Verkiezingen VS: de onderbuik regeert

, door

In tijden van oorlog is de waarheid het eerste slachtoffer, zo luidt het cliché. Dat geldt zeker voor de verkiezingsstrijd in de VS.

Amerikaanse politiek is een zaak van de onderbuik. En hoewel de Democraten heus niet vies zijn van het bedrijven van demagogie, tonen vooral de Republikeinen en hun aanhangers zich toortsdragers van de fact free politics. Een berucht voorbeeld is de zogenaamde birther controversy. Ondanks alle bewijzen van het tegendeel, weigert een aanzienlijk deel van de Republikeinen (op sommige momenten was het zelfs een ruime meerderheid) te geloven dat president Obama daadwerkelijk in de VS is geboren. Voormalig Republikeins senator en presidentskandidaat Rick Santorum beweerde in februari 2012 nog glashard dat grote aantallen Nederlandse bejaarden onvrijwillig worden geëuthanaseerd als bezuinigingsmaatregel in de zorg.

Obama begaat blunder …of toch niet?

Goede Republikeinen weten in hun hart dat Obama een socialist is met een grote hekel aan kapitalisme en echte Amerikaanse ondernemingszin. Dus toen Obama in een toespraak de zinnen uitsprak ‘If you’ve got a business, you didn’t build that. Somebody else made that happen,’ was het direct prijsschieten. Een blogger van de conservatieve Heritage Foundation noemde deze uitspraak ‘een klap in het gezicht van hardwerkende Amerikanen’. Obama’s directe tegenstander Mitt Romney stond vanzelfsprekend direct klaar met een harde veroordeling van deze aanval op ‘ondernemingszin, vrijheid en eigen initiatief’:

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Is de SP klaar voor de macht?

, door

In de serie leeservaringen met verkiezingsprogramma’s neemt Tom van Doormaal nu de SP de maat: het oordeel is: weinig ideeën om van op te kijken, maar intens fatsoenlijk. Een kans voor een “volksfront-regering”?

De SP schrijft met een mooie zelfbewustheid. Niet wij gaan voor, wij streven naar, maar “er komt”, “er wordt beperkt”, “wij zullen”… Dat leest plezierig, maar het gaat net als bij de andere programma’s wel meer dan zeventig pagina’s voort. Aan de overladenheid met details ontkomt ook de SP niet.

In mijn vorige teksten zocht ik naar begrip voor de wereld van de betreffende partij en hoe je daar zou kunnen uitkomen, want dat bepaalt de gevolgen van je stem. Je hoeft geen socialist te zijn, te geloven in het einddoel, om te verwachten dat een stem op de SP tot een socialer wereld zal leiden, op een redelijk korte termijn. Ik bedoel: het einddoel telt en de weg er heen.

Bij mijn studie van andere programma’s vond ik mijn vraagstelling bij Claus Offe terug:

  • Wat is de wenselijke organisatievorm van samenleving en staat en hoe kunnen we laten zien dat het allemaal werkbaar is, dus in overeenstemming met onze basale normatieve en feitelijke aannames over sociaal leven?

    • Verkiezingen VS: Mitt Romney in de problemen

    , door

    Presidentskandidaat Mitt Romney is betrapt op liegen. Wat probeert hij te verbergen?

    Het begon allemaal met een televisiespotje waarin president Obama het bedrijf van zijn tegenstrever Mitt Romney, Bain Capital, verantwoordelijk stelde voor het verplaatsen van Amerikaanse banen naar China en Mexico. Romney reageerde prompt en verklaarde dat hij niet verantwoordelijk was. Deze zogenaamde ‘outsourcing’ van Amerikaanse banen had immers plaatsgevonden nadat Romney in februari 1999 bij Bain Capital was vertrokken.

    Al snel doken officiële documenten op waaruit bleek dat Romney tot 2002 ‘enig aandeelhouder, bestuursvoorzitter, CEO en directeur’ was gebleven van Bain Capital en daarvoor een salaris had ontvangen van ‘meer dan honderdduizend dollar per jaar’. In andere, even officiële documenten verklaarde Romney echter dat hij na februari 1999 ‘geen enkele betrokkenheid’ meer had met Bain Capital. Zodoende heeft Romney niet alleen gelogen, maar zelfs meineed gepleegd. Deze conclusie werd echter door Team Romney op weinig overtuigende wijze bestreden met de verklaring dat Romney in 2002 ‘met terugwerkende kracht’ in 1999 bij Bain Capital was vertrokken.

