Het nieuwe delen

In reactie op de veranderende economie en de afkalvende verzorgingsstaat ontstaan er allerlei nieuwe initiatieven. Ze zijn gebaseerd op delen en samenwerking. Er worden andere manieren verzonnen om met bezit om te gaan. Slimme bedrijven helpen mensen om auto’s te delen, buurtbewoners delen hun gereedschap zodat niet iedereen zelf klopboor hoeft aan te schaffen. Kleine zelfstandigen vormen in groepjes hun eigen arbeidsongeschiktheidsfonds. Websites die de onderlinge ruil van diensten en spullen tussen mensen bevorderen, schieten overal wortel. Zulke samenwerkingen zijn inventief, slim, kleinschalig, overzichtelijk, soms schattig, en vaak milieuvriendelijk. We moeten er ook vooral mee doorgaan. Alleen helpt het zo weinig. Het is toch een beetje de manier waarop de middenklasse en hip Nederland hun wonden bekijken en dan besluiten om voortaan samen pleisters in te kopen.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Een rustige dag aan zee

COLUMN - Staat het op mijn voorhoofd geschreven? Feit is dat mij constant van alles gebeurt. Een suïcidaal wezen beslist zich voor de trein te werpen? Dan steevast voor de mijne. Elke keer dat ik denk: de gekke tijden zijn over, is het raak.

Ik hou van rust. Dat wil zeggen: ik kan niet tegen lawaai. Naar het strand gaan wij daarom enkel wanneer de mensheid nog niet wakker is. Het weerbericht was stellig: dinsdag zou de mooiste dag van de week worden. Ik verzet een paar werkafspraken en pin vast: dinsdag it is. Bij het krieken van de dag zullen Arnoud Pik en ik in zijn auto springen en naar het strand rijden.

Maandagavond valt een mailtje op de mat: de interrailkaart van nr.2 zal dinsdag voor het einde van de dag aangetekend met bevestiging van aankomst bezorgd worden. Voor het einde van de dag? Wat mag dat betekenen? Arnoud Pik beslist dat we de levering niet mogen missen, ik vergeet de kritische modus aan te zetten en als ik om halfvijf nog klem thuis zit terwijl heel Nederland deze dag tot de mooiste van de zomer lijkt te hebben getorpedeerd, verklaar ik dat het welletjes is. Na een halfuur de verkeerde, ondoordringbare, site van DHL naar een telefoonnummer te hebben gespeld krijgen wij te horen dat het pakket zich in Leipzig bevindt. We vertrekken richting de Noordzee.

Arnoud Pik: waar zullen we naar toe? Ik, danig uit mijn humeurtje en met grote vreze voor hordes pubers met blèrende ghettoblasters: Kies jij maar. “ALS HET MAAR RUSTIG IS.”

Foto: Mariano Real Pérez (cc)

Het einde van de website

OPINIE - Af en toe moet ik mezelf er even aan herinneren dat ik in een spannende tijd leef – de tijd van de internetrevolutie. Vrijwel alles wat er in mijn leven veranderd is in de afgelopen twintig jaar en dat geen rechtstreeks verband houdt met het feit dat ik vroeger jong en enthousiast was en nu vergrijsd en verbitterd, komt door het internet.

Dat ik geld uit de muur kan halen. Dat ik iedere dag, inclusief dagen in het weekeinde, ruim vijftig brieven kan beantwoorden. Dat ik ook als ik op reis ben duizenden boeken bij me heb, en er nog veel meer kan opzoeken. Dat degene wiens deadline ik overschrijd, makkelijk kan controleren dat ik wel tijd heb voor andere dingen.

Staat van dienst

Bij dat internet hoort, zolang ik me er op begeef, ook dat mensen zeggen dat ‘de hype nu wel voorbij is’, dat we binnenkort weer normaal gaan doen, en terugkeren tot het oude. We gaan weer gewoon papieren boeken lezen, vinyl luisteren, via een vaste lijn bellen, travelercheques op reis meenemen.

Het zijn niet de onverstandigste mensen die het zeggen.
Nu schrijft GJ Bogaerts bijvoorbeeld dat de dood van de website nakende is, en die Bogaerts heeft een indrukwekkende staat van dienst op het internet.

Turks-Koerdisch vredesproces ten einde

Blijkt uit de woorden van de man die in het afgelopen decennium nota bene het proces in gang zette door erkenning van Koerdische taal en culturele rechten.

Na Kobani, waar voor het oog van de hele wereld Erdogan een slachting onder de Koerden door IS strijders toestond en na de aanvallen op Koerdische doelen in Noord Irak en Syrië naar aanleiding van de bomaanslag in Suruc waar 32 Koerdische pacifisten werden opgeblazen door een IS zelfmoordterroriste was het al duidelijk: maar nu is het dan officieel.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

ICT & Overheid, deel 273

Constateert de kamer middels een parlementaire enquete dat de overheid voor meer dan een miljard verspilt aan ICT grootheidswaanzin en dat een giftige combinatie van sluwe maar falende ICT bedrijven, ongeïnteresseerde ambtenaren en onkundige politici daar achter zit. Dan richt je een nieuwe ICT-projecten waakhond op. En wie zet je dan aan het hoofd?

 

Explosief leven in Oost-Oekraïne

Een op het eerste gezicht onderhoudend filmpje over twee jongens uit de Oekraïne die een hit op YouTube krijgen met hun explosieve experimentjes (met elektriciteit, magnetrons en dergelijke) blijkt sterke visuele beelden te bevatten over het leven in en rond oorlogsgebied van Luhansk. Dit soort korte filmpjes kunnen geen volledig beeld geven van de situatie maar ze geven tenminste een beeld hoe het leven er daar uit ziet en voor keuzes waarvoor bewoners komen te staan.

Kwetsbare jongeren worden aan lot over gelaten

70 procent van de gemeenten [heeft] geen zicht […] op deze kwetsbare jongeren. Een kwart van die gemeenten vindt het niet hun taak om de jongeren in beeld te brengen.

Ja, want al die stelselherzieningen waren er immers voor bedoeld dat de hulpverlening “dichterbij de mens zou komen” en wie kan dat beter beoordelen dan je eigen gemeente? 

Humanitaire crisis in Griekenland

Terwijl de onderhandelingen over een nieuw “steun”pakket zijn geopend is het goed om de menselijke gevolgen van eerdere “steun” aan Griekenland onder ogen te zien. En die zijn, om een understatement te gebruiken, niet fraai.

 

Grexit komt gevaarlijk dichtbij

Het schuldenakkoord voor Griekenland is in de problemen. Het akkoord zou mogelijk wel standhouden in het Griekse parlement, de Noord Europese parlementen en misschien zouden de ministers van financiën wel een innovatief financieel instrument boven tafel halen waarmee noodzakelijke overbruggingsfinanciering mogelijk zou kunnen worden gemaakt. Maar niemand blijkt te hebben gerekend op het IMF.

Volgens eigen regels mag het IMF niet deelnemen aan financieringsacties als die niet als “sustainable” worden gezien.

Vorige Volgende