedenis, waarvan hij precies weet hoe alles is gegaan. Even over leiderschap gesproken…

Ayaan Hirsi Ali kan de gebeurtenissen rondom haar persoon nog steeds niet verkroppen en haalt in NRC nog even uit naar Balkenende en Rutte.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De Partij

, door

Sargasso geeft regelmatig ruimte aan gastbijdragen. Eén email naar de redactie met in een attachment een postenswaardig stuk is vaak voldoende. Vandaag plaatsen wij een bijdrage van David Rietveld en Arno Bonte. Deze tekst verscheen ook op David’s eigen weblog.

Onderstaand stuk schreef ik samen met Arno Bonte. De bedoeling was om het naar een opiniepagina te sturen, maar omdat we allebei in de begrotingsbehandeling zaten is dat er niet van gekomen. Ter lezing en vermaak plaats ik het dus maar even op de website, ook als een soort van antwoord op deze reactie van Saskia Terwel (beter laat dan nooit…)

Wie ‘de partij’ zegt, roept beelden op van communistische partijcongressen, stoffige zaaltjes met dito aanwezigen of achterkamertjes. Nee, de politieke partij mag al lang niet meer op warme belangstelling rekenen. Integendeel: als men iets nieuws wil beginnen noemt men het bij voorkeur géén partij. Wilders is nog steeds aan het puzzelen hoe hij verder wil, en Verdonk verklaarde ronduit dat ze ‘geen partij, maar een beweging’ oprichtte. Het verschijnsel politici zonder partij, die zonder programma en partijorganisatie meedeinen op de wispelturige kiezersgunst, betekent op lange termijn een aantasting van de democratie.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Cijfers of boerenverstand?

, door

Duns Ouray: aanvoerder van het onwijs-populistische VrijeVolk, zelfbenoemd NRC-bestrijder en asielzoeker in Colorado kan niet zoveel met feiten en cijfers. Politiek moet bedreven worden vanuit de onderbuik en met gezond boerenverstand. In een voor zijn doen diepgaand artikel over een postje van onze Steeph noemt hij u Sargasso-lezers “lieve, goedgelovige Sargassantjes die de leugens en propaganda van Albayrak voor zoete koek slikken”. Ai, dat komt hard aan.

Wat wil het geval? Steeph had het naïeve idee opgevat om voor zijn postje: “Exit mythe van de aanzuigende werking generaal pardon” zich op cijfers van het CBS te baseren. Hiermee toonde hij aan dat het aantal asielaanvragen juist alleen maar daalde en er dus geen aanzuigende werking van het Generaal Pardon bestaat. Gisteren publiceerde het professioneel-populistische Elsevier echter een artikel waarin de suggestie wordt gewekt dat staatssecretaris Albayrak met de cijfers die ze donderdag naar de Kamer stuurde nu toegeeft dat er sprake zou zijn van een explosieve stijging. De meeste asielzoekers komen uit Irak en Somalië. In juli waren het er nog 456, in augustus 664 en in september 725. In oktober is het aantal verder gestegen tot 850, zegt een woordvoerder van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) tegen het ANP. (Elsevier).

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Mededeling

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Politieke partijen zijn onmisbaar

, door

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor interessante gastloggers, deze maal voor David Rietveld en Arno Bonte. Dit artikel stond al eerder op de site van David, en is naar ons ingestuurd als een reactie op de gastlog van Reinder Rustema, die eerder op de dag verscheen.

Wie ‘de partij’ zegt, roept beelden op van communistische partijcongressen, stoffige zaaltjes met dito aanwezigen of achterkamertjes. Nee, de politieke partij mag al lang niet meer op warme belangstelling rekenen. Integendeel: als men iets nieuws wil beginnen noemt men het bij voorkeur géén partij. Wilders is nog steeds aan het puzzelen hoe hij verder wil, en Verdonk verklaarde ronduit dat ze ‘geen partij, maar een beweging’ oprichtte. Het verschijnsel politici zonder partij, die zonder programma en partijorganisatie meedeinen op de wispelturige kiezersgunst, betekent op lange termijn een aantasting van de democratie.

Zes jaar geleden betoogden we in de Volkskrant dat politieke partijen beter verdienden. We namen dat letterlijk en pleitten voor meer subsidie voor politieke partijen. Onder verwijzing naar de opkomende Lijst Pim Fortuyn maakten we duidelijk dat partijen een cruciale rol vervullen in het scouten, selecteren en opleiden van mensen. Bij de LPF ontbrak het daar aan, en dat is één van de oorzaken geweest van het vroege einde van die partij.

De les die daaruit getrokken lijkt te zijn, is om maar helemaal geen partij op te richten. Hoe minder (lastige) leden, hoe minder ruzie, lijken de politieke spindocters te denken. Ook gevestigde politieke partijen durven niet meer voor het instituut partij op te komen,
waarmee het nieuwe organisatiemodel voor de politiek een beweging met eenhoofdige leiding lijkt te zijn geworden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Politieke partijen hebben geen toekomst

, door

Op Sargasso bieden wij regelmatig plaats aan gastredacteurs. Vandaag een bijdrage Reinder Rustema. Dit stuk verscheen deze week ook in het NRC. Reinder is initiatiefnemer van onder andere petities.nl.

Ruud Koole vindt dat ‘opinieleiders’ een verkeerde analyse maken als ze afgeven op politieke partijen (Opiniepagina, 31 oktober). Hij corrigeert hen met een geschiedenisles om te voorkomen dat het politiek correct wordt politieke partijen niet als oplossing maar als probleem te zien.

Hij zegt dat partijen vandaag de dag bestaansrecht hebben omdat ze in het verleden belangrijk zijn geweest. Zoals ze nu functioneren moet misschien wat bijgesteld worden, maar dat doet niets af aan het belang van partijen volgens hem.

Het is precies dit soort denken – “zonder politieke partijen kunnen we niet omdat we zover zijn gekomen dankzij politieke partijen” – dat typerend is voor dergelijke ‘fossielen’.

Toegegeven, de recente nieuwe ‘partijen’ zijn geen goed voorbeeld voor de toekomst, maar dat komt vooral omdat nog weinig mensen voorbij dit systeem kunnen kijken naar een situatie zonder politieke partijen. Want hoe moet je anders, zoals Koole zegt, “kiezers mobiliseren, kandidaten rekruteren, politici ter verantwoording roepen en programmatische alternatieven aanbieden”?

Dit zijn inderdaad zaken die de nieuwe partijen al sinds Fortuyn slecht doen. Ze nemen kiezers mee uit een bestaande partij zonder een uitgewerkt alternatief te bieden. Ze zijn vooral bezig, zoals Koole terecht opmerkt, zich af te zetten tegen de bestaande politieke partijen en dat maakt nog geen verkiezingsprogramma. Veel verder dan veel Kamervragen stellen komen ze niet omdat ze niet in staat zijn coalities te smeden. Een zinloze exercitie, zou Koole dat terecht noemen.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Politieke partijen hebben geen toekomst

, door

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor interessante gastloggers, deze maal voor Reinder Rustema, docent Media aan de Universiteit van Amsterdam.

Ruud Koole vindt dat ‘opinieleiders’ een verkeerde analyse maken als ze afgeven op politieke partijen (Opiniepagina NRC Handelsblad, 31 oktober). Hij corrigeert hen met een geschiedenisles om te voorkomen dat het politiek correct wordt politieke partijen niet als oplossing maar als probleem te zien. Hij zegt dat partijen vandaag de dag bestaansrecht hebben omdat ze in het verleden belangrijk zijn geweest. Zoals ze nu functioneren moet misschien wat bijgesteld worden, maar dat doet niets af aan het belang van partijen volgens hem. Het is precies dit soort denken – “zonder politieke partijen kunnen we niet omdat we zover zijn gekomen dankzij politieke partijen” ? dat typerend is voor dergelijke ‘fossielen’.

Toegegeven, de recente nieuwe ‘partijen’ zijn geen goed voorbeeld voor de toekomst, maar dat komt vooral omdat nog weinig mensen voorbij dit systeem kunnen kijken naar een situatie zonder politieke partijen. Want hoe moet je anders, zoals Koole zegt, “kiezers mobiliseren, kandidaten rekruteren, politici ter verantwoording roepen en programmatische alternatieven aanbieden”?

Dit zijn inderdaad zaken die de nieuwe partijen al sinds Fortuyn slecht doen. Ze nemen kiezers mee uit een bestaande partij zonder een uitgewerkt alternatief te bieden. Ze zijn vooral bezig, zoals Koole terecht opmerkt, zich af te zetten tegen de bestaande politieke partijen en dat maakt nog geen verkiezingsprogramma. Veel verder dan veel Kamervragen stellen komen ze niet omdat ze niet in staat zijn coalities te smeden. Een zinloze exercitie, zou Koole dat terecht noemen. Maar dat betekent niet dat om die reden politieke partijen het antwoord zijn. De verenigingsstructuur waarbinnen politieke partijen werken past heel goed bij de tijd van telegraaf en stoomtrein, toen het nog niet mogelijk was voor burgers om rechtstreeks, massaal met een centraal punt te communiceren.

Vorige Volgende