The day after: Jaap op koers

Dat lezers van de Telegraaf het oneens zijn met redacteuren van GeenCommentaar zal wel vaker gebeuren, maar dat vervolgens aan het eind van een enerverende televisieavond beiden gelijk krijgen; dat is toch wel bijzonder. Een korte terug- en vooruitblik derhalve. Pas tijdens de uitzending werd de wijze van puntenverdeling bekend gemaakt. De Miljonairs moesten inderdaad aan al hun medespelers punten overhandigen, alleen werd dat gedaan volgens de formule 10/7/3/0 in plaats van 4/3/2/1. Ik vermoed dat dit gedaan is zodat in totaal 5x20 = 100 punten uitgedeeld werden en RTL in de finale de populariteitspercentages gewoon bij de punten van vanavond kan optellen. Dat je bij die manier van werken nog wat vraagtekens kan zetten, daar kom ik straks nog op terug.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Spotlight: Elliott Smith

Op vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Elliott Smith (Foto: Flickr/biphop)

Het einde van de show, een lege stoel en zijn gitaar languit, breekbaar op de houten vloer, terwijl het publiek klapt, joelt en fluit voor meer, meer, meer. Moeilijk voor te stellen dat hij het veroorzaakt heeft: de schuchtere figuur met zachte stem, gekleed in een eenvoudig blauw t-shirt, lichtbruine corduroybroek en met bescheiden oogopslag. Dan begint hij zijn toegift: Elliott Smith, geboren in 1969, genomineerd voor een Oscar voor het beste liedje in een film tijdens de uitreiking van 1998. Een paar jaar later zou hij er niet meer zijn.


Elliott Smith – Ballad of Big Nothing


Opening

Het nummer ‘Ballad of Big Nothing’ dat je net kon bekijken, komt van het album ‘Either/Or‘ uit 1997. Elliott Smith, een singer-songwriter, speelde alle instrumenten zelf in op deze plaat die indirect zorgde voor zijn doorbraak. Drie nummers van het album kregen een prominente plek in de film ‘Good Will Hunting’ en een nieuw nummer ‘Miss Misery’ kreeg een nominatie voor de Oscar. Daar stond hij: in smetloos wit pak, met enkel een gitaar, onder het felle licht van Hollywood. Uiteindelijk won Celine Dion de prijs met ‘My Heart Will Go On’, maar Smith had zijn naam gevestigd.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Claw Boys Claw relevant?

Claw Boys Claw (Foto: Annoesjka Brohm)Je kunt je afvragen of een band als Claw Boys Claw nog wel relevant is. Dat schreef een OOR-recensent ruim tien jaar geleden over de Claw-Boys-Claw-plaat Will-O-The-Wisp.

Zanger Peter te Bos was woedend en viel een toenmalige OOR-redacteur (wel de oudste, niet de schuldige) bij het eerstvolgende Lowlands Festival backstage aan. ?Je moet je eens afvragen of jij nog wel relevant bent!? riep hij dronken.

Gisteren op het Haarlemse Bevrijdingspop trad de Claw-Boys-Claw op. Ik had de band zeker tien jaar niet meer gezien. Het was dus even schrikken om te zien dat de jaren meedogenloos zijn voor met name Te Bos. De gedachte bij hem is nu eerder dorpsgek dan muzikant.

Kun je je nog steeds afvragen of de Claw Boys Claw nog wel relevant zijn. Och, als elk bandje daaraan zijn bestaansrecht moet ontlenen, houd je geen muziek meer over. Voor op zo?n zonnig festival was de band absoluut succesvol. Zelden zoveel lachende gezichten gezien in een publiek.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Spotlight: Corde Oblique; Italiaans temperament

Op vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Riccardo Prencipe van Corde Oblique (Foto: Persfoto/last.fm)

Riccardo Prencipe is het brein achter het Italiaanse Corde Oblique (MySpace) dat tot nu toe twee albums, ‘Respiri’ en ‘Volontà d’Arte’, uitbracht. Een project dat zich niet in een hokje laat stoppen en misschien het best te omschrijven valt als een combinatie tussen het mediterrane temperament en passievolle melancholie. Moderne akoestische folk, met een vleugje middeleeuwse muziek, een mix van klassieke en moderne pop/rock ritmes.

