Muziek in tijden van avondklokken. Eerst werden de podia gesloten, maar geen nood, met livestreams en filmpjes bleven musici aan het werk. Het publiek kon blijven genieten. Toen kwam de avondklok. Dat beperkte de tijd die musici beschikbaar hadden om naar opnamelocaties te reizen en voor de avondklok weer thuis te zijn. Maar creatievelingen zijn niet voor één avondklok te vangen. Een lumineus, schitterend, prachtig idee van Splendor is niet stil te krijgen. Het idee: twee musici die niet eerder een programma samen maakten en waarvan de instrument-of genre combinatie niet voor de hand ligt zoeken elkaars muzikale raakvlakken en vormen samen een Duo voor één Dag. Overdag repeteren ze, ’s avonds treden ze op. Tot de lockdown werden de optredens elke vrijdag om 20.45 uur uitgevoerd en waren ze, tegen betaling, via een livestream bij te wonen. Tijdens de lockdown moest het publiek wegblijven, maar gingen de concerten door. En de livestreams zijn tot het einde van deze lockdown gratis toegankelijk, dus voor leden en niet-leden. Nog steeds om 20,.45 uur? Dat kan natuurlijk niet. De concerten zijn vervoegd naar 18 uur. Laten we eens kijken en luisteren naar één van die pareltjes van Splendor. Pianist Gerard Bouwhuis en violiste Heleen Hulst als begeleiders van de ‘stille film’ Everything I can see from here, een animatieflm gemaakt door en Sam Taylor en Bjorn-Erik Aschim van The Line Animation. https://youtu.be/uP4OCX0Wzto Meer over het animatiefilmpje: kijk naar ‘the making off…’. Splendor heet een ‘muzikaal laboratorium’, een ‘culturele vrijplaats’ te zijn, waar “podiumkunstenaars onafhankelijk van overheid en politieke instanties kunnen maken waarvan zij vinden dat mensen dat moeten kunnen zien, voelen en horen.” Bassist Wilmar de Visser bedacht het concept en samen met nog eens 49 andere musici kreeg Splendor vorm en werd geopend in 2013 in een voormalig badhuis in Amsterdam. Behalve door de investeringen van de 50 musici kan Splendor bestaan dankzij de steun van zo’n duizend leden en 120 obligatiehouders. Een schitterend initiatief dat met recht Splendor heet. Eerstvolgende ´Duo voor een Dag´ vrijdagavond livestream bij Splendor: 26 februari 18 uur met Aisling Casey (hobo) en Santiago Cimadevilla (bandoneon). De vrijdagavonden terugkijken kan op Splendors Youtube vrijdagavonden playlist. We kijken tot slot naar de laatste vrijdagavond (19 februari). Weer met pianist Gerard Bouwhuis, deze keer met basklarinettist Maarten Ornstein. Zij namen de coronaregels erg nauw door beiden ‘in isolatie te spelen’. Ze namen plaats in twee aparte ruimten en konden elkaar niet zien én niet horen (!). Op 0:30 seconden wordt het duo geïntroduceerd en op 1 min. 40” begint het concert. Met eerst ‘Formen in der Luft’, een compositie van Arthur Lourié (1892-1966) opgedragen aan Pablo Picasso. Op ongeveer 9 min. 40’’ begeleiden beiden de ‘Train dance’, een scène uit de Soviet-film "The Seven Brides of Corporal Zbruev” (1970). Gevolgd op 11 min. 30”door een solo- improvisatie van Maarten Ornstein. Op 17 min. 40” een improvisatie van beide musici. Op 22 min. 50” introduceert Bouwhuis een aardige verassing. Een door Gilius van Bergeijk in 1968 voor twee piano’s bewerkte versie van Chopins Nocturne in Cis klein. De pianisten zaten in aparte ruimtes en konden alleen het aftellen horen. Daarna speelde de ene pianist de partij voor de linkerhand, de ander die voor de rechterhand. Bouwhuis en Ornstein speelden nu hun versie, met Bouwhuis op melodica en Ornstein op basklarinet. Start op 23 min. 59”. In de rest van het concert komt onder andere de ‘Train Dance’ nog een keer langs. Al met al laten de heren zien dat, ook al zijn ze zo’n 50 minuten van elkaar afgezonderd, ze toch heel goed samen kunnen werken. Kijk en geniet. https://youtu.be/zcFKsK3ZKZ8
Deze week is het dan zo ver: de basisschoolleerlingen mogen weer terug naar school! Een feest van opluchting voor veel ouders.
