Het Jaar van de Truttigheid

Ik weet het zeker: 2015 wordt het jaar van de truttigheid. GeenStijl/PowNed heeft zichzelf al lang geleden ontpopt als een soort Evangelische Omroep met tieten, inclusief zedenprekerige anti-homoërigheid, en de Evangelische Omroep wordt steeds meer een soort GeenStijl maar dan zonder tieten. Inclusief leugens, verdraaiingen en gesensationaliseer dus. Het moralistisch volksdeel heeft eindelijk een vorm gevonden om hun bekrompen boodschap over te brengen. Niet langer hoeven we toe te zien hoe als ouwe lul geboren mannen zoals Jan van den Bosch krampachtig jong proberen te doen in foute kleding en een dorpskapperscoupe. Niet langer worden we elke tien minuten getrakteerd op de Heere Heere of op zijn minst Zijn Profeet, Henk Binnendijk VZMH. Niet langer krijgen we natuurfilms voorgeschoteld waar de evolutie uit is geknipt. De omroep doet zijn uiterste best om de Blijde Boodschap te verstoppen in commercieel spektakel en laat zich daarbij niet stoppen door één, twee of drie bloedneuzen.

EO-producent maakt racist van goedbedoelende mevrouw

Sylvia Voogel staat sinds kort bekend als racistische hufter.

In het TV-programma Hufterproef zien we een winkelbediende racistische opmerkingen maken jegens een moslima met hoofddoek. Vervolgens lijkt het alsof de bediende bevestiging zoekt bij Voogel. Hij zegt dat er voortdurend wordt gestolen en dat de maat op een gegeven moment vol is, zij bevestigt dat hij groot gelijk heeft.

Het lijkt zo net alsof Voogel een racist is. Volgens haar verliep het in werkelijkheid precies andersom, en knoopte de winkelbediende eerst met haar een praatje aan over winkeldiefstal, waarop zij reageerde; en begon de man toen de moslima uit te kafferen, waarop ze de bediende corrigeerde.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: copyright ok. Gecheckt 09-02-2022 copyright ok. Gecheckt 09-02-2022

Geen bal op tv | Adieu God?

COLUMN - In Adieu God? interviewt bible belt boy Thijs van den Brink bekende Nederlanders die van hun geloof zijn gevallen. Het vraagteken in de titel maakt al duidelijk dat Thijs twijfelt of zijn gesprekspartners God wel écht vaarwel hebben gezegd.

‘De God waarin je niet gelooft, bestaat niet,’ zei de presenterende priester in de reportage The Big Silence, die vorige week zondag op Canvas werd uitgezonden. Het klonk als een open deur. En als de opzet van een retorisch trucje dat de priester gebruikte om zijn gesprekspartner, een ongelovige, ervan te overtuigen dat God wel degelijk bestaat. Het enige wat je moet doen is in Hem geloven.

Als ik vanuit Zwolle richting Amersfoort rijdt, de IJssel over, staat daar in een eeuwig groene weide een bord met de tekst: ‘Wie in Jezus gelooft, heeft het eeuwige leven.’ Geloven is een krachtig iets, kortom. Je kan er een God mee scheppen en het eeuwige leven mee verkrijgen. Kom daar maar eens om. 

De zin ‘Wie in Jezus gelooft, heeft het eeuwige leven’, lijkt mij een afgeleide van het door Jezus zelf uitgesproken: ‘Al wie in Mij gelooft zal leven ook al is hij gestorven, en een ieder die leeft en in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven, gelooft gij dat?’ Ook hier lijkt Jezus een taalspelletje met me te spelen. Immers, hoe kun je nog geloven als je gestorven bent? Dat kan alleen maar als je nog leeft. Dus als ik nog in staat ben te geloven terwijl ik reeds gestorven ben, dan kan het niet anders dan dat ik leef! Kortom, als ik maar altijd blijf geloven, ook na mijn dood, dan heb ik het eeuwige leven. Jezus loopt hier een beetje de Harry Mulisch uit te hangen, wil ik maar zeggen.

“Linkse kerk” maakte Geert Wilders groot

Niet de rechtse media, maar de linkse kranten en omroepen zijn degenen die Geert Wilders en de PVV groot maakten. Ze boden een spreekbuis, zegt freelance journalist en voormalig Volkskrant-journalist Frits van Veen

Dat er iets heel griezeligs in dit land aan de hand is, werd mij afgelopen dinsdag duidelijk toen ik naar het debatprogramma Pauw & Witteman keek. De twee topinterviewers hadden gehoord dat vier van de vijf Marokkanen en Turken “nog steeds” met andere Marokkanen respectievelijk Turken trouwen. Hoewel de tafelgasten hun best deden wat tegengas te geven (“Zou het bij autochtone Nederlanders niet veel anders zijn?”), waren de twee interviewers niet te stuiten. Het schuim stond hen bijna aan de mond. Dit kon toch niet? Dit duidde toch op een op een volstrekt gebrek aan integratie? 