Helaas is het project, op een paar liefhebbers na, niet zo bekend, zeker niet buiten Italië. Gezien de schoonheid van de muziek verdient zij echter veel meer aandacht. Vandaar dat Corde Obilique in deze Spotlight in het zonnetje wordt gezet. Interesse in opzwepende mediterrane gitaarmuziek, meeslepende vrouwenzang afgewisseld met melancholische akoestische deuntjes en prachtig viool- en pianospel? Luister (en lees) dan vooral verder na de break.


(Cantastorie – Volontà d’Arte)


Riccardo Prencipe
Riccardo Prencipe, het creatieve brein achter de band, is een klassiek geschoolde gitarist en componist. Hij bracht al eerder twee albums uit onder de moniker Lupercalia. Onder deze naam vormde hij een neo-klassiek duo met sopraan Claudia Florio. Riccardo voelde zich echter te gelimiteerd binnen dit project. Hij wilde samenwerken met een groot aantal muzikanten en zangers zonder restricties: een project waarbij hij zijn liefde voor de muziek de vrije loop kon laten. Waar Lupercalia’s muziek meer bombastisch is, is dat van Corde Oblique veel ingetogener.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Alternafitna

Het veel gehypete Fitna werd uiteindelijk de grootste cinematische teleurstelling sinds Star Wars: The Phantom Menace. Maar wanhoopt niet, want GC brengt uitkomst. Wij presenteren een selectie van films met een kritische kijk op de islam en terrorisme die wél de moeite van het kijken waard zijn.

My Son The Fanatic

MY SON THE FANATIC (Udayan Prasad, 1997)
Genre: Komedie/drama/romance
Plot: Een sukkelende taxichauffeur van Pakistaanse afkomst in een ingeslapen gearrangeerd huwelijk (Om Puri) krijgt een relatie met een Britse prostituee (Rachel Griffiths). Zijn zoon (Akbar Kurtha) lijkt wel succes te gaan hebben in zijn leven, maar als hij net een keer te veel tegen een glazen plafond aanknalt, wordt hij fundamentalist. Belangrijkste doelwit van de acties van zijn clubje moraalridders: de locale prostitutie.
Waarom beter dan Fitna: Dit is sociaal-drama zoals ze het alleen in Engeland kunnen maken: een film over echte mensen met echte problemen. Dat is zoveel effectiever om een standpunt overbrengen dan het steeds weer uitschreeuwen van je allang bekende standpunten. Wat is bovendien een effectievere manier om een radicale moslim geestelijke voor schut te zetten dan van hem een luie sukkel te maken die verslaafd is aan tekenfilms?

Paradise Now

PARADISE NOW (Hany Abu-Assad, 2005)
Genre: Drama
Plot: De bevriende Palestijnse automonteurs Khaled (Ali Suliman) en Said (Kais Nashif) hebben zich ooit opgegeven als potentiële zelfmoordterrorist. Meer omdat nu eenmaal de gewoonte is, dan omdat ze zo politiek zijn. Dan worden ze opgeroepen, maar hun martelaarschap stuit op praktische problemen en de liefde.
Waarom beter dan Fitna: In Israël waren ze er niet zo blij mee, dus Wilders zal er ook wel niet veel in zien. Terwijl de fundi?s uit deze film toch naar voren komen als genadeloze opportunisten, die een cultuur met de martelaarsvideo als hoogste vorm van entertainment voeden en ondertussen zelf genieten van hun macht en status.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Populisme

Ik ben een definitie schuldig. Populisme komt neer op het opvrijen van de massa om er beter van te worden. Populisme komt neer op het lippendienst bewijzen aan de gewone man zonder onderscheid te maken tussen domme, slimme, hardwerkende, luie, rancuneuze, tolerante, humane en debiele gewone mannen. Populisme komt neer op totale minachting voor de gewone man. Populisme is een schijnvertoning. Populisme is wat ik het meest haat van al.

Gerrit Komrij geeft op zijn blog Lucifer in het Hooi de definitieve definitie van ‘populisme’.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Pleidooi voor de smaak

Passiebloem (Foto: Flickr/MrClean1982)

Er valt tegenwoordig bijna niet meer aan te ontkomen. Onze maatschappij wordt overspoeld door zogenaamde kunst, muziek, entertainment en producten die geur noch smaak hebben. Zouteloos, emotieloos en ontdaan van alles dat wie dan ook maar enigszins iets zou kunnen laten voelen. De grootste misdaad is dat dit alles doelbewust gebeurt. Miljoenen worden er per jaar uitgegeven aan marketingstrategieën om onze zintuigen zo min mogelijk te prikkelen.

