Russische journalistes vieren vrijheid
Russische journalistes vieren vrijheid
Oh nee, de verjaardag van Poetin. Hoernalisten?
"He told journalists that he had sung Soviet-era patriotic songs with the agents. However, Mr Putin did not say where the meeting took place. The 10 Russians admitted in a US court earlier this month to being agents for a foreign country. More serious money laundering charges against them were dropped." (BBC) Ja, ja, het oude spionnenbloed kruipt waar het niet gaan kan. Ook al heb je voor de rechtbank gestaan, kameraad Vladimir laat je niet zakken. Zoals bekend liggen Poetins roots in de KGB, en de enige mensen die hij ook nu nog echt vertrouwt komen uit de oude geheime dienst van de Sovjet-Unie. De man die bijvoorbeeld niet aarzelde om dood en verderf te zaaien onder de Tsjetsjenen toonde een opmerkelijk medelijden met de in Amerika ontmaskerde geheimagenten: ‘Ze hebben allemaal een moeilijk leven gehad.’ Eerst hadden ze accentloos Engels moeten leren spreken, en in den vreemde jaren lang orders moet volgen in het belang van het moederland, om uiteindelijk toch niet te kunnen rekenen op diplomatieke onschendbaarheid. En het was allemaal mislukt door – foei! – verraad. Maar gelukkig is er dan kameraad Vladimir.
Russische journalistes vieren vrijheid
Oh nee, de verjaardag van Poetin. Hoernalisten?
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Putin: “I want to hang Saakashvili by the balls.”
Sarkozy, startled: “Hang him?”
Putin: “Why not? The Americans hanged Saddam Hussein.”
Sarkozy: “But do you want to end up like Bush?”
Putin: “Ah, there you have a point.”
Dit is de weergave in een recent boek van een gesprek tussen Vladimir Poetin en Nicholas Sarkozy in de zomer van 2008 over wat er moest gebeuren met de Georgische president Mikhail Saakashvili. Dit is het, misschien overbodige, bewijs dat op het allerhoogste niveau de diplomatie meer met de Soprano’s dan met Yes Minister gemeen heeft.
Hier wil ik een huiskamervraag aan toevoegen. Sinds ik deze dialoog gelezen heb zweeft me een beeld voor ogen van Tony Soprano die “I wanna hang him by the balls” uitschreeuwt. Misschien dat er iemand is die de serie beter kent dan ik, en me kan vertellen of Tony Soprano dit daadwerkelijk gezegd heeft, en of dat op YouTube te vinden is. In dat geval kunnen we nl. bewijzen dat Poetin, al dan niet bewust, de Soprano’s citeert.

Poetin die bekent dat hij alle Russische meisjes wel lekker vindt en Berlusconi die doet alsof hij een journalist neerschiet. De twee staatshoofden lieten hun ware gezicht weer eens zien. En dat alles na een bericht van een Russische tabloid dat Vladimir Vladimirovitsj “het” doet met de 24-jarige ex-gymnaste Alina Kabajeva.
Dat Poetin niet opgewonden raakt van die vormloze muts van een Ljoedmila met haar al even vormloze en afgrijselijke jurken, is geen verrassing. Maar het perskorps dacht toch te weten dat de aftredend president op kleine jongetjes viel. In de buikschrobbering van het jongetje Nikita zagen we een bevestiging. En nu krijgen we plots Lewinsky-achtige verhalen te horen. Onbegrijpelijk.
Ik begrijp evenmin dat Berlusconi en Poetin elkaar ontmoetten op Sardinië. Ik dacht dat de maffia altijd bijeen kwam op Sicilië.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Poetin: “I am going to hang Saakashvili by the balls. ”
Sarkozy: “Hang him?”
Poetin: “Why not? The Americans hanged Saddam Hussein.”
Sarkozy: “Yes but do you want to end up like [President] Bush?”
Poetin: “…. Ah — you have scored a point there.”
Conversatie tussen Vladimir Poetin en Nicolas Sarkozy afgelopen zomer tijdens de onderhandelingen over een staakt het vuren voor Georgië.

