Doe Mee: Rita’s Raad Een Lied Of Niet-Lijst!

Rita Verdonk is op zoek naar een campagnelied. Wat Hillary Clinton kan, dat kan zij natuurlijk ook! Daar kan ze echter wel wat hulp bij gebruiken. Daarom organiseert GeenCommentaar de enige echte Rita´s Raad Een Lied Of Niet-Lijst. Niet te verwarren uiteraard met het oude radioprogramma waar aan de hand van een cryptische omschrijving een oud-Hollands liedje beschreven werd. U kunt dus ook geen kaartje insturen, u wordt niet gebeld en u kunt er al helemaal geen 100 gulden mee winnen. Maar het is natuurlijk wel prettig als u - in het geval uw lied gekozen wordt - het refrein van het liedje mee kan zingen.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Spotlight: Spinvis; een kindje van god?

Elke vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Spinvis! (Bron: WikiMedia commons)Erik de Jong, beter bekend bij het Nederlandse publiek als Spinvis, is zonder meer een van de meest talentvolle muzikanten binnen Nederland. Zijn muziek is zonder twijfel uniek te noemen. Een vreemde mix van minimalistische luisterliedjes, trip-hop beats, poëtische teksten en spruitjeslucht. Spinvis weet eigenlijk als geen andere Nederlandse artiest de identiteit die Maxima maar niet kan vinden muzikaal samen te vatten. Een uniek stemgeluid en een grote verscheidenheid van muziek maakt Spinvis tot een van de belangrijkste Nederlandstalige zangers van dit moment naar mijn mening. Iemand die grenzen opzoekt en er al fluitend overheen wandelt.

Zolderkamer begin
Spinvis is letterlijk op een zolderkamer begonnen. Het debut album ‘Spinvis‘ bestaat uit werk dat Erik de Jong op zijn zolderkamer in elkaar had geknutseld. Er wordt dan ook veel gebruik gemaakt van de computer, maar ook allerlei minder voor de hand liggende zaken zoals pandeksels komen op het album voor. Het zijn echter vooral het unieke stemgeluid en de poëtische teksten die zorgen dat Spinvis bijna direct een klein underground gevolg om zich heen verzamelt. De nummers ‘Bagagedrager’ en ‘Smalfilm’ worden zelfs bescheiden hitjes. Mede dankzij twee zeer leuke low budget videoclipjes.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Politiek moet zich niet bemoeien met popmuziek

Marike Jager (Foto: Arnoud Boer)Yoast? Yoast? Who the fuck is Yoast? Het is de Nederlandse popartiest die uitgenodigd is door de Tweede Kamer om deel te nemen aan het ‘Rondetafelgesprek over popmuziek‘. Yoast, in het normale leven beter bekend als Joost Oskamp, is bassist van Taxi To The Ocean. De vaste commissie voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschap zorgt vandaag vast voor een swingende sessie. Wim Van de Camp (CDA), zelf waarschijnlijk opgegroeid met de Selvera’s, is de voorzitter van de bijeenkomst.

Wellicht vermaakt Van de Camp elke week zijn kleinkinderen met een onverwalste Duck Walk, terwijl hij Johnny B. Goode uit de speakers laat knallen? Ik vrees van niet. Toch hoeven we niet helemaal te treuren over de popkennis van de Tweede Kamer. Gelukkig zijn er ook kamerleden die wel enig krediet verdienen: Boris van der Ham (D66) heeft ooit een Dance Manifest uitgebracht. Daarnaast is Arda Gerkens (SP) al uitgeroepen door VPRO´s 3voor12.nl als meest popmuziekminnend Tweede Kamerlid, vanweg haar Nota Popmuziek ‘Oorstrelend en Hartveroverend‘.

Toch blijft de combinatie politiek en popmuziek een moeizame.

Ik vraag me altijd af: heeft goede popmuziek nu echt ondersteuning nodig van anderen dan muziekliefhebbers? Natuurlijk, het is fijn als er livemuziek gespeeld kan worden op de zaterdagavond. Daar zijn vergunningen voor nodig. Is het leuk als bands met ondersteuning van de overheid naar het buitenland kunnen? Vast, maar wordt de muziek zelf er beter van? Worden Nederlandse muzikanten er niet gewoon lui van?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Spotlight: Kaizers Orchestra; de Maestro’s

Elke vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Kaizers Orchestra is een van de weinige bands die internationaal succes boeken terwijl ze in hun (Noorse) moedertaal zingen. De band rond de jeugdvrienden Janove Ottesen en Geir Zahl valt vooral op door de cabareteske natuur van de muziek. Kaizers Orchestra is dan ook alles behalve doorsnee te noemen en is eigenlijk meer kleinkunst dan pure rock. Zonder echter het rock & roll gevoel te verliezen.
Kaizers Orchestra (Press foto - bewerkt door Abhorsen)



(Maestro / Maestro)
Biografie in vogelvlucht
Janove Ottesen en Geir Zahl speelden al vanaf hun jeugd samen in bandjes (Gnom en Blod, Snått & Juling) die geen van allen bekend zijn geworden. Hoewel deze bandjes geen grote populariteit genoten viel één nummer op; ‘Bastard‘. Een nummer dat al geschreven was ten tijden van Gnom, maar enkel live werd gespeeld en niet op CD is uitgebracht.

