Toen Sarah Palin door Glenn Beck gevraagd werd wie haar favoriete 'Founding Father' ofwel stichter van de Verenigde Staten was, kwam ze met twee niet al te overtuigende antwoorden. Eerst zei ze 'Well, all of them', hetgeen bij het kritische deel van het publiek het vermoeden deed opkomen dat ze niet in staat zou zijn om een 'Founding Father' bij naam te noemen. Ze herstelde zich echter enigszins door op te merken dat het dan toch wel George Washington moest zijn. Dit omdat Washington, net als zijzelf, iemand was die eigenlijk geen politieke ambities had, en het land slechts wilde dienen. Nu was Washington gebrand op het presidentschap, en deed hij alleen maar alsof het hoogste ambt hem niet veel kon schelen, maar goed. We kunnen van mevrouw Palin niet redelijkerwijze verwachten dat ze de kleine bibliotheek aan recente Washington-biografieën gelezen heeft. Hierdoor ben ik eens gaan nadenken wie nou eigenlijk mijn favoriete 'Founding Fathers' zijn. Als Sarah Palin 'all of them' mag zeggen, dan mag ik er toch minstens wel twee nomineren. Voor mij worden het dan Benjamin Franklin en John Adams. Als tweekoppige draak. Adams was een onbuigzame, moreel hoogstaande man, Benjamin Franklin een linke hypocriet met geslepen ellebogen. Ze werden samen afgevaardigd naar Europa om steun voor de Amerikaanse Vrijheidsoorlog te verwerven. Ze konden elkaar niet uitstaan. En toch is het ze samen gelukt om Frankrijk, Spanje, en Nederland tot steun voor de opstand te bewegen. Ik ben erg benieuwd wat de GC-lezer hierover te zeggen weet. Ik zou vooral bewondering hebben voor diegenen die erin slagen, met een kloppende redenering, meer obscure 'Founding Fathers' a la John Jay tot hun favoriet te verkiezen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
[i]GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag is dat Marleen Zachte, die onvolledige informatie op de site VolgDeVerkiezingen.nl in kaart bracht. Dit deed ze al eerder voor Amsterdam alleen.[/i]
Onlangs vroeg ik iemand die voor fispr.nl over een nieuwe gemeente schreef, of de partijen die hij noemde de enigen waren die in die plaats meededen. “Volgens de site volgdeverkiezingen wel, daar vertrouw ik op”, was zijn antwoord. Voor die gemeente bleek dat terecht, maar ik wist dat bijvoorbeeld bij Amsterdam slechts acht van de negentien partijen vermeld werden. Blindelings vertrouwen leek niet op zijn plaats. Of was Amsterdam een uitzondering?
Bij het maken van de Amsterdam Centraal Verkiezingswijzer bleek ook de informatie over de Amsterdamse stadsdelen op volgdeverkiezingen.nl (VdV) incompleet te zijn. Zo stonden er bij Amsterdam Centrum twaalf partijen, terwijl er slechts zes meedoen aan de verkiezingen. Leuk detail: een van die zes overbodige partijen was Opheffen Nu, dat in 2006 aan de verkiezingen meedeed met als doel het stadsdeel op te heffen. In plaats daarvan lijkt de partij zichzelf op te heffen; aan de verkiezingen in 2010 doet ON niet mee.
Hoe zou het met de rest van Nederland zitten? Ik nam een steekproef van 26 gemeenten, waaronder de 15 grootste van Nederland (zie volledige grafiek). De verkiezingssites van de gemeenten gebruikte ik voor de correcte gegevens. Wat bleek? In 26 gemeenten doen in totaal 308 partijen mee, VdV komt op 265 uit, een verschil van 43. Van die 265 doen 11 partijen helemaal niet mee op 3 maart. VdV noemt daarmee 254 verkiesbare partijen, een tekort van 54, of 17,5%. Van de 26 gemeenten werden van slechts vier alle parijen correct vermeld.
Mooi stukje proza van JP voor de late vrijdagmiddag. Twee kamerleden wilden nu toch graag eens weten hoe het zat met de voorgenomen reductie van de voorlichters en communicatiespecialisten van de overheid.
In een brief geeft JP antwoord. Vrij vertaald is die reductie er nog niet en als die reductie komt is het niet duidelijk ten opzichte van de situatie van welk moment dat is.
Maar interessanter nog is zijn betoog over waarom voorlichting toch zo belangrijk is en daarmee impliciet over waarom de reductie er nog niet is. En dat betoog is vrij consequent in de lijn van dit en vorige JP kabinetten: we moeten meer/beter/vaker uitleggen hoe wij het zien, want de burger begrijpt het anders niet.
Liever zou ik zien dat de overheid zorgt dat al hun informatie gewoon beschikbaar is en dat ik zelf kan bepalen wat ik daarvan wil weten. Maar goed, dat schijnt niet langer de taak van de overheid te zijn.
Laat gerust weten wat u zelf van de brief vindt. Het is een kort kamerstuk, dus u kunt het vast wel aan.
En ik ga weer over tot de orde van de dag.
