GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit maal een stukje van onze oud-blogger Anne, die het stuk al eerder plaatste op haar eigen blog. Begin deze eeuw woonde en werkte ik in Engeland. Omdat ik 24 uur per dag tussen de Ieren verkeerde, zowel thuis als op werk, zat ik al gauw opgescheept met een (zuid) Iers accent. Daar had en heb (want ik raak het niet meer kwijt) ik zelf geen enkel probleem mee. Integendeel, Iers is veel makkelijker dan Engels omdat je die lastige th gewoon als een t uitspreekt. Tree is een boom èn drie. Tree trees, simpeler kan niet. Wat ik wel merkte was dat veel mensen in Coventry, waar ik woonde, er van uit gingen dat ik Iers was. En dat was niet altijd even makkelijk. In Engelse pubs waren het 'Irish bastards, go home' en 'Irish whore' soms niet van de lucht. Toen er in het nabijgelegen Birmingham een bom afging (Birmingham heeft na Londen de grootste populatie Ieren van het VK) werd ook ik daar op aangekeken door mijn Engelse collega's en waren de bedrijfstoiletten volgekalkt met anti-Ierse leuzen.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Ok, de irritatie komt deels van het feit dat ik de voordracht van Jacques Tichelaar als Commissaris van de Koniningin in Drenthe niet heb weten te voorspellen (ik had hem getipt als burgemeester van Groningen). Maar ook los daarvan vind ik het een tamelijk dubieuze keus.
We weten allemaal dat CdK niet de meest intensieve baan ter wereld is. Vandaar ook dat er zoveel grossieren in bijbaantjes. Maar wat voor belabberd signaal geef je af als politiek om een hartpatient wiens parlementaire carriere zichtbaar voorbij was nu naar Drenthe te sturen? Zo kom je nooit van het beeld af dat de grote partijen dat soort posten uitsluitend gebruiken om baantjes te regelen voor uitgerangeerde politici.
Bovendien is Tichelaar de verkeerde man voor die plaats. Goed, je kunt zeggen dat Drenthe de ene gezellige PvdA-dikkert omruilt voor de andere, maar daar is het wel mee gezegd. Maar wat Drenthe nodig heeft, zeker in deze crisistijden, is een bestuurder die geld uit Den Haag (of Brussel) weet los te peuteren. En daar was een CDA’er een stuk geschikter voor geweest.
“De Tweede Kamer staat formeel niet buitenspel. Maar het te sluiten akkoord krijgt straks in het debat een voorspelbare behandeling, omdat de coalitiefracties eraan gebonden zijn.”
“[Het is] ongezond dat het steeds meer de gewoonte wordt dat de fractievoorzitters van de coalitiepartijen een centrale rol spelen bij het maken van beleid.”
“Ik had liever gezien dat het ook bij eerdere kabinetsonderhandelingen anders was gegaan. Wat mij betreft sluit een coalitie een hoofdlijnenakkoord, dat door de nieuwe ministers verder wordt uitgewerkt. Beoogde bewindslieden hebben nu geen inbreng; ze mogen alleen nog een handtekening zetten.”
Oud-Kamerlid en ChristenUnie-prominent Gert Schutte becommentarieert de gang van zaken rond het kredietcrisisoverleg.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“If you talk to General Petraeus, I think he would argue that part of the success in Iraq involved reaching out to people that we would consider to be Islamic fundamentalists, but who were willing to work with us because they had been completely alienated by the tactics of Al Qaeda in Iraq”
Obama denkt duidelijk na over praten met de Taliban om de oorlog in Afghanistan – welke de VS aan het verliezen zijn volgens de president – tot een goed einde te brengen.
Vandaag zijn er parlementsverkiezingen in de Caribische eilandstaat Antigua en Barbuda, maar de grote man waar het allemaal om draait zit in een Amerikaanse cel: Sir Allen Stanford, mega- fraudeur met een zwart gat van acht miljard dollar op zijn naam. Stanfords bedrijven waren de grootste investeerder en werkgever van het kleine land, dat inmiddels Stanfords bezittingen geconfisqueerd heeft (voor zover bekend). Niet zo gek dus dat Stanfords arrestatie een grote schaduw wierp over de verkiezingscampagne.
In de Antiguaanse politiek doen slechts twee partijen er toe. De ALP was tot vijf jaar geleden aan de macht, haalde Stanford binnen en heeft daar geen spijt van. Of in de woorden van regeringspartij UPP: “Hoeren!” Alleen, zoals die dingen gaan, zodra de problemen boven komen drijven, krijgt de zittende regering de schuld. De ALP eist opheldering.
