"Intellectuelen lijken tegenwoordig erg op politici, het zijn al te vaak invaldemagogen. Ze verschijnen voor de camera om mensen te beledigen die het niet met hen eens zijn." Een mogelijk onbedoelde inbreng vanuit Frankrijk in het Nederlandse debat over rol van intellectuelen op het politieke vlak. Gedaan door de filosoof Marcel Gauchet in de december editie van M, het maandblad van NRC (sorry, alleen tegen betaling).
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Terwijl bovengetekende vanochtend op weg naar zijn werk al een groepje Oost-Europeanen haastig een verhuisbusje zag inladen worden werknemers uit de nieuwe EU-lidstaten in IJsland juist warm onthaald. In de afgelopen jaren heeft de snelgroeiende IJslandse economie haar deuren geopend voor de onmisbare en goedkope arbeidskrachten uit het buitenland. De zeer homogene IJslandse bevolking ontvangt deze mensen zonder argwaan of rancune. In 1985 was slechts 1,4% van de IJslandse bevolking buitenlander, tegen 7% nu. Maar terwijl in ons land door bepaalde politieke groeperingen moord en brand geschreeuwd wordt over Poolse loodgieters blijft het in IJsland rustig en gemoedelijk. De cijfers wijzen dan ook uit dat men niks te vrezen heeft van de werknemers uit de nieuwe EU-lidstaten.
Met de gevreesde sociale dumping blijkt het nogal mee te vallen. “Daar waar de lonen volgens vaste schalen worden uitbetaald, in ziekenhuizen bijvoorbeeld, verdienen de buitenlanders evenveel als de IJslanders”, zegt Gudmundur Hilmarsson van de IJslandse Arbeidsconfederatie.
[Als de dagen korter worden komt de jaarlijkse traditionele Sargasso IJsland pots weer dichterbij. Voor wie niet kan wachten alvast een feel good link naar de aflevering uit 2005]
György Soros (geboren Schwartz) verdiende in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog wat geld door Hongaarse florinten om te wisselen. Tijdens een Esperanto congres zag hij zijn kans schoon het door de communisten bezette Budapest te ontsnappen en volgde al snel colleges aan de London School of Economics bij niemand minder dan Karl Popper. Deze had juist zijn magnum opus ‘The Open Society and its Enemies’ geschreven, waarin hij van leer trok tegen alles wat enigszins naar absolutisme riekt, Plato inbegrepen.
Soros had al snel door dat wijsbegeerte weinig op kan lossen in deze wereld. Om kort door de bocht te gaan stortte hij zich in de financiele wereld, maakte fortuin, en stichtte een reeks liefdadigheidsfondsen die, tot op de dag van vandaag, het concept van de ‘Open Society’ nastreven. In woord en daad. Zijn bijdragen aan Sakharov, Charter 77 en Solidarnosc zijn een niet te onderschatten factor geweest in de toenmalige transitie. Poetin zelf houdt Soros persoonlijk verantwoordelijk voor de gekleurde revoluties in Georgie en Oekraine.
In dat licht was het frappant dat afgelopen zomer de metro in Moskou volhing met afbeeldingen van Soros. Het bleek loos alarm, en tegelijkertijd zo typerend voor de Russische tijdgeest. Het waren posters van de multinational forexclub (.ru) die een poging deden passagiers te overtuigen ook door speculatie geld te verdienen, want; ‘George Soros maakte ooit ruim een miljard door geld van ponden naar dollars om te wisselen, dat kunt u ook!’.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
We discussieren nog even door over wat goed of fout is voor onze kinderen. In Oostenrijk bestaan iets heftigere figuren dan (regenboog/zwarte) pieten om de kinderen in het gareel te krijgen. Op 6 december loopt de Krampus mee in een optocht (foto) en zorgt ervoor dat Oostenrijkse kinderen tenminste één week of misschien zelfs nog wel langer netjes hun speelgoed opruimen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.