De gemiddelde Nederlander is er wellicht maar al te mee bekend maar voor een land dat minder dan een eeuw geleden nog met een wereldrijk kon pronken bracht het declaratieschandaal van afgelopen zomer toch een nare eigenschap van de gemiddelde parlementariër aan het licht: een beschamend gebrek aan eigenwaarde. De gênante rechtvaardiging waarmee vele leden van het Britse Lagerhuis kwamen aanzetten (“Het was niet tegen de regels!”) is volgens Theodore Dalrymple, oftewel, arts en conservatief schrijver Anthony M. Daniels, tekenend voor de hedendaagse westerse moraliteit: wat niet bij wet verboden is, is niet verkeerd, dus acceptabel. Wie een ander op ongewenst gedrag aanspreekt mag de leus, “Het is toch niet verboden?” terugverwachten. Deze houding illustreert het treurige gebrek aan zelfrespect dat tot in de hoogste kringen van onze maatschappij is doorgedrongen en wellicht het gevolg is van een overdaad aan regelgeving. Des te meer de overheid verbiedt en reguleert, des te minder voelen mensen zich genoodzaakt gedragscodes te respecteren en des te minder voelen mensen zich verantwoordelijk voor hun eigen gedrag—en, soms, voor hun eigen leven.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Na een lang reces was het de afgelopen weken een gehaast en geploeter voor alles wat zich in en om de Tweede Kamer ophoudt. Voor het kabinet en de coalitie vielen de voorbereidingen voor Prinsjesdag en de Algemene Politieke Beschouwingen relatief mee. Ze waren het al met elkaar eens, de centjes waren snel inbegroot (simpelweg omdat er weinig geld was) en zij hebben 20 commissies die voor hen gaan uitzoeken wat het kabinet volgend jaar gaat doen.
Oppositiepartijen zitten in een lastiger parket. Een tegenbegroting schrijven, een paar dagen voor Prinsjesdag de miljoenennota doorspitten en toespraken oefenen zijn slechts een aantal van de standaardbezigheden in de weken voor de Algemene Beschouwingen.
GeenCommentaar was niet te beroerd om de gewaardeerde oppositiepartijen in die drukke periode te storen om te vragen of ze mee wilden doen aan de verkiezing van GC’s Oppositiepartij van het jaar. Net als vorig jaar zullen we vragen stellen aan de kamerfracties van de oppositiepartijen. Hun antwoorden zullen we hier presenteren, waarna onze gewaardeerde lezers aan het eind van de rit kunnen stemmen op hun de partij die volgens hen het best presteert.
Wat anders is dan vorig jaar, is dat we naast onze eigen standaardvragen ook één of twee vragen van lezers zullen meesturen. Dus, ga in uw elitaire leunstoel zitten, krabbel een beetje aan uw linker- of rechteronderbuik en deel uw vraag met ons.
Waarom is het zo moeilijk om te accepteren dat het voorlopig slechter zal gaan in dit land en dat we ons daarop zullen moeten voorbereiden?
Terwijl we hier keihard de gevolgen van de huidige crisis aan het voelen zijn en de overheidsbegroting in een vloeiende beweging van net niet positief naar enorm negatief is gegaan, denken sommige mensen alweer dat het allemaal wel zal meevallen. En dat daarom harde maatregelen uit kunnen blijven.
Ten eerste is de pijn nog lang niet voorbij, waar straks meer over. En ten tweede is de politiek altijd al beroerd geweest in het nemen van echt pijnlijke maatregelen of maatregelen die ver voorbij verkiezingen effect hebben. Was dat namelijk niet zo geweest, hadden we al jaren kunnen genieten van een heerlijk begrotingsoverschot.
Even nog over die pijn dus. De hele crisis begon doordat banken speculeerden met constructies op basis van bijvoorbeeld hypotheken die mensen eigenlijk niet konden veroorloven. Maar eigenlijk was dit maar een symptoom van wat er werkelijk scheef zat. De economie draaide op geleend geld in de westerse wereld. Er was sprake van fictieve groei. Als je dit combineert met het gegeven dat veel westerse bedrijvigheid verschoven is van harde productie naar diensten, zie je de extra kwetsbaarheid.
En zo heeft dus ook Nederland nog steeds een probleem. De gebakken lucht die in onze huizenmarkt zit en de losgeslagen leningenmarkt zijn daar de beste indicatoren voor. In het gunstigste geval blijven de huizenprijzen de komende vijf tot tien jaar gelijk. In het ongunstigste geval verliezen ze in twee jaar tijd minimaal 30 procent van de waarde. Verder zal de afwezige groei in het reële inkomen ervoor zorgen dat leningen steeds zwaarder gaan drukken op mensen, waardoor verdere bestedingen achter zullen blijven.
En dat is dan alleen nog maar aan de consumenten kant. De industrie moet nog leren leven met de dominantie van het oosten. Nieuwe grote bedrijfstakken zijn in Nederland voorlopig niet te voorzien (behalve misschien in de hoek van gaming). Nederland heeft namelijk niet geïnvesteerd in die nieuwe takken, alleen de oude. Op veel punten worden we qua kennis en vaardigheden voorbij gestreefd door de studie-fabrieken in China en India. De verhoudingen zijn net zo scheef aan het lopen als tussen Europa en Afrika.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“Onthul niet, ik herhaal NIET, de aanwezigheid van het materiaal aan wie dan ook, en meldt het simpelweg aan als waswater van (schoonmaken van) de tanks.”
De Volkskrant onthult dat de top van Trafigura wel degelijk wist van de gevaarlijke lading de Probo Koala in haar ruim had. Maar The Guardian heeft het beste verhaal.