Want, als een product echt smaak heeft en onze zintuigen echt prikkelt, dan is er het risico dat iemand het niet wenst te verorberen, men kan het immers “vies” vinden. Of het nu gaat om een boek, muziek of ons voedsel, dit is een risico dat een bedrijf zich niet kan of wil permitteren bij massaproductie. Bedrijven als McDonalds besteden dan ook veel geld aan het ontwikkelen van een hamburger die zo min mogelijk smaak heeft, zodat niemand het risico loopt hem vies te vinden. Als het nu beperkt bleef tot een clown met een obsessie om de wereld te veranderen in een utopia voor obesitas, dan zou ik daar vrede mee kunnen hebben.

Zoutloze eenheidsworst
Maar helaas het blijft niet bij de hamburger, alle smaken pickwickthee die niet van elkaar te onderscheiden zijn of het feit dat elke frisdrank, de een met nog meer “vruchten” dan de ander, totaal identiek zijn. Ook onze andere “papillen” moeten het ontgelden. Gepolijste duizend in een dozijn zangers en zangeresjes voeren de hitparades aan, saaie gepolijste televisie vult de huiskamers, zelfs de journalistiek durft ons niet meer te prikkelen. Waar is bijvoorbeeld de tijd gebleven dat krachtige vocalisten de hitparades aanvoerden met hun duidelijk herkenbare stemgeluid? Alles moet maar veilig zijn en niets mag ook maar iemand tegen het hoofd stoten.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Spotlight: Backworld; mystieke schoonheid

Elke vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Backworld in haar begindagen (Bron: last.fm)

Backworld (MySpace) is een relatief onbekende band opgericht en gecentreerd rond Joe Budenholzer. Budenholzer is bij tijd en wijle ook het enige bandlid. De muziek wordt gekarakteriseerd door rustige, zweverige folk met mystieke invloeden. Geen stevige rock, of ophitsende dance, maar muziek voor op de luie zondagochtend met een centrale plek voor de akoestische gitaar, cello, viool en piano, waarbij de muziek gedragen wordt door het warme stemgeluid van Budenholzer.


(The Devil’s Plaything / Anthems from the Pleasure Park)

Nonnen, folk en poëzie
Joe Budenholzer groeide op het platteland van Nebraska op. Een gebied dat – in de woorden van Budenholzer – vol was van traditie en religie:

[my birthground was] immersed in the rural lore and religious traditions of the region.

Het had een blijvende invloed op de muziek die hij later met Backworld zou gaan maken. De kleine Budenholzer werd naar een door nonnen geleide school gestuurd en kreeg daar zijn eerste muzieklessen. De fascinatie voor de christelijke mystiek waarmee Backworld doorweven is heeft hij ongetwijfeld hier opgedaan.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Museum Boijmans Van Beuningen

Breughels 'kleine' Toren van Babel, topstuk van de Koenigs-collectie Bron: Wikimedia Commons

Nederland moet weer eens een schilderij teruggeven dat voor de Tweede Wereldoorlog voor een prikkie is gekocht van mensen in nood. Deze keer was het de gemeente Rotterdam die iets te veel VOC-mentaliteit aan de dag had gelegd en zo in 1937 voor 3.500 gulden aan een mooie Jan Toorop kwam.

Ondertussen wordt de grootste koopjesjager nog steeds vereerd in de naam van een museum.

De Rotterdamse havenbaron D.G. van Beuningen kocht begin 1940, toen de Duitse inval nog slechts een kwestie van afwachten was, voor 1 miljoen gulden de Koenigs-collectie. Nou is dat een behoorlijk gecompliceerde zaak, waarin al is besloten dat Nederland de schilderijen mag houden, maar vast staat wel dat Van Beuningen wist dat de collectie minimaal 4 miljoen waard was. Hij ving al anderhalf miljoen voor een deel dat hij onder dwang moest doorverkopen aan de nazi’s tijdens de bezetting.

Misschien wordt het eens tijd om een streep door het Van Beuningen-deel te halen en het museum zijn oorspronkelijke naam terug te geven?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Spotlight: Ane Brun; Changing of the Seasons

Elke vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Ane Brun (Bron: last.fm)

Komende maandag (17 maart) komt eindelijk het nieuwe album van Ane Brun ‘Changing of the Seasons’ uit in Nederland. Ter gelegenheid hiervan staat ze de dag daarvoor in de Amstelkerk te Amsterdam (kaarten waren niet te koop, maar enkel te winnen via o.a. de OOR of pre-order van het nieuwe album). Dit is haar eerste studio-album sinds 2005, en ook het eerste album dat op haar eigen label verschijnt. Ondanks tussendoortjes als ‘Duets’ en ‘Live in Scandinavia’ was het lang wachten op nieuw werk, maar het wachten wordt dubbel en dwars beloond. Het album, dat inmiddels uit is in Noorwegen, Zweden en op iTunes (link opent iTunes), steeg terecht op iTunes Noorwegen & Zweden direct naar de eerste plek.

