Tien jaar na de toetreding van de eerste Oost-Europese staten tot de EU krijgt Europa met Donald Tusk een Poolse president. Hij werd deze week betrokken in een anti-Russisch incident, veroorzaakt door een oud-collega. En hij zal nog moeite moeten doen om zijn eigen land mee te krijgen in de Europese energiepolitiek. De Poolse parlementsvoorzitter Sikorski, tot voor kort nog minister van Buitenlandse Zaken, werd deze week in de Amerikaanse internetkrant Politico geciteerd met de bewering dat Poetin ex-premier Tusk in 2008 had voorgesteld Oekraïne te delen in een Russisch en een Pools deel. Polen in rep en roer. De oppositie eiste meteen zijn aftreden. Sikorski moest gas terugnemen: het interview was niet geautoriseerd, zijn woorden waren wat te ruim geïnterpreteerd, hij was zelf niet eens aanwezig bij het gesprek waarin Poetin de gewraakte uitspraken deed, het was waarschijnlijk een opmerking die verwees naar de geschiedenis van Polen en misschien was het allemaal wel helemaal niet zo gezegd. Misschien moet Sikorski eens met Timmermans gaan praten over omgang met de media. Maar ondertussen zoemt het citaat over Poetin wel de wereld rond. En het is volledig in de lijn met andere uitspraken die Sikorski en de Zweedse oud-minister Bildt in het Politico-artikel doen: Poetin is een neo-imperialist. Zo klinkt het in de nieuwe koude oorlogstaal: na de bezetting van de Krim is de stemming in Rusland en bij Poetin volgens Sikorski omgeslagen: “This was the moment that finally convinced all doubters and turned all heads. This was Napoleon after Austerlitz. This was Hitler after the fall of Paris. This was the moment that finally centralized everything into the hands of Vladimir Putin." Het zijn bepaald geen diplomatieke woorden van een voormalige minister van buitenlandse zaken over zijn grote buur.
Russen zien alleen maar economische voordelen van de opwarming van het klimaat. Dus maatregelen uit die hoek niet te verwachten.
HT B
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
ACHTERGROND - Poetin is de meester van de verdraaiing, van de strategische relativering, van het imperialisme in vermomming. Het laatste heeft hem de herovering van de Krim opgeleverd en een uitermate onstabiele grens met de EU.
Is er voor het beleid van Rusland een politieke of ideologische rechtvaardiging die een beetje te volgen valt? Dat zou kunnen helpen, want het beleid van de EU munt ook niet uit door consistentie en overzicht. Politieke theorievorming wordt gevoed door de tijdgeest. Het boek dat ik besprak in mijn laatste post, Poetin democraat, was dus voor die vraag interessant. Wat houdt Russen bezig, na het instorten van het communisme? Is er een behoefte die door Poetin wordt bediend?
Mijn beeld is dat er een gat zit in de Russische ideeëngeschiedenis, die door de val van het communisme nu duidelijker wordt. Bestaat er, door dat gat, überhaupt politiek denken van enig niveau in Rusland? Of wordt teruggegrepen op (soms obscuur) traditionalistisch denken en vervulbare nostalgie naar een groot Russisch verleden?
Geschiedenis
De Russen hebben na het ‘einde van de rode mens’ een zekere heimwee naar wat ooit was. Naar de literatuur in plaats van de platte vergaring van rijkdom, naar de grootheid van Rusland en niet naar de gebruikelijke vernedering op het wereldtoneel. Poetin en de zijnen doen hun best. Met het Syrische gifgas bijvoorbeeld, waren ze Obama te slim af.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Zo meldt The New York Times.
“Who would’ve thought,” she said, “that 25 years after the fall of the wall, after the end of the Cold War, after the end of the division of Europe and the end of the world being divided in two, something like that can happen right at heart of Europe?”
Ondertussen wil onze eigen minister van Buitenlandse Zaken, Bert Koenders, de relatie met Rusland ‘heroverwegen’.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Althans dat valt op te maken uit een observatie van de OVSE:
On 11 November, the [Observer Mission] observed a van marked with signs “gruz 200” [“Cargo 200” which is a well-known Russian military code used for “military personnel killed in action”] crossing from the RF to Ukraine and returning several hours later.
