Arabische Lente op Wall Street

The New Yorker vroeg zich af of de NYPD commissaris John Kelly niet stiekem een supporter was van het protest op Wall Street. Want zaterdag liet hij, tijdens een mars van de Wall Street demonstranten tenminste 700 mensen oppakken op Brooklyn Bridge, nadat de brug eerst aan beide kanten was afgesloten. Het lijkt er wel op, zo beantwoorde het weekblad zelf de vraag. Immers, wat op 17 september begon als een tamelijk onbetekenend klein protest, heeft nu, door het harde ingrijpen van de New Yorkse politie de aandacht gekregen van alle belangrijkste media. De vraag is of  The New Yorker het helemaal bij het rechte eind had, want het protest was hoe dan ook aan het groeien, meende Salon.com. Deze krant stuurde een verslaggever mee met de mars, die schreef dat enkele duizenden meeliepen van Zucotti Park vlak bij Wall Steet naar de City Hall en de Brooklyn Bridge onder het scanderen van de slogan:  ''We got sold out, banks got bailed out!” (Wij zijn verkocht, de banken werden uitgekocht). Het was hoe dan ook het grootste protest sinds de beweging twee weken geleden begon, volgen Salon,  en bovendien was het protest ook intussen overgeslagen naar andere steden, zoals Boston. En intussen krijgt het aandacht van Londen tot Athene, en hebben mensen als Michael Moore, Susan Sarandon, Cornel West en Noam Chomsky zich erachter gesteld.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Schandpaal of opsporing?

Door een foto van een verdachte in de stad op te hangen, nagel je ze natuurlijk niet aan de schandpaal. Je nodigt ze uit voor een goed gesprek om te achterhalen wat hun aandeel in een strafbaar feit was. Hier is geen sprake van een schandpaal, meneer Jensma, maar van strafrechtelijke zorgvuldigheid.

Politie met getrokken wapen – dat zijn in Nederland zeer nieuwswaardige beelden. Dat zegt wat over onze samenleving en cultuur. Blijkbaar zijn we het niet gewend als agenten hun wapen op anderen moeten richten. De rechtstaat is er door geschokt, we willen dat de daders ‘hangen’. Maar wie was er precies bij? Wie was op het moment supreme zo dreigend dat agenten naar hun pistool moesten grijpen? Een oproep om zich te melden bood weinig soelaas. Agressieve hooligans hielden zich verborgen. Dus dreigde Aboutaleb foto’s van verdachten in op grote beeldschermen in de stad te plaatsen. Een stap te ver, schrijft Folkert Jensma in het NRC (26 september):

Aboutaleb beoogt een schandpaaleffect dat preventief werkt. De hoofdofficier zou ermee instemmen. Daarmee gaat het openbaar bestuur een grens over.

Naadloos breit Jensma zijn argument uit (met excuses voor de lange quote):

Een schandpaal is een straf, en wel uit de Middeleeuwen. Een burgemeester is bovendien geen rechter. En een afgeslagen bestorming is ook geen terreurdaad waarbij doden vielen. Beeldschermen op straat is een uiterste middel, dat alleen denkbaar is als al het andere is mislukt.

Bang voor kinderen

Doodsbang is hij voor sommige kinderen, zegt de nomadische herder in deze korte documentaire van Al-Jazeera. Vooral als ze een afwijking hebben, of zich niet normaal gedragen. Het kind kan behekst zijn. Wat zit er dan nog anders op dan het kind te doden? Of op zijn minst te verstoten?

In grote delen van het West-Afrikaanse Benin heerst nog een sterk geloof in hekserij. Het is de vermoedelijke geboortegrond van voodoo. En hoewel het christendom er voet aan de grond heeft gekregen, blijven zeker in de dorpen oude denkbeelden en gebruiken springlevend.

Een van die gebruiken is het doden van kinderen als ze bezeten worden door een kwade geest. Hoe komt men daar achter? Als het kind op een rare wijze geboren wordt, bijvoorbeeld met het hoofd naar beneden, of met de voeten eerst. Kinderen worden vanaf zeer jongs af aan ook betrokken bij voodoo-rituelen. De priesters kunnen dan zien welk kind een goede of een kwade geest heeft.

De behekste kinderen worden niet door de ouders gedood, maar door een ouderling met een sterke geest. De laatste jaren, schijnt, worden de kinderen meestal niet meer gedood, maar verstoten. In de documentaire komt een aantal verstoten kinderen aan bod. Kleine jochies nog die hulp hebben gekregen van een moedige man of vrouw. Die man of vrouw zijn nu zelf onderwerp van spot en angst.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

http://www.youtube.com/watch?v=FHjrMwK-6Ao

Schradinova

Eigenlijk had ik een pesthumeur moeten hebben. Om vijf uur was ik opgestaan om naar de luchthaven te gaan. Ik had maar vier uur geslapen en normaal gesproken ben ik dan de rest van de dag weinig waard. Maar ik neuriede toen ik de bewakingsdienst voor de eerste keer mijn bagage liet controleren – “Take off” van Schradinova. Sinds ik dat liedje voor de eerste keer hoorde, heb ik het steeds opnieuw in mijn hoofd als de Airport Security zijn irritante werk doet.

Het vliegtuig naar Trabzon was overbooked. Of ik maar elf uur wilde wachten. Mijn humeur had nu totaal verziekt moeten zijn, maar bleef uitstekend. Het moet zijn gekomen door de muzak in de luchthaven. Ik geloof dat ik alle sublieme klassieke melodieën wel heb horen langskomen: de Brandenburgse concerten, het Zwanenmeer, Für Elise en de Walkürenritt. De Vier Jaargetijden hadden nog niet geklonken of ik mocht luisteren naar de Vijfde van Beethoven, die weer werd gevolgd door het adagietto uit Mahlers Vijfde. De Moldau stroomde uit in de Schöne blaue Donau en de Hongaarse Dans werd gevolgd door Anitra’s Dans. Mijn Turkse gastheren deden hun best.

Maar nou het rare: toen ik aan het begin van de avond voor de tweede keer langs de security moest, sprong meteen “Take off” weer in mijn hoofd. Blijkbaar treft dat liedje me meer dan alle muziek die ik de hele dag had mogen beluisteren.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Schrödinger’s cat uitgelegd

Schrödinger’s Cat is a thought experiment, devised by Austrian physicist Erwin Schrödinger to demonstrate the problems arising from the theory of quantum mechanics when going from a subatomic to a macroscopic system. Minute Physics provides an energetic and entertaining view of this experiment.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende