GC-café helppagina

Het gebruik van het GC-Café is niet ingewikkeld. Hieronder een korte uitleg van de diverse functionaliteiten. De TV Selecteer een kanaal, en klik op "Zap!". Het kanaal wordt vervolgens ingeladen. Heb even geduld, want het kan soms even duren voordat het kanaal verschijnt. De chat In de chat kan je alles kwijt wat je wilt. Vul het onderaan in, druk op enter en iedereen die op de pagina aanwezig is (en via twitter meekijkt) krijgt jouw tekst te zien. Het is ook mogelijk smileys toe te voegen. Hieronder een lijst met de mogelijke smilies en de toetsencombinaties waarmee je ze kan invoegen. = ':twisted:' = ':cry:' = ':'(' = ':shock:' = ':evil:' = ':lol:' = ':mrgreen:' = ':oops:' = ':roll:' = ':?' = ':D' = '8)' = ':x' = ':|' = ':P' = ':(' = ':)' = ':o' = ';)' De sectie "Elders op GeenCommentaar" Deze sectie bevat een lijst met de laatste artikelen van GeenCommentaar. Klik erop om ze te lezen. De artikelen zullen in een nieuw scherm (of tabblad) openen. Twitter Als het GC-café officieel open is zal de koppeling met Twitter worden geactiveerd. Dit houdt in dat alles wat in de chat wordt gezegd wordt doorgestuurd naar Twitter, via de gebruikersnaam "gccafe". Mocht je geïnteresseerd zijn in de discussies, volg de gebruiker dan en je wordt automatisch op de hoogte gehouden. Daarnaast zal iedereen die de gebruiker gccafe volgt op zijn of haar beurt ook weer gevolgd worden door onze bot. Wil je vanauit Twitter iets versturen naar de chat, twitter hetgeen je wilt zeggen, met daarvoor '#cafe'. Het wordt dan automatisch opgepakt en in onze chat geplaatst. De commentaren worden eens per minuut opgehaald van twitter en andersom. Als je vanuit twitter reageert duurt het dus even voordat je je bijdrage ziet. (max. 2 minuten) Naar het GC-Café.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Ouders slachtoffer eisen geld ouders dader

Een meisje wordt vermoord, en de ouders van de dader helpen hem het land uit te vluchten. Zonder succes, want hij wordt toch gepakt. Jongen veroordeeld, zaak afgedaan, zou je zeggen. Niet dus. De ouders van het slachtoffer klagen nu de ouders van de dader aan. Door het helpen van de zoon zijn zij medeverantwoordelijk voor het leed van de ouders van het slachtoffer, vind de advocaat van het stel.

Een uiterst twijfelachtige conclusie. Is het gedrag van de ouders verwijtbaar? Ik denk het wel. Maar zijn zij daarmee moreel medeverantwoordelijk voor het leed dat de daad van hun zoon veroorzaakt heeft? Ik denk het niet.

Wat vinden jullie?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Politieke verruwing moet

Tweede Kamer (Foto: Flickr/linkselente)

Volgens de ombudsman draagt de politiek bij aan maatschappelijke verruwing. Dat vinden ze in Den Haag niet leuk. Alleen wordt uit de kritiek niet meteen duidelijk of de politici boos zijn omdat het niet waar is of omdat het juist wél waar is. Voor beide valt wat te zeggen.

Dat de samenleving verruwt staat wel zo’n beetje vast. Zinloos geweld neemt toe en het maatschappelijke debat over de jongste hype wordt bij voorkeur op onbeschofte toon gevoerd. Aangezien de politiek de maatschappij dient te representeren, moet ze deze verruwing volgen. In dat geval moeten de politici boos zijn op de ombudsman, omdat die kritiek heeft op iets dat eigenlijk een verdienste is. In een andere visie zou de politiek enigszins boven het gewauwel van het volk moeten staan. Dan zouden de politici boos moeten zijn op de ombudsman, omdat zijn kritiek onterecht is.

Te vrezen valt dat de waarheid in het midden ligt. De politici denken dat ze een verheven debat voeren, maar doen dat in werkelijkheid niet, onder meer omdat ze het voornaamste instrument van verruwing, een absolute kijk op de vrijheid van meningsuiting (niet alleen de inhoud is vrij, maar ook de vorm), zo hoog in het vaandel hebben staan. Of zie ik dat verkeerd?

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Sen en het gevaar van éénduidige identiteiten

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag voor Koen Stuyck, die het onderstaande stuk in onze mailbox plofte. Dit is een ingekorte versie, de volledige bespreking is hier te lezen.

Diversiteit (Foto: Flickr/iurikothe)

De bekende Indiase econoom en Nobelprijswinnaar (1998) Amartya Sen wil wel eens buiten de lijntjes van zijn vakgebied kleuren. Met “Identiteit en geweld” schreef hij een gevoelige, maar toch wel doorwrochte kritiek op de illusie van éénduidige identiteiten. Hij wijst op de negatieve gevolgen voor geweld en conflict in de wereld van vandaag waarin mensen meer en meer van elkaar gescheiden worden door godsdienst en cultuur. Een stimulerende denkoefening. Lezers met weinig geduld zouden zich kunnen storen aan de neiging van Sen om zijn basisthese talrijke malen te herhalen, via weliswaar telkens andere invalshoeken. Maar als je bereid bent hardop mee te denken dan neem je dat voor lief. Een rustige leesplek is warm aanbevolen.

Een natuurlijke staat?
De voorstanders van een éénduidige ‘culturele identiteit’-these zeggen dat identiteit iets is dat iedereen moet ‘ontdekken.’ Alsof het een natuurlijke staat zou betreffen. Terwijl je in werkelijkheid natuurlijk enkel ‘velden’ ontdekt, d.w.z. een familiale context, een sociaaleconomische context, een historisch-culturele context, een politieke context enzovoort. Vervolgens ga je je pluriforme identiteit samenstellen: je maakt dus keuzes, de één al bewuster dan de andere. Waarom je bepaalde keuzes maakt is afhankelijk van minstens evenveel factoren als er mensen zijn, maar waarschijnlijk van veel meer. Leeftijd, karakter, geslacht, temperament, gemoedsgesteldheid, sociale druk, materiële en andere beperkingen. Naargelang al de voorgaande factoren zal je een bepaalde deelidentiteit (sterk) benadrukken of net niet. De vrijheid die we hebben om onze loyaliteiten en prioriteiten te bepalen is dan ook uiterst belangrijk om te erkennen, naar waarde te schatten en te verdedigen.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Vorige Volgende