Terreur in perspectief
“We zijn in verwarring. Het Westen weet niet hoe het om moet gaan met terrorisme. Onze beschaving staat op het spel”.
Grote woorden die we een paar keer per week voorbij horen komen, maar hoe realistisch zijn dit soort uitspraken wanneer je kijkt naar het verleden? Terrorisme is geen nieuwigheid en de kans om door geweld om het leven te komen is een rode draad in de menselijke geschiedenis, maar op een gewelddadige dood is nog nooit zo klein geweest als tegenwoordig. In het Westen dan. Maar is onze ‘way of life’ echt in gevaar?
Terrorisme is nog nooit in staat gebleken om staten omver te werpen. Daarvoor is een gewapende strijd nodig die daadwerkelijk resulteert in landbezit en controle van de inwoners. En gewapende strijd is in het huidige dichtbevolkte en toch behoorlijk goed samenwerkende Europa vrijwel onmogelijk. Waar moet een rebellengroep zich verschuilen in Nederland? Toch niet op de Veluwe he?
Aanslagen zijn echter wel mogelijk maar die leiden weer niet tot concrete resultaten. Wanneer er groepen terroristen, als waren het Vandalen, op je grondgebied rondwaren die naar hartelust moorden, lappen grond beheersen en niet efficient meer kunnen worden aangepakt door leger en politie, dan pas kun je spreken van een ineenstorting van de staat en een echte bedreiging. Niet wanneer een idioot zich wenst op te blazen in een metro, hoe vervelend dat ook is.