Onafhankelijke analisten vinden dat geen van beide de overwinning verdienen, maar het zal de UPP wel worden. In elk geval wacht de winnaar een fijne klus: de reputatie van de eilanden als belastingparadijs weer opkrikken. Anders zal er toch meer geld uit de online casino’s moeten komen, al dan niet via een klacht bij de WTO, of door de adellijke titel die Stanford gratis kreeg te gaan verkopen.
De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.
Globalisering is een gegeven waarvan zo langzamerhand iedereen wel inziet dat het geen zin heeft je ertegen te verzetten. Spraken we vroeger (vijf jaar geleden) nog van anti-globalisten, nu probeert zowel links als rechts het globalisatieproces meer te sturen dan tegen te gaan. Het is een natuurverschijnsel geworden waar de mens weinig of geen invloed op heeft.
Wat je je wel kan afvragen is of globalisering in de kern een positief of negatief gegeven is: zorgt de kleinere wereld voor meer intolerantie en xenofobie of zorgt het er juist voor dat onze overeenkomsten naar de oppervlakte komen en worden nationaliteit en groepsdenken steeds minder belangrijk? Met een aardig economisch experiment denkt Nancy Buchan van de University of South Carolina dat het tweede vooruitzicht waarschijnlijker is.
Buchan gebruikte hiervoor een public goods-spel, een standaard experiment waarin proefpersonen muntjes krijgen die ze kunnen verdelen over een privé-pot (waarvan de inhoud voor de proefpersoon blijft) en een gedeelde pot (waaruit iedereen ontvangt). Onderzoekers vermenigvuldigen vervolgens de muntjes in de gemeenschappelijke pot om mensen aan te moedingen bij te dragen. Aan de hand van het aantal ‘defectors’ en ‘cooperators’ (proefpersonen die niet of wel bijdragen aan de pot) kunnen economische conclusies getrokken worden.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Al meer dan een jaar geleden schreef GC over het relatief nieuwe fenomeen van geheime Europese wetgeving (en sommige anderen namen het verhaal over…). Een bijzonder vreemd fenomeen, waarbij de Europese commissie geheime lijstjes opstelde van beveiligingseisen op vliegtuigen, die echter om redenen van terrorismebestrijding niet openbaar gemaakt werden.
Dat kan tot erg kafkaëske situaties leiden natuurlijk. Elke burger wordt geacht de wet te kennen, maar hoe is dat mogelijk als je die wet niet mag inzien? Op die manier kun je dus gemakkelijk zonder het te weten de wet breken.
En dat is dus inderdaad gebeurd.
Een Oostenrijker werd op het vliegveld tegengehouden omdat hij een aantal tennisrackets in zijn bagage had. Dat bleek een verboden slagwapen te zijn (een gevolg van de vele vliegtuigkapingen met tennisrackets de afgelopen jaren?), maar dat had hij niet kunnen weten. En dat kan ons natuurlijk allemaal overkomen. Misschien staan op die lijsten ook wel rolletjes pepermunt, Nokia-telefoons of boeken van Dan Brown. Geen enkele manier om er achter te komen.
Gelukkig stapte de man naar de rechter. En inmiddels heeft het Europees Hof van Justitie besloten dat geheime wetgeving inderdaad toch echt niet toegestaan is. De Europese Commissie heeft aangekondigd de wetgeving aan te gaan passen.
“Dat is wel erg jong. In de meeste landen is dat veertien, vijftien of zestien jaar. Onder die leeftijd is het beter ze meer sociaal te behandelen dan via het strafrecht. Het kan dus wat kindvriendelijker.”
Commissaris mensenrechten Thomas Hammarberg van de Raad van Europa is kritisch over het feit dat kinderen in Nederland al vanaf hun twaalfde strafrechtelijk vervolgd kunnen worden.
Daarnaast trof hij o.a. gemeenschappelijke doucheruimtes voor vrouwelijke en mannelijke asielzoekers aan, en bleken de Antillen bepaalde verdragen nog niet geratificeerd te hebben, waardoor lijfstraffen daar legaal zijn.
