Foto: Eddy BERTHIER (cc)

Vuurwerkslachtoffers per jaarwisseling

, door

DATA - Mag ik in de categorie ‘Onderwerpen die op gezette tijden in het nieuws komen de kaart “vuurwerkverbod”‘? Waar het vorige jaren bij wat gemor in de kantlijn bleef, lijkt de steun voor een vuurwerkverbod voor particulieren toe te nemen. Uit onderzoek van EenVandaag bleek dat 50 procent van de Nederlandse voor een particulierenverbod is (maar wel voor gemeentelijke vuurwerkshows) en nog eens 14 procent voor een algeheel vuurwerkverbod. Eenderde van de Nederlandse bevolking wil dat er niets veranderd aan de vuurwerkregels in Nederland. Van de jongeren is 60 procent tegen een vuurwerkverbod.

Uit het onderzoek onder jongeren van EenVandaag blijkt dat ook dat een op de vijf jongeren wel eens geraakt is door een rotje en dat naar eenderde wel eens bewust vuurwerk is gegooid. Onder de jongeren is de belangrijkste reden om voor een verbod te zijn dat vuurwerk veel slachtoffers maakt.

De stichting VeiligheidNL gebruikt verschillende bronnen om het aantal vuurwerkslachtoffers te bepalen per jaarwisseling (gemeten tussen 24 december van het oude jaar en 3 januari van het nieuwe jaar). Dat laat per jaarwisseling sinds 2003-2004 het aantal vuurwerkslachtoffers zien. Sinds 2007-2008 is het aantal slachtoffers gedaald, tot vorig jaar, toen er 810 slachtoffers vielen. In diezelfde periode is het percentage ziekenhuisopnames onder de slachtoffers die zich op de Spoedeisende Hulp (SEH) meldden toegenomen.

Repeat stuff repeat stuff repeat stuff

, door

Bo Burnham (comedian en Youtubehit) fileert op vileine manier de liefdesliedjes waar artiesten als Justin Bieber en One Direction beroemd mee zijn geworden. Hoewel iedere muziekliefhebber de trucjes om een hit te produceren al kent, toch zeer kijkwaardig, al is het alleen maar om de grappen die hij tussendoor maakt. En ja, het liedje blijft in je hoofd hangen.

Geen bal op tv | Terugblik op mijn jeugd

, door

COLUMN - In plaats van terug te kijken op het jaar dat bijna achter ons ligt, zorgde de televisie en de literatuur ervoor dat ik deze week op reis ging naar mijn prille jeugd. Het begon met de uitzending van Andere Tijden op Tweede Kerstdag. De rauwe jaren ’80 in beeld. Beginnend bij de troonwisseling, eindigend met de neergang van de Berlijnse muur. Daartussen: veel ellende, werkloosheid, buitenlanders die de buurt overnemen, Janmaat die daar iets over zegt, stakingen, demonstraties tegen kruisraketten, heroïne godverdomme, de Baghwan, de hanenkammen, de schoudervullingen, het WK waar we niet bij waren, het EK dat we wonnen.

Een dag later: Dit is alles, documentaire over Doe Maar. Op het hoogtepunt van hun succes was ik te jong om vol in de hysterie op te gaan. Maar De Bom maakte diepe indruk op me. ‘De Bom’ heeft mij de popmuziek ingesleurd, samen met When the rain begins to fall van Jermaine Jackson en Pia Zadora. Het was de dreigende sfeer die mij aan de buis gekluisterd hield. Van ‘De Bom’ was ik zelfs bang. Rechtse kennissen van mijn ouders hadden in hun tuin een bord staan waarop stond te lezen ‘liever een Bom in de tuin dan een Rus in de keuken’. Ikzelf had met mijn ouders meegedaan aan een Ban de Bom-demonstratie in Den Haag. Ik had er een tekening over gemaakt die twee liggende A-drietjes besloeg.

Foto: Bart Langelaan (cc)

‘Niet in de hand houden’

, door

OPINIE - We stonden op de Heuvel, want mijn vader ging nooit vooraan staan bij dat soort dingen. Anders was het veel erger geweest. Ik weet niet meer precies wat er gebeurde maar ineens kwamen er matrozen aan die ons op de schouder namen. We moesten weg. Jaren later zag ik in het ziekenhuis een verminkte jongen die op bezoek kwam bij zijn moeder, die naast mijn moeder op zaal lag. “Je moet maar niet te veel kijken”, zei mijn moeder, “maar dat is van die vuurwerkramp aan de Parkkade”.

Aan het woord is mijn moeder, die een jaar of acht was toen in 1945 het Britse marineschip HMS Onslow in de Rotterdamse haven lag, aan de Parkkade. Het schip gaf voor de Vlootdagen een vuurwerkshow in de stad, waarbij volgens de Britse geschiedschrijving ‘per ongeluk’ vuurwerk was afgegaan en ‘enige burgerslachtoffers’ zijn gevallen. Veel ruchtbaarheid werd er destijds in Rotterdam ook niet aan gegeven. De stad was zwaar getroffen in de oorlog en een handvol slachtoffers – vijf doden en zo’n honderd gewonden – zullen zo vlak na de bevrijding weinig indruk hebben gemaakt.

Ik zie ze naar het Park lopen: opa en oma met hun oudste zoon en hun tweeling – mijn moeder en mijn oom Bob. Ik vraag me af wat de lol is aan vuurwerk als je net vijf jaar oorlog hebt gehad, maar aan de andere kant begrijp ik dat de Vlootdagen met Onze Bevrijders in de zo zwaar getroffen stad extra populair moeten zijn geweest. Hoe dan ook, sinds die tijd is voor mijn moeder de lol van vuurwerk volledig weg. Ze is er, zoals ze zelf zegt met haar licht Rotterdamse tongval, as de dood van.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Buenos Aires by José Téllez. http://www.flickr.com/photos/planeta_roig/

Dynamisch 2013 voor Zuid-Amerika

, door

ELDERS - Uw correspondent geniet van vakantie, vandaar deze week een light-versie van de ‘Elders in Zuid-Amerikareeks’. 