(Clip: The Puzzle / Changing of the seasons)

Changing of the seasons
Als een artiest een aantal jaren geen nieuw materiaal uitbrengt begin ik me vaak af te vragen hoe dat nieuwe album uit zal uitpakken als het dan eindelijk verschijnt. Zeker als je je realiseert dat het laatste studio album (‘A Temporary Dive’) van buitengewone kwaliteit is. Je vraagt je af of de inspiratie misschien verdwenen is, of dat de stijl drastisch is gewijzigd. Over dat laatste kan ik kort zijn, Ane Brun is nog steeds Ane Brun. En het eerste? Ook daar kunnen de fans opgelucht over ademhalen. Het nieuwe album is zonder twijfel prachtig.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Sylvester Stallone als wereldverbeteraar?

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Ditmaal voor Zita Schellekens. Zita is coördinator van de Free Burma! Campagne. Ze was in het verleden Internationaal Secretaris bij de Jonge Socialisten, maar is nu bestuurslid van IUSY, de internationale koepelorganisatie van alle jonge socialisten en jonge sociaal democraten. Daar is Zita verantwoordelijk voor het Global Progressive Youth Forum.

George Clooney heeft al menig film gemaakt om bepaalde politieke gevoelige onderwerpen aan te kaarten. Clooney heeft zelfs de mogelijkheid gehad om de VN Veiligheidsraad toe te spreken en alle aanwezige landen op hun verantwoordelijk te wijzen om in te grijpen in Sudan. Leonardo DiCaprio, vroeger bekend als tieneridool en aanwezig in velen meisjeskamers, is tevens uitgegroeid tot wereldverbeteraar, en maakte films als Blood Diamond en zijn eigen versie van An Inconvenient Truth.

Maar nu heeft zich in Hollywood een verrassende kandidaat gemeld: Sylvester Stallone. Stallone is met name bekend geworden door zijn imposante spiermassa en als ruige moordmachine in films als Rambo en Rocky. Stallone kruipt ruim 20 jaar na dato weer in de rol van John Rambo. Maar deze film is niet zomaar een gewone Rambo-film, deze film heeft een specifieke missie!

Wrede dicatuur
De missie van de film is namelijk om een van ’s werelds meest vergeten tragediën ter wereld op de kaart te zetten, die van Birma. Birma is immers al meer dan zestig jaar een van de wreedste dictaturen ter wereld, inclusief totale armoede, waar een op de drie kinderen ondervoed is, dwangarbeid, grootste aantal kindsoldaten ter wereld en ga zo maar door.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Spotlight: Anna Ternheim; For all days to come

Elke vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Anna Ternheim (Persfoto / Last.fm)Er zijn van die dagen dat het leven je als atheïst best wel moeilijk wordt gemaakt. Als je geconfronteerd wordt met schoonheid die eigenlijk alleen maar van goddelijke afkomst kan zijn. Als het niet anders kan zijn dan dat er een engel van oogverblindende schoonheid en met een hemelse stem door God naar ons, simpele stervelingen, is toegestuurd. Het zijn van die dagen als Anna Ternheim’s prachtige stemgeluid uit je speakers rolt. Pijnlijke dagen van verwarring, een mengeling van verwondering en verbazing. Pijnlijke dagen die je telkens opnieuw wil oproepen. En gelukkig kan dat door haar albums nog een keer op te zetten.


(Shoreline / Somebody Outside)

Geboorte van een nachtegaal
Anna Ternheim is een Zweedse singer-songwriter, vooral bekend om haar buitengewoon gevoelige en fragiele luister- en liefdesliedjes, beter beschreven als kleine gevoelige juweeltjes. Oorspronkelijk voorbestemt om architect te worden koos zij er gelukkig voor om de liedjes die in haar hoofd rondzweefde achterna te gaan. Ze besefte dat ze niet in de wieg was gelegd voor het ontwerpen van mooie huizen, en stortte zich op het maken van liedjes met een buitengewone schoonheid.

Vorige Volgende