De mensenrechtensituatie in Nederland kan dus beter.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Wat doet de politiek als men klaagt over hun functioneren? Men start een onderzoek, verliest tijd en hoopt dat het dan vanzelf beter gaat. Twee jaar geleden kwam de Raad voor Openbaar Bestuur met het rapport “Binnenhof van binnenuit”. Het zoveelste signaal dat de huidige politiek niet lekker functioneert. In mijn betoog daarover vatte ik het als volgt samen:
“Tweede Kamerleden zijn slachtoffer van de media die ze zelf vervolgens ook weer krampachtig gebruiken. Ze zijn slachtoffer van de fractiediscipline omdat ze bang zijn voor hun baantje in de toekomst. Ze zijn nauwelijks in staat in de breedte onafhankelijk hun controlerende taak uit te voeren, ondanks de instrumenten en de tijd die ze daarvoor hebben. Ze zien dat burgers niet begrijpen wat ze doen, maar nemen vervolgens geen actie om deze situatie te veranderen. Ze zijn nauwelijks bereid tot veranderen. En last but not least ligt de schuld voor dit alles elders, vooral niet bij zichzelf.”
Maar goed, dat rapport werd voor kennisgeving aangenomen en ze zijn dus zelf maar een onderzoek gestart. Dat komt morgen pas officieel uit, maar NRC had al wat inside information:
“Het parlement moet vaker zelf onderwerpen agenderen. De Tweede Kamer laat zich nu te veel leiden door plannen van de regering en door publicitaire incidenten.”
Het spook van positieve discriminatie waart weer eens door Nederland. Guusje ter Horst blokkeerde afgelopen weekend de benoeming van een blanke politieman tot korpschef. De reden? Het had een vrouw of allochtoon moeten zijn.
Wanneer leren we nou eindelijk eens dat vrouwen zich, net als mannen, soms minder tot een bepaald beroep voelen aangetrokken? En dat daardoor de percentages vrouwen lager zijn dan je zou verwachten als je naar de bevolkingsopbouw kijkt? En wanneer leren we dat vrouwen ook anders denken over een carrière? Bijvoorbeeld als er kinderen komen? En dat daardoor de percentages vrouwen hogerop in de hiërarchie waarschijnlijk wat lager zijn dan je zou verwachten als je alleen kijkt naar de percentages vrouwen in de lagere regionen?
Zeker nu duidelijk is dat vrouwen en mannen, ook in de hogere regionen, één pot nat zijn, moeten we stoppen met deze onzin van positieve discriminatie.
Accepteer het nou: vrouwen voelen zich gewoon minder aangetrokken tot bepaalde beroepsgroepen en functies. Horen we ooit iemand klagen over het feit dat de geneeskunde in de volgende twintig jaar overgenomen gaat worden door vrouwen, dat onze kinderdagverblijven worden geregeerd door vrouwen en dat het overgrote deel van de kappers kapster is?
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Zodra een imam haatzaaiende teksten in zijn vrijdagpreek verwerkt, of als er antisemitische uitspraken worden gedaan op een Marokkaans forum, staat Geert Wilders op de barricaden. Terecht. En ook wel prettig dat onze ‘nieuwe premier‘ zo consequent en betrouwbaar reageert op deze prikkels. Althans, dat dacht ik. Want Geert Wilders is de laatste week opvallend afwezig, ondanks de duidelijke dreiging van religieus gemotiveerde ordeverstoringen.
De media berichten al vele dagen over het stel haatzaaiende, homohatende Christenen van de Westboro Baptist Church, die de herdenking van de recente vliegramp op Schiphol wilden verstoren. In een pamflet (.pdf) maakten ze duidelijk dat God homo’s en Nederland hartgrondig haat. We zullen branden in de hel en dat er een vliegtuig neerstort is dan ook helemaal onze eigen schuld! Het is bijna lachwekkend, als het niet zo vreselijk gestoord zou zijn. In de geweldige documentaire van Louis Theroux* wordt duidelijk hoe eng de denkbeelden van de groep zijn. Gelukkig bestaat de beweging van Fred Phelps slechts uit enkele honderden mensen, maar hun acties zijn er niet minder fanatiek en zichtbaar om.
Ondanks de oorverdovende stilte uit de hoek van de PVV, gaat het hier wel degelijk om een stel haatzaaiende geloofsfanataci. Ik durf het bijna niet te vragen, maar wat zouden we van Wilders gehoord hebben als het een stel homohatende, djellaba- en baarddragende imams was geweest? Het antwoord op die vraag blijft gissen, maar je kan met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeggen dat Wilders de media een paar pittige soundbytes had laten optekenen. Het ‘one-issue’ karakter van de PVV is dankzij de recente mediastilte voor de zoveelste keer bevestigd. Een slechte ontwikkeling. Je fel tegen extreme uitingen van de Islam keren, daar is niks mis mee, maar wees als voorvechter van de vrijheid dan wel zo consequent om extreme uitingen van andere religies met gelijke kracht te veroordelen.