Dat beweert althans de Oekraïense veiligheidsdienst:
Een terroristengroep zou de aanslag in opdracht van de geheime diensten van Rusland hebben willen plegen. […]
Het is niet duidelijk of het gaat om een bezoek van premier Mark Rutte of Frans Timmermans.
Nu geloof ik direct dat Rusland tot zoiets in staat zou zijn, maar tegelijkertijd kan ik me niet voorstellen wat ze hiermee in godsnaam zouden denken te bereiken.
Heel veel stelde het bestand tussen Oekraïne en Rusland de separatisten sowieso al niet voor, maar zelfs een beperkt bestand begint steeds onwaarschijnlijker te worden.
De Russische centrale bank heeft zijn verwachtingen voor de economische ontwikkelingen in 2015 naar beneden bijgesteld.
Volgens de centrale bank zal de Russische economie tot stilstand komen, zo werd maandag bekendgemaakt. […]
Rusland verwacht dat de vlucht van buitenlands kapitaal uit het land dit jaar uitkomt op 128 miljard dollar (102 miljard euro). Eerder werd nog uitgegaan van een uitstroom van 90 miljard dollar.
Het is nog maar zeer de vraag of de economische sancties van het westen hun politieke doel bereiken, maar ze doen in ieder geval pijn…
NIEUWS - Oud-leider van de Sovjet-Unie Michail Gorbatsjov, in Berlijn vanwege de viering van de 25ste verjaardag van de val van de Muur, heeft tijdens een toespraak fel uitgehaald naar het westen. Volgens ‘Gorbi’, zoals hij vrijdag nog liefkozend werd onthaald, staat de wereld aan de afgrond van een nieuwe Koude Oorlog, en is vooral het Westen daarvoor verantwoordelijk. Het Westen heeft namelijk onder meer het vertrouwen tussen Rusland en het Westen ondermijnd door tegen de afspraken in (eigenlijk meer uit- dan afspraken) de NAVO richting het oosten uit te breiden, naast een waslijst aan andere bemoeienissen en onhandigheden.
Gas wordt niet meer geleverd en ook de steenkool raakt op.
h/t Hans Verbeek
Aldus de vorige minister van financiën, Alexej Koedrin.
[…] over een à twee jaar kan de economie van Rusland wel eens tot 4 procent krimpen […]Het zijn vooral de laatste sanctiemaatregelen van september dit jaar van de Verenigde Staten en de Europese Unie die Rusland hard treffen. Ze zijn gericht tegen de olie- en gasbedrijven en de ondernemingen die de infrastructuur aanleggen of voor het transport van energie zorgen. […]
Ook Russische bedrijven die niet onder de westerse sancties vallen, kunnen inmiddels moeilijk op de westerse kapitaalmarkt terecht omdat banken, pensioenfondsen, beleggingsinstellingen en investeerders huiverig zijn om krediet te verstrekken. Bij een volgende westerse sanctieronde kunnen hun Russische cliënten worden getroffen en zitten ze met de gebakken peren. In de praktijk hebben de huidige westerse sancties tegen de grote Russische olie- en gasbedrijven dus een veel groter en bijkomend effect: de geldkraan naar heel veel andere Russische ondernemingen wordt door kredietverstrekkers dichtgedraaid. Zo werken de sancties veel zwaarder door op de economie van Rusland, dan aanvankelijk gedacht.
Bovendien, zo berekende de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EBRD) moeten de grote Russische bedrijven vóór eind 2015 190 miljard dollar aan westerse leningen afbetalen, zonder de mogelijkheid die te herfinancieren in Europa of de Verenigde Staten. Tegelijkertijd heeft er een immense kapitaalvlucht uit Rusland plaats. De schattingen voor 2014 lopen al tegen de 100 miljard dollar (79 miljard euro) die snel elders in de wereld is ondergebracht.
Rusland mét Oekraïne is een imperium, Rusland zónder is maar een land.
En daarom geloven veel Oekraïners niet dat Poetin er tevreden mee zal zijn om van Oost-Oekraïne een soort uit de kluiten gewassen Transnistrië te maken.
In plaats daarvan, is de verwachting, wil Poetin middels federalisering en destabilisatie het hele land in zijn greep houden.
Met welke optie is de rest van Oekraïne – ook op termijn – het meest gebaat? Kan Oekraïne überhaupt de afkalving stoppen als het (informeel) afscheid neemt van de oostelijke regio’s?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