Mocht u uw ei kwijt willen bij de politiek naar aanleiding van bovenstaand stuk, gebruik dan de site van Mail de politiek.
KSTn = Selectie uit recente KamerSTukken.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
“He was a financial Neville Chamberlain. I half expected him to come back in a twin-engine de Havilland proudly waving a paper ? no bailouts and no euro membership in our time.”
Een merkwaardige ‘Godwin’ van de Britse eurofiel Will Hutton. Er is leedvermaak in Groot-Brittannie over de problemen van de euro, en Gordon Brown zegt nadrukkelijk dat hij geen poot uit zal steken. Dit frustreert Hutton zo dat hij Brown meteen maar met diens meest schlemielige voorganger vergelijkt.
Wie na zijn politieke carrière vrolijk in bed duikt met eerdere opponenten, fluimt met terugwerkende kracht in het gezicht van zijn kiezers.
Als er in de afgelopen weken iemand van zijn voetstuk is gelazerd, dan is het wel Wim Kok. De voormalige held van de gewone man, de digibeet met een rijtjeshuis en strijder tegen de exorbitante zelfverrijking verklaarde voor de parlementaire commissie dat er niks mis was met de beloningcultuur bij ING. De gewone polderjongen uit de Krimpenerwaard, vechtjas voor de arbeider en Oppersmurf Integriteit snapte ineens best waarom bankiers zichzelf jaarlijks een flinke villa, zeilboot en privévliegtuig cadeau deden. De “gewone man” die twintig jaar op zijn voorman stemde heeft ongetwijfeld met verbijstering zitten kijken.
Iedereen met een beetje verstand weet dat beeldvorming bullshit is. Toch maken politici gretig gebruik van de overdreven persoonlijkheden die ze in de media krijgen toegemeten. Ze weten immers dat politieke winst niet komt van een partijprogramma, maar van een inspirerende persoonlijkheid. Ook al is die grotendeels verzonnen.
Maar veel politici schudden die persoonlijkheid even makkelijk van zich af als de politieke carrière voorbij is. En dat klopt niet. Als je er zelf in bent gaan geloven, kan je niet ineens doen alsof het allemaal maar een geintje was.
[i]GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag Alexander Pleijter, als wetenschappelijk docent op het gebied van ?journalistiek en nieuwe media? verbonden aan de Rijksuniversiteit Groningen. Dit artikel verscheen eerder op zijn eigen weblog.[/i]
“Het is een rare paradox”, vertel Jan-Albert Hootsen aan de telefoon. “Mexico is een van de veiligste landen van Latijns Amerika, met een van de laagste moordcijfers. Maar voor journalisten is het totaal anders. Voor hen is Mexico na Somalië en Irak het gevaarlijkste land om te werken.”
Hootsen zegt zelf weinig te merken van het geweld tegen journalisten. ?Ik woon in Mexico City en daar is het veilig. Ik kan gewoon werken. Ik ben nu in het noorden en hier is het wèl gevaarlijk, want hier zijn de drugsbendes actief die zorgen voor dood en verderf.” Dat de schrik er daar in zit merkte hij zelf. “Er wonen twee neven van mijn vriendin in de buurt, maar ze willen niet dat ik op bezoek kom. Ze geven les en hebben kinderen van drugsdealers in hun klas. Ze zijn doodsbang dat ze aangevallen worden als ze met een journalist worden gezien die misschien schrijft over de durgskartels.?
Zelfcensuur
De vele moorden, martelingen en verdwijningen zorgen ervoor dat steeds minder Mexicaanse media het nog aandurven om te berichten over de drugskartels. ?Dat zijn er inmiddels nog maar één of twee. Verschillende kranten hebben op hun voorpagina aangekondigd dat ze niet meer publiceren over drugshandel, in de hoop dat hun journalisten dan niet lastig gevallen zullen worden door drugsbendes.?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“Als ik mijn verantwoordelijkheid niet neem, moet ik tegen de kiezer zeggen: de PVV blijft altijd in de oppositie. Dan hoeven we met niemand te onderhandelen. Maar we zijn geen SP die altijd van de zijkant roeptoetert en uiteindelijk nooit mee wil doen. Als we op belangrijke punten onze zin krijgen, willen we regeren. Sterker nog, we zijn bereid om gedoogsteun te geven aan een minderheidskabinet volgens het Deense model.”
Aldus Wilders in een interview met de Nieuwe Revu.
Het voornemen van de PvdA om niet langer kritiekloos tegen zijn religie te staan, heeft columnist Mohammed Benzakour diep gekwetst. In een column in NRC Handelsblad eerder deze week adviseert hij daarom allochtonen om progressief te stemmen. Wat dat is, wordt niet helemaal duidelijk. Maar stem vooral niet op de PvdA! Arm in arm met Wilders roept Benzakour: allochtonen hebben andere belangen dan autochtonen.
