Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Kindermisbruik: Het echte probleem
De afgelopen weken werd Nederland opgeschrikt door diverse misbruikzaken rondom kinderdagverblijven. En als het over onze kinderen gaat, dan lijkt een groot deel van Nederland opeens niet meer in staat om rationeel na te denken. Mensen krijgen een rode waas voor de ogen, er wordt geschreeuwd om de meest vreselijke straffen en extra wetgeving. Je moet opletten dat de overheid niet stiekem van de situatie gebruik maakt om er weer een paar databases met privacy-gevoelige informatie bij te plaatsen, want een beter moment is er toch niet? Wie kan tegen zulke wetgeving zijn die onze kindertjes beschermt?
Maar zoals bij zoveel maatschappelijke problemen ligt het probleem niet bij de bestaande wetten. Die zijn vaak afdoende om veel leed te voorkomen. Nee, het probleem ligt bij de handhaving van de bestaande regels. Dat werd afgelopen maandag nog eens geïllustreerd door een mail die de redactie kreeg van een invalkracht in de kinderopvang. Zij constateert dat het bij de verschillende uitzendbureau’s een zootje is. Diploma’s en Verklaringen Omtrent het Gedrag (VOG) zijn niet aanwezig, wat ze illustreert met een mail van het studentenuitzendbureau ASA Student. In het bericht roept het bedrijf de ingeschreven studenten op de papieren in orde te maken. Maar in de tussentijd, aldus onze tipgeefster, blijven de potentiële Robert Emmetjes gewoon aan het werk. Volgens haar is ASA Student geen uitzondering in de branche.
Mexico in 2010: The Good, The Bad and The Ugly
Eindejaarslijstjes, ze horen erbij. En aangezien 2010 een zeer bewogen jaar was voor Mexico, mogen ze op die blog eigenlijk niet ontbreken. Anno 2010 is Mexico een land in crisis, maar ook zijn er heel wat lichtpuntjes geweest. Wie waren de winnaars, de verliezers en de smeerlappen in het Mexico van 2010, het jaar van twee eeuwen onafhankelijkheid en een eeuw Mexicaanse Revolutie?
Marcelo Ebrard – In het immer turbulente Mexicaanse politieke landschap is Marcelo Ebrard, regeringsleider van Mexico Stad, een stabiele rots in de branding. Terwijl zijn partij, de linkse Partij van de Democratische Revolutie (PRD), als een Mexicaanse LPF door interne strubbelingen uiteen lijkt te vallen, blijft Ebrard een populair politicus wiens werk op algemene waardering kan rekenen. Ook internationaal: Ebrard werd zelfs tot ´World Mayor 2010´ gekozen, ofwel de beste burgemeester van de wereld. De plaagstootjes van partijgenoot en stokebrand Andrés Manuel López Obrador (verliezend kandidaat in de presidentsverkiezingen van 2006 namens de PRD) weerstond hij met de gratie van een echte staatsman. En ook de scheldkannonades van de Katholieke Kerk, die Ebrard als een liberaal monster ziet, gleden al water van hem af. Onder Ebrard werden intussen de eerste homohuwelijken in Latijns-Amerika voltrokken en wordt Mexico Stad steeds schoner. De burgemeester van Mexico Stad lijkt in alle opzichten klaar voor de presidentsverkiezingen van 2012
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Jewish National Fund’s Forest Of Hate
Jewish National Fund’s Forest Of Hate
Christenen helpen joden met boomgaard op ontruimt bedoeine dorp
Quote van de Dag: Regering weg bij verlies verkiezingen
[qvdd]
De coalitie moet, samen met de PVV, een meerderheid halen. Want ik geloof niet dat je dit kabinet duurzaam overeind kunt houden met een minderheid in deze Kamer. Over het algemeen bepalen de fracties hier hun gedrag in overeenstemming met de fracties in de Tweede Kamer. In 90 procent van de gevallen heeft men hetzelfde politieke oordeel als aan de overkant. Het is een kwestie van optellen. Als de oppositie daar een minderheid heeft en hier een meerderheid, dan zul je zien dat een heleboel dingen het niet gaan halen. Dan moet je als regering zelf de conclusie trekken: jongens, we hebben twee, drie keer iets niet kunnen bereiken wat wezenlijk is voor ons beleid, zo kunnen we niet verder.
Jos Werner, fractievoorzitter van het CDA in de Eerste Kamer, licht vast toe wat de consequenties zijn als het gedoogkabinet in de Eerste Kamer bij de verkiezingen in maart geen meerderheid haalt.