De meeste van mijn Russische vrienden geven geen moer om politiek. Ze ‘doen hun ding’. Ze werken, reizen, studeren en vloeken op de politiek. Tijdens de parlementsverkiezingen gingen er misschien een paar naar het stembureau. Bij de Medvedev-verkiezingen stemde niemand.
Mijn vriend Andrej had een interessante tactiek: hij ging naar het stembureau om zijn biljet op te halen en nam die vervolgens mee naar huis. ‘Zo kunnen ze er tenminste niet meer mee frauderen’. Hij was niet de enige. Een overzicht ‘stembiljetgraffiti’. (via)

‘Voor Koni!’ (de hond van de Russische president)

‘Jongens, laten we vrienden zijn!’

‘Ik hou het kort: Een goede avond!’

‘Make erection, not election! Mijn keuze: heerlijke seks! Beter … dan stemmen!’

Geen commentaar

‘Verkiezingen, verkiezingen, alle kandidaten zijn homo’s’ Populaire folklore uit recente film

‘Denk niet dat we idioten zijn!’

‘Geen verkiezingen zonder keuze!’

‘Origami’

Bloemetjes

Chuck Norris!

“Hallo?”
“Anatoly Vitalievitjs – goede-avond”
“Dimitri, ben jij het?”
“Nee, hier spreekt die Hollander. Ik moest u vandaag maar weer eens terugbellen. Uw telefoon, die werkt inmiddels weer?”
“Ik heb vanmiddag toen ik opstond direct een monteur gebeld. Die zei dat er niets mis was met mijn telefoon.”
“Dat zei ik gisteren ook al.”
“Maar jij bent geen monteur.”
[…]
“Ik heb vandaag Poetin op televisie gezien. Wat een kerel is dat! Hij riep ons op om voor die kleine jongen van Gazprom te stemmen.”
“Dimitri Medvedev.”
“Precies. Dat ga ik dus maar doen op Zondag. Want je had weer scherp gezien dat er verkiezingen waren, Hollander. En jullie in het Weten maar klagen dat Rusland niet democratisch is. Er zijn hier zoveel verkiezingen dat zelfs Anatoly Vitalievitsj ze niet meer bij kan houden!”
“Op wie gaat u stemmen, als ik het vragen mag?”
“Op Dimitri Medvedev dus”
“Waarom?”
“Omdat Poetin dat vandaag duidelijk zei. Die kleine jongen van Gazprom heeft volgens hem alle kwaliteiten om het land in goede banen te leiden.”
“Ik dacht dat u kritisch was.”
“Dat ben ik ook, maar dit gaat nu eenmaal over politiek. Je mag een dichter niet het land laten besturen, om het zo te zeggen. Misschien is de President van dat Nederland van jou een dichter, maar Rusland is veel groter. Een groots land, en de toekomst ziet er rooskleurig uit!”
“Hoe dan?”
“Dat hoef ik niet uit te zoeken, daarvoor hoef ik alleen maar op die kleine jongen te stemmen.”
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
„Natuurlijk zou het goed zijn die klauw af te hakken, net zoals in de Middeleeuwen gebeurde. Dat zou de beste oplossing zijn.”
Aldus de Russische president Poetin, aka “VVP”, die gisteren in de Doema de straf van het handen afhakken opperde in de strijd tegen corrupte ambtenaren die steekpenningen aannemen van Russische aannemers. „Zodra je hiermee begint, houdt die klauw meteen op met vragen om geld”, voegde Poetin er nog aan toe, om aan te geven dat hij geen geintje maakte.

“Russia is a state that feels it is coming back after the humiliation of the cold war,… You see it in everything [President Vladimir] Putin says and you see it in this building, a bold demonstration of might and success – not just to Russians but to the world.”
Aldus Timothy Garton Ash in zijn beschouwing over het voornemen van Rusland het grootste gebouw ter wereld, Crystal Island, neer te zetten in Moskou. Ontworpen door niemand minder dan Sir Norman Foster. Die laatste formuleert het overigens als volgt:
“When countries are doing well again you often see these large iconic buildings appearing,”
Mooie woorden die niet kunnen verhullen dat dit puur machogedrag is op mega-schaal.
Verder lijkt het me duidelijk dat Poetin nog tenminste tot 2014 aan de macht moet blijven om zijn hoogst persoonlijke fallussymbool te mogen dopen.