    Belastingaangiftes

    In tegenstelling tot wat gebruikelijk is bij Amerikaanse presidentsverkiezingen, weigert Romney zijn belastingaangiftes over een langere periode openbaar te maken (ironisch genoeg was het Mitt Romneys vader George die in 1968 met deze gewoonte begon). Hoewel bekend is dat Romney geld heeft gestald op Zwitserse bankrekeningen en fondsen beheert die zijn gevestigd in belastingparadijzen als Bermuda en de Kaaimaneilanden, is de exacte omvang van zijn vermogen (doorgaans geschat op zo’n 250 miljoen dollar) onduidelijk. Ook is onbekend hoeveel salaris Romney precies heeft gevangen in de jaren dat hij ‘met terugwerkende kracht’ was vertrokken bij Bain. De eerdergenoemde honderdduizend dollar per jaar is slechts een absolute ondergrens.

    Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

    Mededeling

    Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

    Doe het veilig met NordVPN

    Mededeling

    Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

    Op pad met Jos Kuintjes (Gewoon NL): “Ik ben een soort klaagbal”

    , door

    REPORTAGE – Waarin de auteur op pad gaat met Jos Kuintjes (Gewoon NL) en dit charismatische politieke talent tijdens diens dagelijkse werkzaamheden wat beter leert kennen.

    “Spring maar achterop.” Gewoon Jos (helmpje op, riempje vast) heeft z´n Thomos gestart en geeft wat gas terwijl hij zijn voeten stevig op de grond houdt. Het kleine schuurtje vult zich met rook. Buiten miezert het. Ik zou meegaan op zijn dagelijkse klantenronde. Met zijn bedrijfje NetGemak helpt Jos mensen – voornamelijk bejaarden – het internet op. Van elke dag naar de geraniums staren, wordt een mens immers niet vrolijk. In Geldermalsen en omstreken heeft hij al een kleine 170 bejaarden het wereldwijde web opgeholpen. En wekelijks krijgt hij er wel één of twee klanten bij.

    “Ga maar eerst naar buiten”, schreeuw ik boven het lawaai uit en met een ga-maar-gebaar geef ik ´m te kennen dat hij eerst het schuurtje uit moet. Ik zie me al opspringen terwijl Jos die drempel probeert te nemen.

    De klanten van Jos kunnen op een paar verschillende manieren van Jos´ dienstverlening gebruik maken. Ze kunnen ´m eenmalig inschakelen. Voor een klein bedrag zitten ze dan op het internet en legt Jos de basistechnieken uit. Als ze Jos dan weer willen inschakelen (omdat het internet eruit ligt bijvoorbeeld) dan betalen ze nogmaals bijna de volle mep. Ze kunnen tienrittenkaarten kopen, da´s al een stuk voordeliger. Ze kunnen ook een abonnement kopen. Dan komt Jos één keer per maand of één keer per week langs voor controle. En met het luxe-abonnement is Jos dag en nacht bereikbaar. “Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat.”

    Zorgkostenzorgen

    , door

    De AWBZ is ontspoord. Wat een collectieve verzekering zou moeten zijn voor onverzekerbare risico’s op langdurige (>1 jaar) ziekte, psychiatrische problemen of handicaps, is verworden tot een soort WAO: een vergaarbak voor van alles en nog wat waar niemand verantwoordelijkheid voor neemt. Volgens de econoom Marcel Canoy is het veel te makkelijk om in Nederland in een dure instelling terecht te komen en zit er teveel “onzin” in de AWBZ, zoals de doventolk, vaccinaties, of de blindengeleidehond.

    Het is waar dat de AWBZ kosten sinds 1998 zijn verdubbeld. Er gaat in 2011 zo’n 25 miljard euro in om, wat maar voor tweederde door premieinkomsten en eigen bijdragen wordt gedekt. Maar in die verdubbeling is de inflatie niet verrekend. En als je de AWBZ uitgaven afzet tegen het BBP lijkt het best mee te vallen.

    De relatieve uitgaven van de AWBZ schommelen rond de 4% van het BBP. De AWBZ groeit dus niet harder dan ons inkomen. Eigenlijk zijn het vooral de totale zorguitgaven die de pan uit rijzen, het afgelopen jaar tot  wel 90 miljard euro. Nu nog geeft een doorsnee gezin gemiddeld 11.000 euro per jaar uit aan zorg, maar dat zou volgens het ministerie van VWS met de huidige trends van vergrijzing, intolerantie van ongemakken, minder mantelzorg, en vooral ook in de toegenomen technologische mogelijkheden, binnen dertig jaar zo maar eens de helft van het inkomen kunnen opslurpen.

    Doneer!

    Mededeling

    Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

    In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

    Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

    Mededeling

    Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

    Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

    Transparante overheid is niet per se een betere overheid

    , door

    Transparantie om prestaties van organisaties in de publieke sector te verbeteren: het klinkt goed maar het werkt niet, vindt Stephan Grimmelikhuijsen van Overheid 2.0. 