Links in Ierland
Voor mensen die groene, sociale en progressieve politiek nastreven is het in Ierland moeilijk kiezen. Er zijn wel groene, linkse en progressieve partijen maar dat komt niet mooi samen in een partij.
De voornaamste reden daarvoor is dat de belangrijkste politieke scheidslijn niet over het sociaal-economisch beleid gaat, maar over buitenlandse politiek. De twee grootste partijen, Fianna Fáil en Fine Gael, zijn onstaan als twee verschillende kampen in de Ierse bevrijdingsbeweging, die gescheiden werden door hun visie op de relatie met het Verenigd Koninkrijk. Fianna Fáil hechtte net iets meer aan onafhankelijkheid dan Fine Gael. De partijen splitsten over een vredesverdrag met het Verenigd Koninkrijk, dat uiteindelijk tot burgeroorlog in Ierland leidde. Fianna Fáil was principieel Republikeins en Fine Gael was veel pragmatischer. Beide partijen groeiden uit tot populistische centrum/centrum-rechtse partijen, die geen klassieke ideologie hadden. De een was net iets meer gebrand op het beschermen van de Ierse autonomie dan de andere.
Deze nu bijna tachtig jaar oude politieke tegenstelling tussen wat het pro-Verdrag en anti-Verdrag kamp heet, lijkt niet relevant meer voor de Ierse politiek van vandaag: Ierland is nu onafhankelijk, zelfs in Noord-Ierland is nu vrede tussen de Republikeinenen de Unionisten. Dit verschil in de mate waarin de partijen hechten aan Ierse onafhankelijkheid komt nu terug bij andere thema’s. Het belangrijkste daarvan is Europese integratie: Fianna Fáil, de partij voor een onafhankelijk Ierland, heeft zich jarenlang verzet tegen verregaande Europese integratie, omdat deze de autonomie van Ierland in gevaar zou kunnen brengen. Fine Gael is juist een voorstander van Europese integratie.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Meerderheid Amerikanen tegen doodstraf
In Nederland bleek vorige week dat bijna veertig procent van de Nederlanders de doodstraf wil herinvoeren om Robert M. te kunnen straffen. In Zwitserland startte men onlangs een handtekeningenactie om een referendum te houden over de herinvoering van de doodstraf. Tegelijkertijd riep drie jaar geleden de VN Mensenrechtenraad op tot een moratorium op executies en tot het beperken van het aantal vergrijpen waarvoor de doodstraf kan worden opgelegd, een standpunt (item 68b) dat onlangs in het derde comité van de 65e vergadering van de VN opnieuw werd bekrachtigd met 107 stemmen voor. Ten opzichte van 2007, toen 99 landen voorstemden een behoorlijke vooruitgang. Afgelopen dinsdag werd het moratorium voor de derde keer sinds 2007 voorgelegd aan de Algemene Vergadering van de VN, met als resultaat dat 109 landen voor en 41 tegen stemden, en 35 landen zich onthielden van stemming.
Temidden van dat alles kopte Trouw deze week ‘Aantal executies in VS gedaald’. Het artikel berichtte over een daling van het aantal met twaalf procent in 2010. Dat is goed nieuws, maar het laat een aantal belangrijke feiten buiten beschouwing.
Amerika en de doodstraf
Amerika heeft het tweede optionele protocol bij het Internationale Verdrag voor Burger- en Politieke Rechten (ICCPR) en het protocol bij het Amerikaanse Mensenrechtenverdrag, die beide oproepen tot afschaffing van de doodstraf omdat die de menselijke waardigheid ondermijnt, niet geratificeerd. De hierboven genoemde resolutie werd door de Verenigde Staten niet gesteund.
Hoewel er in 2009 nog slechts in 12 staten daadwerkelijk executies werden uitgevoerd en het aantal executies ten opzichte van 1999 met vijftig procent is gedaald, werden er dit jaar toch maar liefst 46 executies uitgevoerd. Dat zijn er inderdaad 6 minder dan in 2009 (12 procent), maar toch is dat nog een behoorlijk groot aantal. Sinds 1976 werden er in de Verenigde Staten in totaal 1234 executies uitgevoerd. Meer dan de helft daarvan komt voor rekening van drie staten: Texas, Oklahoma en Virginia. Dit jaar vond 40 procent van de executies in Texas plaats, de thuisstaat van de vorige president George W. Bush.
De (diepe) zakken achter Wilders cs.
Hu Jintao, president China, gaat eten bij Obama
Hu Jintao, president China, gaat eten bij Obama
No word yet on whether the two statesmen will discuss their countries’ failure to become friends on Facebook.
Het nieuwe Nederland…
Nederland wordt steeds leuker!
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

