GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Arjen.
Wat er eigenlijk aan de hand is met Ayaan, is dit: wij Nederlanders vinden dat ze er zelf om gevraagd heeft. Dat ze een toontje lager had moeten zingen. Dat ze niet zo had moeten willen opvallen. En bij dat onderbuikgevoel gaan we vervolgens wat formalistische redeneringen verzinnen.
En zo worden we weer eens geconfronteerd met dat verontrustende trekje in de Nederlandse volksaard dat, nog niet zo gek lang geleden, al eens heel veel mensen het leven kostte: het totale onvermogen om de momenten in de geschiedenis te herkennen waarop een principieel standpunt moet worden betrokken. Waarop nee moet worden gezegd. Tot hier en niet verder.
Wat voorafging: een filmmaker met uitgesproken meningen wordt midden op straat als een varken afgeslacht. Door een man die tot geweld overging, omdat hij vond dat zijn mohammedaans geloof hem daar toe machtigde of zelfs dwong.
Want de uitgesproken meningen van de filmmaker gingen ook over dat geloof, en werden door velen als beledigend ervaren. De twist: aan het mes dat in de uiteengereten borstkas van de filmmaker stak, hing een briefje waaruit bleek dat een lid van het Nederlandse parlement minstens zo bang moest zijn voor eenzelfde aanslag. Want ook haar meningen zijn uitgesproken, gaan vaak over het mohammedaans geloof en worden door velen als beledigend verstaan.