Het lullige is natuurlijk dat driekwart van wat Benzakour schrijft en constateert helemaal waar is. Nederland is in rap tempo veranderd van een vrijzinnig liberaal land in een xenofobe kleingeestige controlestaat. En ook zijn tweede constatering is een juiste: achterstanden bij allochtonen hebben niet zozeer een culturele en religieuze oorzaak, maar vooral een sociaal-historische. En wat mij betreft ook een economische. Ook zijn idee dat een culturele en religeuze focus op problemen met allochtonen een excuus is voor racisme: helemaal mee eens.
Dus dan denk je, Benzakour komt vast met een prima alternatief. Een breed pleidooi van verheffing, waarin we eens ophouden met kijken naar afkomst, cultuur en religie, maar waarin gelijke kansen voor iedereen centraal staan. En dat we eens moeten kappen met dat wij-zij-gedoe.
Maar nee, het tegendeel is waar. Benzakour en zijn vrindjes pleiten juist voor een zeer enge cultureel-religieuze focus. Een focus die bovendien alleen maar telt voor een deel van de allochtonen: het Islamitische deel. En dat krijgt dan het predikaat ‘progressief’ mee.
Soms ben je blij dat een debat wordt uitgesteld, zodat je er nog wat aandacht aan kan geven. Afgelopen maandag was er zo’n debat. De Kamer zou die dag een aanpassing van de Algemene Wet Gelijke Behandeling (AWGB) bespreken. Na de aanpassing zal het op scholen verboden zijn om onderscheid te maken op iemands seksuele voorkeur. Maar het zal tegelijkertijd mogelijk blijven om een leraar of leerling van school te verwijderen als er uiting wordt gegeven aan één specifieke voorkeur: de homoseksuele.
Homo-jongerenorganisatie Expreszo besteedde er aandacht aan en riep homo- seksuele jongeren op zich ziek te melden en naar Den Haag af te reizen om tegen het voorstel te protesteren. De oproep werd blijkbaar ook door de minister gehoord, aangezien zij zichzelf die dag ook ziek meldde. Dus ging het debat niet door.
Zelf heb ik nooit gesnapt waarom een homoseksuele leraar zo nodig op een streng-christelijke school zou willen werken. Dan moet je toch iets masochistisch hebben. Maar mogen ze daarom gediscrimineerd worden? Nee natuurlijk niet. Maar ik heb wel een beetje begrip voor de moeite die onze streng-christelijke medemensen hebben met zulke leraren op hun scholen.
Anders ligt dat met homoseksuele leerlingen. Zij hebben hoogstwaarschijnlijk weinig invloed gehad op de schoolkeuze, en komen vaak pas op de middelbare school achter hun seksuele geaardheid. Feitelijk zadel je deze mensen op met een dubbel probleem, wat het ‘uit de kast komen’ nog verder bemoeilijkt. Als ze willen uitkomen voor hun homoseksualiteit werpt dit een extra drempel op. Niet alleen riskeren ze de afwijzing van hun omgeving, maar ook nog een extra kans op afsluiting van hun vrienden, ook al zijn die bereid de ‘coming out’ te accepteren.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“The basic opposition, the one without which the First Amendment could not get off the ground, is the opposition between speech and action. […] Although I haven’t space to defend the assertion here, let me say that there is no principled way to draw that line.”
De filosoof Stanley Fish fileert in de New York Times dat wat ook hier een favoriet discussieonderwerp is: de vrijheid van meningsuiting, of zoals de Yanks zeggen ‘The First Amendment’. Een principe dat volgens Fish dus gebaseerd is op een niet te maken onderscheid tussen ‘speech’ en ‘action’. Dat maakt het voor hem juist interessant, iets van vele miljoenen blogschrijvers en -lezers het met hem eens zijn.
Dit essay is overigens een vervolg op een net zo goed eerder stuk over hetzelfde onderwerp.
Afgelopen vrijdag was er de uitreiking van de Big Brother Awards 2009. Verslagen en meningen daarover kunt u rustig elders lezen. Zelf was ik aanwezig en wil aan de hand van de aanwezigheid en uitspraken van twee personen die avond een relevant pijnpunt duidelijk maken in het privacydebat.
Allereerst was er het verhaal van Renate Tromp. Opgepakt, in de cel gezet, beschuldigd van het bedreigen van een bekende Nederlander en na 11 uur weer vrij gelaten. Haar paspoort was enige tijd daarvoor gestolen en iemand had haar identiteit gebruikt om onder haar naam een mobiel abonnement te nemen en te misbruiken. De officier van justitie had dit niet gecontroleerd en dus niet 1 en 1 bij elkaar opgeteld. Overigens zat er drie maanden tussen de bedreiging en het oppakken.
Wat later op de avond was de heer van Tol, Districtshoofd van de politie Rotterdam-Rijnmond zo sterk om de award voor meest absurde voorstel (mobiele naaktscanners) hoogst persoonlijk in ontvangst te nemen, als enige van de winnaars.
Hij begon zijn toespraakje met te zeggen dat hij geschokt was door het verhaal van Renate Tromp. En dat dat helemaal in tegenspraak was met waarvoor hij bij de politie gekomen was en nog steeds is.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.