    Door prestaties van publieke instellingen transparant te maken, kunnen burgers kiezen voor het beste onderwijs of het beste ziekenhuis. Dit zou bijdragen aan een betere kwaliteit van publieke dienstverlening. Toch doet transparantie niet wat we er van hadden verwacht: agenten richten zich op bonnenschrijven in plaats van boeven vangen, ziekenhuizen richten zich op gemakkelijk behandelbare patiënten en de tandartsenprijzen stijgen in plaats van dat ze dalen. Transparantie heeft te weinig betekenis voor burgers en professionals: tijd voor een vorm van transparantie die wel bijdraagt aan kwaliteit.

    Tucht

    De ‘tucht van transparantie’ zou moeten leiden tot een betere publieke dienstverlening. Dit is gebaseerd op het simpele economische principe dat een meer transparante markt – meer informatie over prijzen en kwaliteit – consumenten in staat stelt om de optimale keuze te maken voor een product. Dit dwingt marktspelers om zo optimaal mogelijk te presteren.

    In de jaren ’90 heeft deze gedachte van transparantie ook zijn ingang gevonden in de Nederlandse publieke sector. Zo zijn volgens de Onderwijsinspectie het percentage leerlingen dat nominaal hun schoolcarrière doorloopt en het gemiddelde eindexamencijfer belangrijke indicatoren voor de kwaliteit van onderwijs. Door deze gegevens te publiceren zouden prestaties verbeteren, omdat burgers iets te kiezen hebben, fouten gesignaleerd worden, en het handelen van professionals en organisaties gestuurd worden in de goede richting. Maar werkt dit wel?

    Bankentaks biedt uitweg uit crisis

    , door

    De bankentaks zou nog wel eens een uitweg uit de crisis kunnen zijn, denkt historicus Jeroen Laemers.

    De eurocrisis kost klauwen met geld. Zo kregen we vorige week  bijvoorbeeld te horen dat Spaanse banken tot honderd miljard euro aan Europese noodsteun zullen ontvangen. Er is nog wel even gerommel over de vraag of dit geld direct aan de banken wordt uitgekeerd of dat de lening gaat lopen via de Spaanse staat, maar de volgende bailout is hoe dan ook een feit.

    De eurocrisis is een bankencrisis

    Deze laatste noodgreep is symptomatisch voor de eurocrisis als geheel. Banken krijgen miljarden euro’s toegeschoven om maar vooral niet om te vallen. Zo kwam Spanje in eerste instantie in de problemen door een barstende vastgoedbubbel. De Spaanse bankensector werd hierdoor hard getroffen en moest keer op keer uit de brand worden geholpen door de Spaanse overheid. Mede als gevolg hiervan verdubbelde de Spaanse overheidsschuld tussen 2008 en 2012 van 36% tot 72% van het BNP. Door deze extreem snelle stijging liep de rente op Spaanse staatsobligaties keihard op en dreigt Spanje de overheidsschuld niet langer te kunnen financieren.

    In Ierland is iets vergelijkbaars aan de hand. Als direct gevolg van een barstende vastgoedbubbel kwamen Ierse banken in grote problemen. De Ierse staat leende vervolgens miljarden bij de Europese Centrale Bank om met dit geleende geld de bankensector overeind te houden.

    Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

    Mededeling

    Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

    De terugkeer van de Kaaiman

    , door

    Zucht, daar is ‘ie weer…

    Alsof er niets gebeurd is, verscheen il Caimano, Silvio Berlusconi, ineens weer op een boekpresentatie van zijn grote vriend de RAI-journalist Bruno Vespa om te verklaren dat hij bij de volgende verkiezingen, verwacht in mei 2013, de PdL gaat leiden. Vespa, het prototype van de strooplikker, schrijft per jaar minstens twee boeken met ronkende titels als Hartenvrouwen: Van Cleopatra tot Carla Bruni. Van Julius Ceasar tot Berlusconi. Meestal wordt Berlusconi er wel in beschreven, en die komt dan ook steevast opdagen voor het eerste exemplaar.

    Het ritueel is een vast onderdeel van het Berlusconi-mediacircus: Vespa schrijft een boek waarin deCavaliere wordt verafgood en Silvio helpt de verkoop ervan door op de presentatie iets te zeggen wat alle journaals haalt. Deze keer was het dus zijn terugkeer in de politiek “om de PdL te redden, anders hebben we twintig jaar voor niets gewerkt”.

    Het beangstigende is dat het lijkt alsof er de afgelopen maanden niets gebeurd is. In het praatprogramma van de onafhankelijke zender La7, In Onda, verscheen ineens weer de directeur van Silvio’s krant Il Giornale, Alessandro Sallusti, om over de terugkeer van zijn eigen baas te debatteren. En hoewel Berlusconi zelf nergens in het openbaar verschijnt, duiken overal weer de oude vertrouwde koppen van zijn privélegertje propagandisten op.

    Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

    Data voor discussie kiesdrempel

    , door

    DATA - Er woedt alweer een discussie over het invoeren van de kiesdrempel. Belangrijk argument is de fragmentatie naar steeds meer partijen. Maar wat zeggen de cijfers van de laatste halve eeuw ons?

    Vorige week kwam de discussie weer op over de kiesdrempel. Eerst bij het FD (sorry, registreren) en toen bij de Volkskrant. Retecool liet vervolgens nog even zien wat het effect zou kunnen zijn.
    Maar bij die discussies zit verbazingwekkend weinig historisch cijfermateriaal. Er staan meer getallen in over de Israëlische Knesset dan over ons eigen parlement.
    Dus hebben we maar even de cijfers in een samenvattend grafiekje gezet.


    Bij de fictieve cijfers voor 2012 zijn we uitgegaan van de Peilingwijzer van de NOS.

    Zoals u ziet, met het aantal verschillende partijen in de Tweede Kamer valt het wel mee. Dat schommelt al jaren rond de 10. Echter, het middenveld (even voor het gemak gedefinieerd als de drie grootste partijen in het parlement, ongeacht hun signatuur) zit nu wel op een dieptepunt. Er is echter een stevige kiesdrempel voor nodig om ze weer op het “oude niveau” te krijgen.

    Nieuwe politiek: het mag geen naam hebben.

    , door

    Raad van State geeft Beter Nederland gelijk, de Kiesraad schrapt Nederland Beter.

    Al die nieuwe partijen, veertig stuks, willen een veel beter Nederland dan de gevestigde partijen bieden. Twee van die nieuwkomers drukken dat ook uit in hun naam. De een heet Beter Nederland, de ander Nederland Beter (NLB). De Raad van State heeft de voorkeur voor een Beter Nederland, want de NLB mag geen naam hebben, maar wel met een blanco lijst meedoen.  Een politieke uitspraak, want ergens gelooft de Raad niet dat Nederland beter wordt?

    Bij de registratie van partijen kijkt de Kiesraad wel of de naam door de beugel kan. In de voorwaarden staat dat de Kiesraad een registratie kan afwijzen als “de aanduiding is verwarrend omdat hij geheel of in hoofdzaak overeenstemt met een reeds geregistreerde aanduiding van een andere politieke groepering, of met een aanduiding waarvoor reeds eerder een registratieverzoek is ingediend”, of “op dezelfde dag bij het centraal stembureau een verzoek wordt ingediend tot registratie van dezelfde of nagenoeg dezelfde aanduiding”.

    In juni weigerde de Kiesraad de naam “Occupy Politiek”. Te misleidend, vond de Kiesraad omdat het teveel aan de Occupybeweging doet denken. De indieners hebben geen bezwaar gemaakt tegen deze afwijzing.
    De lokale partij “Vereniging Keerpunt 2010” in Grave diende bij de Raad van State een bezwaar in tegen de naam Democratisch Politiek Keerpunt, de fusie van Trots en OBP (Onafhankelijke Burger Partij). De Raad wees het bezwaar af.

    De wereld volgens de liberalen

    , door

    In de reeks over de verkiezingsprogramma’s nu het programma van de VVD. Het toont vooral een simplistisch wereldbeeld.

    Het eerste luchtje dat opstijgt uit het VVD-programma is toch dat van de economische groei. ‘Economische groei komt niet door de overheid, maar uit de handen van mensen. Economische groei is hard nodig. Wij vergrijzen en ontgroenen immers. Bovendien groeien Brazilië, India, China in hoog tempo: zelfs delen van Afrika. Als we in de toekomst nog willen verdienen, moeten we mee in de ontwikkeling.’

    Het is mijn samenvatting van een wat simpel wereldbeeld van de VVD. Dat is wel merkwaardig: de woorden “groen” en “duurzaam”, je ziet ze eigenlijk niet in het programma, klimaatproblematiek of klimaatbeleid evenmin. Zou de VVD hebben gedacht over de verbindingen tussen groei, beperkte hulpbronnen en milieu? Het moet toch bekend zijn dat de beeldschermen voor de iPad voor 2 dollar per uur in China worden gemaakt, terwijl de miljarden van Apple in de USA worden verdiend? De wereld specialiseert zich. Dat besef zie ik niet. We zijn een klein landje aan de Noordzee, maar we zijn toch wel een beetje wereldburger?

    Het VVD-programma heeft het patroniserende uitlegtoontje van Stef Blok. De VVD heeft een perfecte kijk op de wereld, het geloof in de efficiënte markt helpt ons er wel weer boven op. De crisis komt niet door gebrek aan toezicht en moraliteit in de financiële wereld, maar door spilzucht van overheden, zo lees je tussen de regels.

    Vorige Volgende