Recensie: Herman Finkers komt eindelijk thuis
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we – uiteraard met toestemming – overnemen van andere weblogs, of via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Rode Hond, dat eerder op zijn eigen weblog verscheen.
?Ik heb een kwart eeuw rondgezworven als komisch persoon?, vat Herman Finkers zijn carrière tot dusverre samen. Veel te bescheiden natuurlijk voor één van de succesvolste cabaretiers van de jaren ?90. Toch schuilt er een kern van waarheid in. Finkers was inderdaad komisch ? héél komisch ? maar meestal ook niet meer dan dat. Hoe knap zijn taalvondsten ook waren, hoe geestig zijn presentatie ook was en hoe vol de zalen ook zaten. Na zeven jaar pauze laat Finkers in een nieuw programma de breedte van zijn talent zien. Eindelijk.
Jaar na jaar hield Finkers de onafgebroken cyclus van schrijven en optreden vol. In zijn vorige voorstelling ?Kalm aan en een rap een beetje? gaf hij al aan dat het hem uitputte, dat hij toe was aan een pauze. ?Ik was moe van mijn eigen humor?, zegt hij zelf. Zijn nieuwe voorstelling ?Na de pauze? gaat voor een groot deel óver de pauze, de zeven jaar waarin de Twentse cabaretier niet op de planken stond.
Niet dat hij stil zat: hij assisteerde bij een bijbelvertaling in het Twents en schreef mee aan de succesvolle regiosoap ?Van jonge leu en oale groond?. Verder gebruikte Finkers de pauze om ?eens stevig kennis te maken? met zijn vrouw en zich nader te verdiepen in het katholicisme en de streektaal. En om na te denken, veel na te denken. Bovendien kreeg Finkers tijdens de rustperiode te maken met ziekte (leukemie en Pfeiffer) en de dood, van onder meer de bevriende tekstdichter Willem Wilmink. Daarover vertelt en zingt hij openhartig.
En nogmaals een ‘red onze kinderen’-initiatief dat er doorheen geramd wordt, gewoon, omdat het kan. Het
Vandaag is in het nieuws dat ruim de helft van de allochtone leerlingen de PABO na een jaar
Zaterdag vierde het weekblad
Ah, nú weet ik wie het huidige vreemdelingen- probleem hebben veroorzaakt. Typetjes zoals Rita Verdonk! Gisteren zei ze in het programma business-class dat Poolse werknemers nodig zijn, maar dat ze hier slechts tijdelijk moeten willen blijven.
?Is het nu echt teveel gevraagd om die minderheid met een luxe leefstijl een bijdrage te laten leveren aan de toekomst van onze planeet?? Dat vroeg
Het krioelt van de militairen en politiemensen in Noordwijk. Huis ter Duin is voorzien van een stemmige Houwitzer en een F-16, terwijl de blauwe NAVO-vlag wappert in de wind. Op een steenworp afstand van de Noordzee en met uw trouwe GC-correspondent ter plekke, praten gewichtige mannen in burger over het lot van honderden militairen.
Het zal niemand ontgaan zijn dat het al een tijdje een puinhoop is in Amsterdam-West. Wat begon met losse incidenten als een dramatische
Je kan een hoop zeggen over de partijdiscipline bij “draaikontenpartij” PvdA, maar op een punt zijn ze zeker consequent:
“Mag ik als buitenstaander vragen, want ik ben al lang weg uit Nederland, waarom spreken jullie eigenlijk van Marokkanen en autochtonen en allochtonen? Ik leef in Amerika en ik wil niet zeggen dat het ideaal is, ik leef in Atlanta, heel gemengde stad, maar zo gauw je geboren bent in het land ben je een Amerikaan. Er wordt nooit anders over gesproken. Je kunt een Afrikaans Amerikaan zijn, dat is een soort variatie. Maar je kunt niet iemand die geboren is in Nederland en Nederlands spreekt een Marokkaan noemen.”