Zondagsoverdenking: Gods kleine helpertjes

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor interessante gastlogs, deze maal voor een stuk dat eerder verscheen op het weblog Zeitgeisty.

LA Times-journalist David Lazarus ziet met lede ogen aan hoe veel berichten gratis te lezen zijn op de website van zijn krant.

Everyone says the Net represents the future of journalism, and that?s probably true. But at this point, no one knows how to make much money at it.

Informatie is geld waard, dus kranten moeten stoppen het gratis weg te geven, is de conclusie. Hoe moet de LA Times zijn 890-koppige redactie anders betalen?

Lazarus confronteert in zijn artikel een aantal jongeren met het feit dat zij wel betalen voor muziek op iTunes, maar niet voor nieuws. Hij krijgt het ontnuchterende antwoord waar hij waarschijnlijk al voor vreesde:

?If I want to read a newspaper, I go online, but I wouldn?t pay for it. Our generation doesn?t pay for things on the Internet.?

Kortom, Lazarus en wellicht velen met hem vrezen voor de toekomst van de krant. Maar snijden kranten zichzelf echt in de vingers door artikelen gratis aan te bieden? Of boren ze juist potentiële abonnees aan?

Misschien, of hopelijk, is de relatie tussen een papieren krant en zijn digitale evenknie er een van toegevoegde waarde en niet het kannibalisme waar Lazarus voor vreest.

“Het is veel meer een humanistische film. Het gaat over de hoop op overleven die ons gaande houdt. Voor mijn personage biedt de wetenschap die hoop, iemand anders in de film zoekt meer houvast in religie. Uiteindelijk blijkt dat zowel de rede als het geloof nodig is om de wereld te redden.”

Met deze woorden in de Spits van 20 december (pagina 21) introduceert beroepsfilosoof Will Smith een compleet nieuwe tak van het humanisme. Hij heeft het hier uiteraard over zijn nieuwe film, I am Legend. Hoewel aantoonbaar onjuist kon ik nergens op het internet ook maar een onvertogen woord van boze humanisten zien over deze verkrachting van hun levensfilosofie!

Recentelijk ging Will opnieuw in de fout. Hoewel, de fout? Hij zei:

“Even Hitler didn’t wake up going, ‘let me do the most evil thing I can do today’,” said Will. “I think he woke up in the morning and using a twisted, backwards logic, he set out to do what he thought was ‘good’.”

Ik zou zo zeggen, met deze uitspraak kun je je geen buil vallen, toch? Het lijkt me niet meer dan logisch dat Hitler deed wat hij deed omdat hij dacht dat het tot iets goeds zou leiden, hoe ziek dat doel ons ook in de oren klinkt.

Time magazine roept elk jaar iemand uit tot ‘man van het jaar’. Dit jaar viel Poetin de eer te beurt, waarbij hij een plaats krijgt in een rijtje van indrukwekkende en illustere namen uit het verleden. Om niet direct een Godwin te maken zal ik die namen niet opnoemen.

Laten we maar even kijken naar het juryrapport. Time zegt dat Poetin “het land dat dreigde te mislukken terug heeft geplaatst op de wereldkaart”.

Verder schrijft het blad op zijn site:

In [dit jaar] doemde één land op, dat al van onze geestelijke kaart was gevallen, geleid door een stalen en vastbesloten man, als belangrijke hoeksteen van de 21ste eeuw.

Rusland is het grootste land ter wereld, heeft een grote islamitische bevolking, het beschikt over ?s werelds grootste voorraad van massavernietigingswapens, is de grootste olieproducent na Saoedi-Arabië en een onmisbare partner bij de ontwikkelingen in het Midden Oosten. Dus als Rusland faalt, is er voor de komende eeuw weinig goeds te voorspellen. En als Rusland slaagt, is dat voor een groot deel te danken aan één man.

Ben ik de enige die zijn wenkbrauwen optrekt bij deze kwalificaties? Rusland een belangrijke hoeksteen in de 21ste eeuw? Ja, waarschijnlijk. Maar een hoeksteen met Poetin aan het hoofd? Nee, liever niet. En als Rusland slaagt, dan is dat grotendeels te danken aan Poetin? Het zal wel aan mijn definitie van ‘slagen’ liggen, maar in mijn ogen glijdt Rusland op dit moment juist af naar een totalitaire staat, totaal niet ‘geslaagd’ te noemen. Het democratisch experiment daar is zelfs grotendeels mislukt. Wat mij betreft draagt een Rusland met Poetin aan het hoofd zelfs meer bij aan een instabiele wereld dan een stabiele.