Wat moeten we daar nu weer van denken? In Vlaanderen is onlangs een verbod op hoofddoeken afgekondigd voor alle openbare scholen, als onderdeel van een verbod op religieuze uitingen. Een knap staaltje cultuurabsolutisme waar de vele rechtse krachten binnen de Nederlandse samenleving ook zo naar snakken. In Vlaanderen is het werkelijkheid.
Een flink aantal moslima’s zijn er vanzelfsprekend niet blij mee, zij willen de vrijheid hebben om hun godsdienst uit te oefenen. Desnoods openen ze zelf wel een islamitische school. Op die manier hebben de islamitische scholieren toch een mogelijkheid om hun geloof te belijden én onderwijs te volgen. Daar is bijzonder onderwijs immers voor.
Zoals altijd in dit soort conflicten kunnen de moslims het niet goed doen. Een bijzondere school oprichten, dat is niet de bedoeling, aldus de grootste Vlaamse politieke partijen. “Het werkt de segregatie tussen gemeenschappen in de hand en schaadt de inburgering.” No shit, sherlock!
Natuurlijk schaadt een verbod op hoofddoeken de integratie. Je slaat mensen terug hun schulp in, omdat je probeert een ideologie of cultuur op te leggen aan mensen die dat niet willen. Ze willen hun identiteit behouden of daar in ieder geval de regie over voeren.
Dat mensen in hun eigen persoonlijke religie – een hoofddoek schaadt immers niemand anders dan de draagster zelf – niet dezelfde vrijheid mogen genieten als de schreeuwende rechts-conservatieven met hun ‘meningen’, geeft mooi aan waar de Vlaamse prioriteiten liggen.
“We waren sterk, als CDA, in de ideeënontwikkeling. Maar ik denk wel dat het nu noodzakelijk is om ideeënontwikkeling weer prioriteit te geven binnen de partij. Omdat het om zulke fundamentele keuzes gaat, moeten we daar echt debatten over gaan voeren.”
Partij-ideoloog en minister van VWS Ab Klink (CDA) vindt dat zijn partij terug moet naar de visionaire tijd aan het begin van de eeuw. Duidelijke profilering op essentiële onderwerpen is belangrijk. De partij wordt de laatste jaren verweten dat ze te onzichtbaar is op onderwerpen als integratie.
“Als ik heel eerlijk ben, en ik ga er niet over uitwijden, jeuken mijn vingers wel, als ik naar integratie kijk en naar onderwijs. Maar dan kom ik al heel snel collega’s tegen die daar als eerste verantwoordelijk zijn.”
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
Na het relatief kleurloze debat van gisteren (hier het liveverslag), is het vandaag (om 10.15) de beurt aan het kabinet, bij monde van premier Balkenende. Hij zal uitleg geven over wat het kabinet het komende jaar gaat doen. Hij zal ingaan op het grote pak advieswerk dat Alexander Pechtold gisteren voor zijn neus hield. En misschien heeft hij zelfs nog iets te zeggen over de kopvoddentax van de geachte afgevaardigde Wilders.
Wie denkt dat Balkenende binnen 20 minuten klaar zal zijn -zoveel is er tenslotte niet te bespreken- heeft het mis: een dagje “weinig zeggen, veel praten” behoort tot zijn kerncompetenties. De kans is trouwens levensgroot dat het de laatste Algemene Beschouwingen voor Balkenende zijn. We denken terug aan alle mooie jaren. Vooral aan 2004.
Alles wijst erop dat dit een historisch debat zal blijken te zijn. Om er niets van te missen, bent u wederom van harte welkom in ons politieke café. In de hoop dat Balkenende zichtbaar zou zijn, hebben we een 40 inch full-HD televisie met zoomfunctie aangeschaft. De leverancier kon niet genoeg benadrukken dat eventuele fletse beelden niet te wijten zijn aan de tv.
We kijken weer naar politiek24: Welkom in ons café.
Nederlandse weblogs lopen over van de verontwaardiging, minister van VWS Ab Klink wil namelijk de spoedeisende hulp in ziekenhuizen alleen nog maar gaan vergoeden als het gaat om “levensbedreigende situaties“. Nu hebben de mensen die hierover vallen wel een punt, namelijk dat het voor een leek nogal moeilijk te overzien is of iets nou levensbedreigend is of niet, maar Ab Klink heeft ook een punt: We gaan met z’n allen veel te vaak en vooral te snel naar de spoedeisende hulp.
Ga je door je enkel tijdens het voetballen? Dan hoor je niet bij de spoedeisende hulp thuis. Het toverwoord hier is de huisarts. Dit soort dingen kunnen namelijk prima door de huisarts of, buiten de reguliere uren, de huisartsenpost worden opgevangen. Dat levert bijna geen vertraging op, ontlast de Spoedeisende hulp voor de echte spoedeisende gevallen en scheelt veel geld.
Wat denk ik wel een probleem is, is dat mensen niet echt op de hoogte zijn van deze constructie. De ingebouwde reflex op het sportveld is ‘naar de eerste hulp’ als er weer eens iets gebeurt. Mensen weten niet waar de huisartsenpost is, en hoe deze te vinden is.
Een voorlichtingscampagne lijkt dus geen overbodige luxe, en aparte constructies voor de sportende mens lijkt me erg belangrijk. Als je voor een uitwedstrijd in een andere stad bent en je raakt geblesseerd, dan moet het niet zo zijn dat je eerst naar je eigen stad terug moet om geholpen te worden. Ik pleit er dan ook voor dat sportclubs in hun geheel bij een huisartsenpost worden ‘aangesloten’, zodat duidelijk is waar men heen moet. Een soort ‘passanten’-huisartsenposten, voor mensen die gewoon op bezoek zijn lijken me ook een goed idee.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.