Oranje heeft Denemarken, Japan en Kameroen geloot voor het WK voetbal in Zuid-Afrika. Appeltje eitje, dat belooft minstens tien dagen gegarandeerd winnen! Welke Oranjefan wil daar nu niet bij zijn? Menig fan heeft zijn ticket al bijelkaar gespaard en kan nu vol vertrouwen gaan boeken. Maar om de huiselijke discussie 'of papa deze zomer wel naar Zuid-Afrika moet afreizen' even op scherp te zetten is hier een filmpje van een Blanke Bangmaker met latent racistische intenties. Sensasie met opzwepende beats eronder. Alle vooroordelen gemakshalve langs één scrollbalkie van 7min37, je vraagt je af: waarom staat dit nog niet op Dumpert maar wel op Sargasso? Thuisblijven dan maar? Want Zuid-Afrika is geen lieflijk Zwitserland waar je met een oranje roeptoeter op je hoofd straalbezopen om half drie 's nachts nog over straat kan dweilen...
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Oef! Is dat even huilie-huilie voor de dode-boom-haatsers! Zijn ze de afgelopen tijd druk geweest om de beste nieuwskrant van Nederland het hoekie om te helpen, steekt zo’n verdraaide Belg er een stokje voor. Jammer ook voor al die opgetrommelde camerateams, die hadden verwacht dat de poorten van het Volkskrantgebouw zouden leeglopen met verbijsterde redacteuren die hun baan kwijt zijn.
Terwijl de enige conclusie kan zijn dat De Volkskrant in de reorganisatie is ontzien. Twintig banen verdwijnen van de redactie, en het grootste deel daarvan komt op het bordje van de online-activiteiten. Al met al een fractie van de redactiebanen die zijn verdwenen bij de Telegraaf, het AD en tientallen regionale titels. Niet dat dat betekent dat u vanavond geen reportage voor het Volkskrantgebouw zult zien op het NOS-journaal. De camera-auto is immers al gestuurd, dus nieuws moet er komen. En hé, de ellende van linkse journalisten, wie wil dat nou niet zien? Desnoods verzinnen we het gewoon.
Een prestatiemaatschappij maakt geen slachtoffers.
Zij die solidair trachten te zijn met de minderbedeelden in de samenleving stellen deze mensen graag als slachtoffers voor: slachtoffers van uitbuiting; slachtsoffers van “het systeem”; of, in de woorden van Agnes Kant, “slachtoffers van onze prestatiemaatschappij.”
De voorvrouw van de Socialistische Partij was verbijsterd over het gebrek aan bijval waarop Marcel van Dam en zijn De Onrendabelen konden rekenen. Van Dam was er volgens haar juist uitstekend in geslaagd om, “zonder hun tekortkomingen te verbloemen, […] de onzichtbare kaste van onrendabelen zichtbaar” te maken. Dat hij wat met de cijfers en feiten draaide deed daar niets aan af.
Het lot van deze “onzichtbare kaste”, die Kant op een aanzienlijke vijftien tot twintig procent van de bevolking beraamt, is de schuld van de “afbraak van de sociale zekerheid” die zich sinds de jaren tachtig heeft ingezet. “Sluipenderwijs hebben politici ons laten wennen aan het idee dat rijen bij de voedselbank acceptabel zijn” maar dat is dus niet zo. We leven hier niet in een socialistische heilstaat!
Met die afbraak van de sociale zekerheid valt het in werkelijkheid wel mee. De groei van de “warme verzorgingsstaat” waarnaar Kant terugverlangt is inderdaad afgeremd maar volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau is tussen 1997 en 2007 zowel het aantal kinderen als het aantal ouderen dat in armoede leeft in ons land sterk afgenomen en de algehele inkomensongelijkheid verminderd. Tot op de dag van vandaag worden miljarden besteed aan uitkeringen, toeslagen, het subsidieren van banen, sociale werkplaatsen, en het reïntegreren van voormalige werklozen—en zeker niet altijd met het gewenste resultaat. Toch stelt Kant dat we ons hebben overgeleverd aan een “kille, zakelijke prestatiemaatschappij.” Was het maar zo!
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
PvdA Nieuw-West laat Marcouch vallen
Steun van Wouter Bos, Job Cohen en Lodewijk Asscher mocht niet baten.
Thank God voor 5 december. Als onze jaarlijkse traditie van rijmelende spitsvondigheid niet zou bestaan, ging onze collectieve taalkennis waarschijnlijk nog harder down the drain. Pakjesavond zorgt er in ieder geval voor dat ook de average Joe nog eens probeert om een paar zinnen foutloos op papier te zetten. Een blessing in disguise, zou ik zo zeggen.
Want als het aan de verkopers van die kadootjes zou liggen, praten we allemaal een soort tenenkrommend polderengels. Daar houden zij, of vooral de reclamebureau’s die ze inschakelen, enorm van. Absoluut hun peacepiece of cake, zeg maar.
Zo heeft de organisatie die de rest van het jaar de pakjes rondbrengt een mooie slogan. Sure We Can! Lekker Obamaësk, en het zegt goed wat ze kunnen. U wilt een brief versturen? Sure We Can! Vanwege bezuinigingen tienduizend postbodes eruit? Sure We Can! Het is obvious dat een Nederlandse vertaling niet volstaat. Tuurlijk Kan Dat! bekt niet, en klinkt oubollig.
Maar waarom moeten die Engelse slogans dan toch zo Nederlands klinken? Veel kreten zijn van een tenenkrommende betekenisloosheid waar ook de native speakers hun neus voor ophalen. Zo wordt een reclame voor Cool Soothing Shaving Cream ineens Koel Soeding Sjeeving Kriem, of nog veel erger. Of wordt Palmolive Pallumolieve, wat dan wel weer koddig klinkt.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek, volg hem ook op twitter!)
“Kandidaten en actieve leden moeten daar natuurlijk de plaatselijke ‘couleur locale’ aan toevoegen.”
De Partij voor de Dieren gaat in zes gemeenten meedoen aan de verkiezingen. Het gaat goed met de partij, onlangs verwelkomde zij haar 10.000e lid.
Toch wel een beetje treurig.
“This is only nation-building. You can’t train an Afghan Army and police force to replace our troops if you have no basic state they feel is worth fighting for. But that will require a transformation by Karzai, starting with the dismissal of his most corrupt aides and installing officials Afghans can trust.”
(columnist Thomas Friedman in The New York Times)
President Obama laat met zijn Afghanistan-beleid een vakkundig staaltje politiek laveren zien. Uit de polls blijkt nu dat het Amerikaanse volk het grotendeels eens is met Obama’s besluit om meer troepen (maar geen hele grote aantallen) te sturen. Volksvertegenwoordigers ter linker- en ter rechterzijde merken dat niemand van hun kiezers zich er verder druk over maakt, voornamelijk omdat iedereen het meeste met de werkloosheid zit en zich het liefst druk maakt over vreemdgaande sportsterren. Dus zullen de volksvertegenwoordigers zich ook niet druk maken. En dit is waarschijnlijk precies waar Obama op uit was. Maar toch, in de oorlog in Afghanistan is er één factor van het grootste belang: de mensen die in Afghanistan wonen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.