Het ging dus niet om importhuwelijken, waarbij de bruid of bruidegom uit het land van herkomst wordt gehaald. Dat is tegenwoordig nog maar een miniem deel van de huwelijken in deze kringen.

Dat 20 procent van de Turken en Marokkanen met iemand uit een andere bevolkingsgroep trouwt, lijkt mij eerlijk gezegd een verrassend positieve wending in de integratie. Bij autochtone Nederlanders ligt dat percentage  aanmerkelijk lager. En dat terwijl van immigrantengemeenschappen, waar ook ter wereld en van welke origine ook, bekend is dat zij meestal zo dicht mogelijk tegen elkaar aan kruipen.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Politiek als performance art

Daarvoor moet je niet uitsluitend, maar wel vooral bij de PVV zijn.

De EO gaat een programma maken, getiteld ‘Rot Op Naar Je Eigen Land’. Onderdeel daarvan is dat, onder meer, een zelfverklaarde PVV-stemmer wordt meegenomen naar een vluchtelingenkamp, ‘op zoek naar nieuwe inzichten’.

Uiteraard stelt de PVV daar Kamervragen over.

Want dit is vanzelfsprekend véél belangrijker dan het voornemen van de overheid om alle Nederlandse burgers preventief in de gaten te houden. Daar komt niet eens een Kamerdebat over.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

EO: een omroep zoals het bedoeld is

Arie Boomsma (Foto: Wikimedia Commons/Evert100)

Afgelopen week kwamen de EO en Arie Boomsma weer in opspraak. De EO besloot, na druk uit de achterban, toch niet door te gaan met het programma “Er loopt een man over het water“. Heel Nederland, van Geenstijl tot RTL Boulevard viel over de EO heen. Hoe belachelijk het allemaal is, de EO deed haar plicht als omroep: een weerspiegeling zijn van een deel van de maatschappij.

Volgens de omroepwet zijn alle omroepen nou eenmaal verenigingen, aan leden gebonden organisaties die een enkele maatschappelijk stroming vertegenwoordigen. De EO luisterde naar haar leden en liet het programma niet doorgaan. Leden van de KRO, de TROS, de VARA of elke andere omroep boeit het totaal niet welke programma’s hun omroep maken. De ledenraden zijn enkel wassen neuzen, de maatschappelijk vertegenwoordiging is alleen maar gebaseerd op de vaste abonnementhouders van de omroepbladen. De EO is dus de enige omroep die voldoet aan hoe de wet is bedoeld.

Natuurlijk is het voor de rest van Nederland tenenkrommend om te zien dat een sympathiek bedoeld programma geschrapt wordt door het geklaag van christen-fundamentalisten. De meeste mensen snappen in het geheel niet hoe het kan dat de EO-achterban over geen greintje humor beschikt. Arie Boomsma moet daar dan ook snel wegwezen. Hij bedoelt het én christelijk én aantrekkelijk, maar de EO wil hem blijkbaar niet. En luisteren ze naar de achterban. Dat moet Boomsma dan ook maar doen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

EO en homoseksualiteit, een onwennige combinatie

Toen Arie Boomsma geschorst werd wegens het halfnaakt verschijnen in het eenmalige homo-nummer van Linda, ging dat volgens de EO over het halfnaakte deel van dit akkefietje. Het homo-deel had er volgens de organisatie niets mee te maken. Ik betwijfelde dat toen, en mijn twijfel wordt door de laatste opmerkelijke gebeurtenissen gevoed. EO-presentator Manuel Venderbos, ook een jongere presentator, krijgt van de EO namelijk geen toestemming om mee te varen op een boot tijdens de gay-pride. De boot is gevuld met homoseksuele christenen.

De EO wil homoseksualiteit met ‘eigen vormen en middelen’ bespreekbaar maken. Op de EO-jongerendag werd er bijvoorbeeld uitgebreid over gesproken, en ook Manuel Venderbos heeft het er in zijn programma’s over.

De EO lijkt er op dit gebied dus een dubbele moraal op na te houden. Het er wel over hebben op plekken waar het gemiddelde EO-lid de minste kans heeft ermee geconfronteerd te worden, maar zodra het te erg in de openbaarheid komt er publiekelijk afstand van nemen. Met de huidige gang van zaken is homoseksualiteit in christelijke kringen dus waarschijnlijk ergens in de volgende eeuw compleet bespreekbaar.

Het lijkt er ondertussen wel op dat er een (kleine) botsing tussen de jonge en oude garde binnen de EO aan het plaatsvinden is. Dus laten we hopen op nog wat meer van dit soort clashes, dan versnelt het proces misschien wat. Of ze beginnen gewoon een nieuwe omroep, dat is ook heel hip.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Volgende