De Kik schreef er een bijpassend liedje bij. De melodie zal menigeen bekend voorkomen, die is namelijk van Baggy Trousers van Madness.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
ONDERZOEK, OPROEP - Mhhh. Onze laatste lijst is geloof ik alweer een kleine 7 jaar geleden, als ik de zoekfunctie van onze onvolprezen (en fraai vernieuwde) site mag vertrouwen. En dat doe ik natuurlijk. Reden genoeg om dit weer eens op te pakken!
Omdat lijstjes best leuk zijn, omdat we graag input van onze lezers krijgen, en natuurlijk omdat 2020 een fuckin’ graftakkenkutjaar was, waarin er niet of nauwelijks bandjes gekeken konden worden, door Covid-19 uiteraard.
Het was 5 december 2019 toen ik voor het laatst in een zweterig hok stond te kijken naar muziek makende mensen op een podium. En damn, net als vele, vele anderen mis ik het bandjes kijken, de muziek, de sfeer… Ik luister de laatste tijd dan ook vaker live-albums, uiteraard niet hetzelfde, maar als surrogaat (en om te zwelgen in weemoed) voldoet het enigszins.
Maar wat zijn nou eigenlijk de beste live-albums? En wat zijn de (nog) onbekende pareltjes? Daarbij kunnen we elkaar wellicht helpen!
Dus aan jullie, waarde lezers, de vraag: wat zijn de beste en meest memorabele live-registraties ooit vastgelegd?
Vrijwel alles komt in aanmerking, zo lang het maar een registratie is van een live-concert. Dus ook (meer)dubbel-albums, bands en soloartiesten, publieke uitvoeringen van een klassiek concert, of een album van een festival of optreden van meerdere artiesten.
We zetten even wat post in de spotlights, dat afgelopen week in onze brievenbus werd gestort. Daar gaan we geen gewoonte van maken. De meeste zaken die we binnen krijgen heeft u al gezien of gelezen bij andere media.
Bijvoorbeeld deze: STRAAT, het museum voor graffiti en street art opende 5 oktober. Nu herinnerde het museum ons aan de tentoonstelling ‘Citaat van de straat’: “153 kunstwerken van 140 kunstenaars met 32 verschillende nationaliteiten”. Gaat dat zien.
© STRAAT (museum voor street art) Impressie tentoonstellingsruimte
Deze ‘krenten uit de pap’ kregen veel minder media-aandacht. Daarom nu bij ons.
Van het Spaanse kunstenaarscollectief LuzInterruptus kregen al de kerstgroeten: The Jungle Wasn’t There When We Woke Up… It Was Here. Waarmee wordt bedoeld de gigantische afvalberg van verpakkingsmateriaal dat overblijft van al die cadeaus, die Post.nl nu al niet op tijd krijgt bezorgd.
© luzinterruptus Christmas BOX3 ojos
Nadat we aandacht hadden besteed aan David Byrne’s project ‘Reasons to be cheerful’ (in januari 2018 en in ‘Ziekenhuis om vrolijk van te worden’ en ‘2018, een cheerful gay-jaar’) houdt hij ons ook op de hoogte van zijn radiolijstjes. Hij stuurde zijn ‘December Playlist’ met het motto ‘A change is gonna come’.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Senora May trad 2 november 2019 op in de bovenzaal van de Oosterpoort in Groningen bij het Take Rootfestival. Voor mij was ze vóór dit festival volslagen onbekend, maar er stond toch al een tijdje voor aanvang van het optreden een rij voor de deur te wachten. Ze stond in haar eentje op het podium en kreeg het publiek muisstil tijdens dit uitstekende concert. Helaas staat dit prachtige nummer niet op haar vooralsnog enige cd, Lainhart.
Het illustere trio componist/producer Dean Wynton Josiah Cover en de zangeressen Cleopatra Zvezdana Nikolic (aka Cleo Sol) en Melisa Young (aka Kid Sister) vormen samen het spraakmakende Sault.
Spraakmakend omdat het internationaler muziekjournaille zich nu al bijna twee jaar afvraagt wie er achter de anoniem uitgebrachte producties zitten. In twee jaar tijd vier albums uitgebracht op Bandcamp.
Geen pr-campagnes, een wel erg kale website en uiterst summiere informatie bij de albums. Uitgebracht op het bij iedereen onbekende label ‘Forever Living Originals’, waarvan wel een Instagram-account is.
Sault bracht in 2019 twee albums uit (met de intrigerende titels 5 en 7) en dit jaar wederom twee stuks: Untitled (Black is) en Untitled (Rise). Alle vier albums zijn geproduceerd door ‘Inflo’, de nick van Dean Wynton Josiah Cover, van wie geen enkel biografietje is te vinden.
