Closing Time | Hey Now

https://www.youtube.com/watch?v=ti00McglYqo Afgelopen zomer, om precies te zijn, op woensdagmiddag 28 juli, bezochten M&M Kunstenfestival Watou (dat is in België op de grens waar West Vlaanderen raakt aan Frankrijk), de locatie Boomkwekerij ‘t  Graafschap waar een video werd vertoond.  En ik wist eerlijk gezegd niet wat ik zag of waar ik naar het kijken was. Geen paniek, dat overkomt mij wel vaker als ik naar kunst kijk, ik heb geen achtergrond of opleiding in die sector, dus ik dacht: als ik thuis ben, dan zoek ik wel uit waar die video over ging. En wat ik dus allemaal gemist heb. Ik zat dus in die schuur van Boomkwekerij ’t Graafschap, en ik bleek naar  Ultramarine, te hebben gekeken. Een project van de kunstenaar Vincent Meessen. Ultramarine is een film geprojecteerd op over elkaar gedrapeerde lappen blauw (ultramarine) textiel die aan de muur hingen. De Afro-Amerikaanse dichter Gylan Kain bespreekt de gelaagde betekenis van deze kleur in relatie tot overzeese gebieden. Tijdens het gesproken woord  van Gylan Kain improviseert Lander Gyselinck ritmisch op zijn drumstel. De film duurde ongeveer veertig minuten, en bleef boeien. En, zoals ik mezelf beloofd had, en nieuwsgierig was ik sowieso, thuis zou ik het uitzoeken. En me verdiepen in de achtergrond van The Last Poets. Dus toen ik thuis was heb ik de roman De Laatste Dichters van Christine Otten gekocht. Maar. Dat had ik misschien beter niet kunnen doen. Want allemachtig, het boek telt 447 pagina’s, en dat had wel de helft korter gekund. En ook al steken op de achterflap van het boek de NRC, de OOR, de Haagsche Courant en de Groene Amsterdammer hun lof niet onder stoelen of banken: ‘Een waanzinnig boek, aanwinst en originele roman, geen geringe prestatie, krachtig geschreven, gedurfd gecomponeerde roman, betoverende leeservaring.’ Ik dacht er toch iets anders over. De Laatste Dichters is in feite de geschiedenis van een bandje. En toen, al lezende, had ik een associatie: de boeken die Bart Chabot over Herman Brood heeft geschreven. Daar staat ook alles in. Alles. Herman doet dit. Herman doet dat. En dat wordt allemaal opgeschreven. Maar. Is dat automatisch interessant voor de lezer? We lezen over het opgroeien van de leden van The Last Poets. Dus lezen we over de eerste kusjes, de eerste seksuele ervaringen, de drugs, de drank, de mishandelingen, de gebroken gezinnen, de armoede,  het geweld op de straat, de bendes, de pistolen, de gevangenis, de ruzies onderling in de band, het geld, de concurrentie en de status: wie eigent zich de bandnaam toe? Het boek leest wel vlot weg, maar is tegelijk geen aaanrader omdat het veel van hetzelfde is. En het gaat maar door. Interessanter is misschien om nog naar twee klassiekers van The Last Poets te kijken of te luisteren. Waarschuwing: in onderstaande clips wordt wel vaak het beladen N- woord gebruikt. Beide nummers komen uit 1970. https://www.youtube.com/watch?v=5tNxkTQYCvI En zo: https://www.youtube.com/watch?v=8M5W_3T2Ye4  

Door: Foto: Ted (cc)

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Closing Time | Coded Language

 

 

Een kennis van mij vroeg van de week: ‘Die spoken word dichters van jou, hartstikke leuk, maar ligt dat nou aan mij of hebben die dichters nou allemaal dezelfde manier van presenteren en voordragen?’ Ik kon haar niet helemaal weerspreken. Elk genre heeft op een gegeven moment een mal, en eenvormigheid kan dan op de loer liggen. Er wordt school gemaakt. Men kijkt en luistert naar elkaar. En men filmt. En daar wordt dan weer naar gekeken etc.

Bestel je boeken bij Bazarow

Bazarow is een verkopende boekensite, waar je ook recensies, nieuws, een agenda en een digitaal magazine kan vinden. Nog niet alles is af, maar veel boeken zijn al te vinden en er komt de komende maanden steeds meer bij.

Het doel van Bazarow is om een site te vormen die evenveel gemak biedt als de online giganten maar die wél teruggeeft aan de boekensector. Tegen roofkapitalisme, en voor teruggeefkapitalisme, bijvoorbeeld door te zorgen dat een flink deel van de opbrengst terug naar de sector gaat en door boekhandels te steunen.

Closing Time | Coping

Caleb Femi heeft niet één talent, maar meerdere. Hij is fotograaf, maakt films maar het begon allemaal toen hij als kind de kracht van het woord ontdekte, zoals hij dat zelf zegt. En hij begon zelf woorden te schrijven, gedichten, en bracht ze op podia. Spoken word. Caleb Femi is op youtube in verscheidene TED Talks te vinden. Ook was hij  young people’s laureate van Londen, zeg maar de stadsdichter van 2016-2018. Hier het gedicht Coping.

Closing Time | On Gardens And Silence

Theresa Lola werd in 2019 de Young People poet-laureate van Londen. En als je de stad representeert bij feestelijke gelegenheden en reflecteert op tragische actualiteiten, dan krijg je gedichten die in het leven staan, in het nu, en dan lees je de toestand van de huidige maatschappij erin. Je bent immers stadsdichter van Londen. Maar als dichter ben je ook een individu met een grootvader die dement wordt en die je langzaam maar zeker ziet wegglijden naar de stilte. ‘The doctors call it Dementia. I call it hell trying to burn out the heaven out of your memories.’

Closing Times | The Revolution Will Not Be Televised

Ik was op youtube eigenlijk op zoek naar een spoken word dichter waarvan ik de naam niet wist. Maar toen stuitte ik op het gedicht The Revolution Will Not Be Televised van Gil Scott- Heron, uit 1970. En toen dacht ik, laat, uh, dinges, maar even zitten, nu even dit gedicht dat zo actueel lijkt: ‘There will be no pictures of pigs shooting down brothers on the instant replay’ . Ook al zou de revolutie nu juist wel ge-instagrammend of gefacebookt zijn. Gil Scott-Heron zei over het schrijven van gedichten: ‘To do 8 lines and tell a story, it puts you to work.’ Dramatische slotzin heeft het gedicht.