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: 2013 was een topjaar voor Zuid-Amerikajunkies. Vele hoogte- en dieptepunten wisselden elkaar af. 

In Venezuela stierf Chávez, en nam Maduro het stokje over. Uruguay legaliseerde het homohuwelijk en werd het eerste land ter wereld waar de overheid wiet gaat telen, distribueren en verkopen. De nieuwe paus werd tot ieders verrassing een Argentijn, en (gelukkig) konden we afscheid nemen van oud-dictator Videla.

In het oerconservatieve Chili streden nota bene twee vrouwen om het presidentschap, en trok Michelle Bachelet aan het langste eind. Brazilië werd getroffen door vele protesten die al dan niet gelinkt waren aan het WK. Desondanks blijft Dilma populair. Over Ecuador, Bolivia, Paraguay en Colombia lazen jullie minder op Sargasso. Dat gaat volgend jaar veranderen.

Jullie verwachtingen

Ik ben benieuwd naar jullie voorspellingen wat betreft Zuid-Amerika in 2014. Wordt het WK een succes, of worden er dadelijk wedstrijden gespeeld in stadions die nog bouwputten zijn, terwijl op straat de Brazilianen protesteren voor betere gezondheidszorg en onderwijs?

Gaat het Bachelet in Chili lukken om een vliegende start te maken en haar onderwijshervormingen op de politieke agenda te zetten? En wat te denken van Argentinië? Stevenen we af op een nieuwe crisis, of zal Cristina Kirchner haar laatste volledige jaar als presidente een meer gematigde koers inzetten?

Foto: Biblioteca Nacional de España (cc)

De foute casting van Europa als eliteproject

, door

OPINIE - Europa is geen eliteproject, vindt Godelieve van Heteren.

Toen het Montesquieu Instituut me onlangs vroeg of ik iets wilde schrijven over de vraag of Europa een eliteproject is, heb ik sterk geaarzeld. Want eerlijk gezegd vind ik het een kansloze vraag.  Natuurlijk: ik snap wat er gewenst wordt. We zouden weer eens flink kunnen uithalen naar Brusselse technocraten die niet zouden snappen hoe de wereld draait. Of de kachel kunnen aanmaken met politici in Brussel die nog erger dan hun nationale soortgenoten slechts hun zakken zouden vullen.

Maar ik heb me jaren verzet tegen dat reductionistische ‘Europa als Project’-jargon. Wanneer is dat toch begonnen? Dat Europa-ontwikkelingen werden gereduceerd tot een ‘project’? Of erger nog: werden ‘gecast’ als iets van louter ‘elites’? We zijn ergens in de afgelopen jaren met elkaar over Europa gaan praten als in een holle buis: elkaar als kip-zonder-kop gaan napraten in een taal die geen recht doet aan wat Europa is en een enorme verschraling aanbrengt in de beschrijvingen van wat zich allemaal afspeelt in dit deel van de wereld. Die projecttaal doet meer kwaad dan goed. Ze reduceert Europa tot Brusselse instituties. Ze is weinig vitaal, brengt geen aansprekende verhalen voort, laat staan mobiliserende visies om er met elkaar iets van te maken.

Foto: Post-Atheïst

Post-atheïst | De joden van Afghanistan

, door

COLUMN - Het lemma “Afghanistan” in de 2007-editie van de Encyclopaedia Judaica is op één zinnetje na identiek aan het artikel uit de editie van 1971. Dat is ook niet zo vreemd, want het oorspronkelijke stuk eindigde met een beschrijving van een vervolging die de omvang van de joodse gemeenschap al had gereduceerd tot driehonderd. Het enige dat de redacteur van het artikel in 2007 nog hoefde toe te voegen, was het zinnetje dat er in 2005 in Afghanistan nog één jood over was.

De Afghaanse joden hebben er niet lang geleefd. Het gaat om een groep die in 1839 in de Perzische heilige stad Mashhad de keuze kreeg tussen bekering tot de islam en emigratie, en koos voor het laatste. Ze vestigden zich in de grote Afghaanse steden, tot in 1933 ook daar vervolgingen begonnen. Toen hun in 1950 werd toegestaan te emigreren, verhuisden ze naar de staat Israël. En nu is er dus nog één over.

Dat had het hele verhaal kunnen zijn, ware het niet dat begin vorig jaar een archief is ontdekt met joodse teksten van eeuwen vóór 1839. Zo’n ontdekking is op zich niet zo opmerkelijk: sinds de VS Afghanistan binnenvielen, zijn allerlei archeologische vondsten gedaan, meestal bij clandestiene opgravingen. Ook dit keer is er geen sprake van officieel onderzoek, maar dat doet maar weinig afbreuk aan het sensationele karakter van de ontdekking.

Waan van de dag

Privacy als politiek instrument, of: het echte privacyprobleem

, door

Dat Evgeny Morozov niet de grootste internet-halleluja-persoon is die ons graag mag wijzen op de risico’s van een samenleving waarin het internet centraal staat, is bekend. Maar zijn analyse over wat de verregaande digitalisering betekent voor privacy en waarom nou echt belangrijk is, is zeer lezenswaardig.

In het kerstnummer van De Groene Amsterdammer staat een vertaling: ‘Het echte privacyprobleem. Onzichtbaar prikkeldaad.’ (online alleen achter betaalmuur).

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Vorige Volgende