‘Wildfires’ is één van de twintig nummer die op ‘Black is’ staan. Een album geheel gewijd aan de reden van bestaan van de ‘Black Lives Matter’-beweging. Hetgeen natuurlijk belangrijker is dan het al dan niet ontbreken van biografietjes.
De muziek en teksten spreken voor zich. Dat moet genoeg zijn.
Thief in the night
Tell the truth
White lives
Spreading lies
You should be ashamed
The bloodshed on your hands
Another man
RECENSIE - 
Op 22 april 1870 beleefde Bachs Mattheus Passie zijn Nederlandse première, in Rotterdam. Een inhaalslag. De beroemde ‘herontdekking’ van het werk door Felix Mendelssohn was ruim veertig jaar verleden tijd, maar dat werd nu goedgemaakt.
De fine fleur van het Nederlandse muziekleven was aanwezig. De Amsterdamse première van de Passie was vier jaar later en is vooral de geschiedenis in gegaan omdat (aldus het verhaal) een deel van het publiek nog tijdens het slotkoor (‘Wir setzen uns…’) opstond en de uitgang opzocht. Waarop dirigent Johannes Verhulst zich omdraaide en verontwaardigd riep: ‘Mensen, wat doen jullie nou, nou lopen jullie weg bij het mooiste koor dat ooit geschreven is!’
Waar gebeurd? Het zou kunnen, schrijft Jeroen van Gessel.
Maar dan vertrok het publiek waarschijnlijk niet uit verveling maar om de laatste tram of trein nog te kunnen halen: ‘Zelfs een hartstochtelijk muziekliefhebber als Van Santen Kolff schrijft regelmatig dat hij de voorstelling voortijdig verliet.’ Een ander, Fredrik van de Poll, verliet om dezelfde reden vroegtijdig een uitvoering van Lohengrin. Muziek was mooi, maar thuiskomen was mooier.
Bovenstaande anekdote wordt vaak gebruikt om aan te tonen dat de negentiende-eeuwse Nederlander (of Amsterdammer) een cultuurbarbaar was en dat het muziekleven in Nederland daarom zo weinig voorstelde. Van Gessel toont in zijn ‘Muziek beleven in het negentiende-eeuwse Nederland’ in elk geval aan dat een al te vurige passie voor muziek niet op prijs werd gesteld. Musiceren was een goede zaak, maar dagelijks naar de opera gaan of al te veel praten over deze of gene componist of knappe sopraan – dat deden ze maar in Londen, Parijs of Wenen. Niet hier. Men (de betere burgerstand en alles daarboven) ging regelmatig naar een concert of operavoorstelling maar dat was dan op de eerste plaats een sociale activiteit. Het ging om zien en gezien worden. Wat er op de lessenaars stond, kwam op de tweede plaats.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
VPRO’s Zomergast van vanavond zei hier: “Leven is uiteindelijk niets anders dan de verveling bestrijden, maar als je daar dan tóch mee bezig bent, waarom zou je dan niet proberen om een liefdevol mens te zijn”. Dat gaat een pareltje worden vanavond?
De zangeres hierboven trad al eens eerder op in Sargasso’s Closing Time. Dasha Pearl schitterde ooit in de Franse “Got Talent” en was in 2015 in Brussel op straat actief was met de Piccolo Dixieland Band.
Van de week had ik een stukje op Sargasso over mijn vakantie (en corona) in Belgie. Het ging over van alles wat er in een vakantie moet zitten in: mooi landschap, Belgisch bier en boeken. Ik was alleen 1 ding vergeten te noemen, en dat was juist datgene wat de avonden zo leuk maakte: de muziek van The Skatalites non stop via spotify.
Wat een heerlijk soepel orkest is dat, een geluid dat niet gauw verveelt, wat een prachtige blazers en wat past het heerlijk bij zomeravonden. Ik had deze Clossing Time eerst The Skatalies by Spotify als titel willen geven, maar om toch maar 1 song te noemen: Requiem for Rico. Ska!
We nomineren deze kreet tot hét coronaliedje van de maand: We Deserve a Happy Ending.
Vertolkt door het illustere trio The Reverend Peyton’s Big Damn Band, die hier al eens op Sargasso was te zien met een vaudeville-achtige act.
Met Reverend J. Peyton – guitar, lead vocals, and principal songwriter, “Washboard” Breezy “The Miss Elizabeth of Country Blues[7]” Peyton – washboard en Max Senteney – drums.