Rare jongens, die Nederlanders. Dat vinden we zelf, en de meeste mensen in het buitenland denken er precies zo over. Een gek landje met rare mensen. Dat schrijft de buitenlandse pers meestal ook op, als ze drie seconden aandacht aan Holland besteden.
En mooi dat wij, nieuwsgeile Hollanders, dat vinden! In het uitzonderlijke geval dat een Nederlands nieuwsfeit ineens de wereldpers haalt, is het nieuwsfeit geen nieuws meer, maar het feit dat het wereldnieuws Nederlands nieuws is. Journaals openen met de journaalopening van elders, de krantenkoppen zijn de koppen van andere kranten.
Maar waarom doen we dat eigenlijk? Het is meestal niet alsof buitenlanders begrijpen wat er hier aan de hand is. In het geval van Ayaan HA dacht de voltallige wereldpers dat een islamistische minister haar het land had uitgezet, en in een niet zo heel ver verleden werd Pim Fortuyn op de BBC voor de reincarnatie van Hitler uitgemaakt. En zelfs de grootste tegenstanders in dit land vonden dat wel erg ver gaan.
Behalve één dan. Head Honcho van de NRC, Folkert Jensma, schreef op de dag van zijn moord een vernietigend commentaar op het fenomeen Fortuyn. “racisme, 60 jaar na dato”, u kent het wel. Niet bepaald Jensma’s sterkste stukje, denk ik.