Closing time | Louis Andriessen, 6 juni 1939 – 1 juli 2021

https://youtu.be/hNvZoFC5T5E Ouverture uit The Death of a composer, compositie Louis Andriessen, door Alzheimer vermoord. Modern klassieke muziek: het is niet ‘for the millions’ – het schuurt, wringt, is vervreemdend en volgens sommige mensen daarom 'gewoon lelijk'. Voor veel mensen heeft muziek vooral de rol harmonie en regelmaat te brengen in een chaotische wereld. Muziek is een vlucht, of zelfs een disciplinering. Men heeft een afgeronde harmonie nodig, en een strakke beat om op te marcheren. Tegelijkertijd kan vooral in de jazz en popmuziek juist het schurende, het rauwe randje, mensen juist bekoren. De kras in de muziek, de soul & blues bij de vertolkers, breekt door de harmonie heen als een verwijzing naar de dramatiek van het echte leven. Vergeleken bij veel modern klassieke muziek is en blijft dit echter nog bijzonder braaf. Modern klassieke muziek breekt sterker met conventies in ritmiek en harmonie, zoekt naar de disharmonie, omarmt de chaos en de verwarring, maar daarmee ook de pijn, de melancholie, de eenzaamheid, de angst en de vervreemding … en probeert dáár dan weer iets moois van te maken. Modern klassieke muziek is vaak heel filmisch, en we kennen het dan ook als dankbaar materiaal voor films en documentaires. Zo krijgt de goegemeente er dan nog wat van te horen. Een bijkomend voordeel van dit soort muziek is dat het naar blijkt goed gebruikt kan worden om FvD'ers op afstand te houden. Een stukje postmodern nationalisme: Zonder dat veel mensen dat weten, of willen erkennen, is ons land internationaal gezien heel groot in de moderne klassieke muziek. Onze dirigenten en componisten zijn vermaard, en onze conservatoria zijn voor veel studenten als een van de meer ambitieuze plaatsen om het vak te leren. Eén van onze belangrijkste componisten, wellicht de belangrijkste, is Louis Andriessen. Hij is vandaag overleden. Hij werd 82 jaar. Hieronder een zeer korte documentaire. https://www.youtube.com/watch?v=vb34fhmpkPI

Door: Foto: Ted (cc)

Lezen: Het wereldrijk van het Tweestromenland, door Daan Nijssen

In Het wereldrijk van het Tweestromenland beschrijft Daan Nijssen, die op Sargasso de reeks ‘Verloren Oudheid‘ verzorgde, de geschiedenis van Mesopotamië. Rond 670 v.Chr. hadden de Assyriërs een groot deel van wat we nu het Midden-Oosten noemen verenigd in een wereldrijk, met Mesopotamië als kernland. In 612 v.Chr. brachten de Babyloniërs en de Meden deze grootmacht ten val en kwam onder illustere koningen als Nebukadnessar en Nabonidus het Babylonische Rijk tot bloei.

Closing Time | Hania Rani

U houdt van Keith Jarrett, Philip Glass of Simeon ten Holt? Dan houdt u ook van Hania Rani.

De muziek van de Poolse pianiste Hania Rani (voluit Raniszewska) is zindermeer schatplichtig te noemen aan het werk van Philip Glass. Misschien ook Michael Nyman, een vleugje Keith Jarrett en ook wat Simeon ten Holt.

Allemaal componisten die in haar eigen ‘about me’ niet voorkomen. Haar in inspiratiebronnen? Componisten als Max Richter, Esbjorn Svensson, Miles Davis, Nils Frahm, Murcof, Portico Quartet, Radiohead en zelfs The Beatles.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Closing Time | 303/303/303/303/606

Een van de de dingen waar ik me over verbaas is, is dat ‘klassieke muziek’ zoals dat op radio 4 voor gewone mensen geinterpreteerd wordt, zo’n beetje na de 1e wereldoorlog afgelopen is. Nou kun je stellen dat muziek -als kunstvorm- tegelijkertijd een vergelijkbare transitie doormaakte als de schilderkunst, waar expressionisten, modernisten, kubisten en al dat hun kunstvorm verregaand abstraheerden en daardoor op totaal andere kunst uitkwamen. Helemaal correct.

Closing Time | Hauschka

Live zie je Hauschka op een podium achter een piano zitten, of twee piano’s, terwijl hij ondertussen andere piano’s op afstand bedient op zo’n manier waardoor het lijkt dat de piano’s uit zichzelf spelen. Of hij stopt voorwerpen in de piano – hout, folie, papier – om geluidseffecten te produceren, met het effect dat je instrumenten hoort die er niet zijn. Het kan wel eens de mooiste ode aan de Abandoned City zijn.

Closing Time | Daniel Brandt

Op zijn eerste net uitgebrachte album Eternal Something combineert Daniel Brandt moderne klassieke muziek met elektronische muziek met een belangrijke rol voor percussie. Klinkt als het Brandt Brauer Frick ensemble – Brandt is de percussionist van het naamgevende trio – maar dan beter: meer gevarieerd, gelaagd, meeslepend en soms hypnotiserend.