Toen beiden besloten om Kaizers Orchestra op te richten speelde men ‘Bastard’ nog steeds en dit keer sloeg het breed aan. Het succes dat men met dit nummer had bereikt in voorgaande bandjes hielp hen nu aan een contract met een platenmaatschappij voor Kaizers Orchestra. Het debuutalbum maakte indruk en de band genoot een groeiende bekendheid binnen de alternatieve scene. Vanaf dat moment kon het niet meer kapot en is de band met elk volgend album (3 in totaal en een aantal EP’s) bekender en bekender geworden. En naar mijn persoonlijke mening ook steeds volwassener qua sound. Uiteindelijk besloten ze om in 2003 een nieuwe versie uit te brengen van de enige CD ooit opgenomen met hun oude bandje Gnom; ‘Mys‘. Dit keer met toegevoegde bonus het nummer dat veel voor hun succes had betekend; ‘Bastard’.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Olifant in kunst-porseleinkast

Afgelopen zaterdag stond de [url=http://vredevanutrecht.com]Belle van Zuylenlezing[/url] in de NRC, gehouden door Jeanette Winterson met als titel [i]De beker, het mes, de jas en de remedie[/i]. Kort gezegd komt het erop neer dat je volgens haar kunst als tegengif tegen de post-moderne, post-parlementaire samenleving kan zien. Dat onderbouwt ze met drie metaforen; kunst als respectievelijk een beker, een mes en een jas. Nu de uitgebreide uitleg en enige kritiek.

[b]De Beker[/b] Allereerst stelt ze dat kunst een beker is omdat het “de stromende vloeistof die het leven is kan bevatten (…) kunst werkt aan dit verhaal, het verhaal van jou en van mij, dat een vorm verschaft aan onze ervaringen, die voor ons bewaart, en een manier ontwikkelt om het wervelende, vaak vluchtige karakter van onze emoties vast te houden.” OK. Maar wat ze ermee bedoelt is dit:

Pulpteevee, Disney, de X-factor, Dan Brown en Posh Spice, soap’s, ‘celebrity torture shows’, dat is wat de mensen willen, dat is democratisch ? zo krijgen we te horen. Tja, maar hoe weten de mensen wat ze willen als ze geen keus hebben? Ons onderwijssysteem en onze media doen niets om de mensen te laten zien wat kunst werkelijk is, waarom het belangrijk is, en waarom ze het zouden moeten willen. Wat wij ‘popular culture’ noemen is nep ? en wordt ons opgedrongen door mensen die op ons geld uit zijn.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Spotlight: Caprice; modern klassiek

Elke vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Album hoes van Tales of the Uninvited (Afbeelding: officiele website)Caprice is een neo-klassiek ensemble uit Rusland dat slechts in een kleine kring bekend is. De muziek wordt getypeerd door de hemelse zang van Inna Brejestovskaya en de hoge compositorisch kwaliteiten van Anton Brejestovski. Dat Caprice slechts een kleine populariteit mag genieten staat geheel los van de kwaliteit van de muziek. Men heeft inmiddels niet minder dan zeven albums opgenomen. Daarnaast heeft Brejestovski voor de laatste CD de moeite genomen om geheel in de traditie van J.R.R. Tolkien een nieuwe taal uit te werken; Laoris! Dit vanwege zijn bijna obsessieve fascinatie met de wereld van elven en feeën.


(Black Flower / Tales of the Uninvited)

Muzikale hoogstandjes

De muziek van Caprice kan het best beschreven worden als neo-klassieke muziek. Bijtijds speels en olijk met een experimenteel randje en op andere momenten gracieus, mysterieus met een bijna onheilspellend karakter. De muziek is gebaseerd op de wereld van de elven en feeën, iets wat je niet alleen in de teksten tegenkomt maar ook de muziek terughoort. Een liefelijke sprookjesatmosfeer over een wereld van kleine feeën bestaat zonder problemen naast de wereld van de elven uit Tolkien’s boeken. De muziek is soms beter te omschrijven als een muzikaal boeket, een muzikaal schilderwerk dan duidelijk definieerbare nummers.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Spotlight: Vladimir Vysotsky; de held van Rusland

Elke vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Vladimir Vysotsky (Foto: WikiMedia Commons)In de hoogtijdagen van de Sovjet-Unie zou je niet denken dat een openlijk criticus van het Communisme tot een van de helden van Rusland kon uitgroeien. Vladimir Vysotsky wist echter grote faam te bereiken met zijn muzikale kritiek op het regime, en dat zonder ineens wakker te worden in Siberië. Hij was het boegbeeld van de “Russische minstreels” (bards) ten tijde van de Sovjet-Unie. Zijn status rees zo hoog dat hij uiteindelijk onaantastbaar werd, en het soms wel leek of het hele Sovjetregime moest buigen voor zijn zangkunsten! Uiteindelijk componeerde hij meer dan 600 nummers voordat hij op 42 jarige leeftijd overleed.

Acteur of zanger?

Vysotsky begon zijn carrière als acteur bij het Aleksandr Pushkin-theater. Hij kreeg vooral kleine rollen aangeboden en zijn doorbraak als acteur kwam pas toen hij zich in 1964 aansloot bij het Moscow Theatre of Drama and Comedy on the Taganka. Dit theater werd snel populair, maar kreeg het ook al snel aan de stok met het Sovjetregime door haar kritische houding tegenover de staat. Na de dood van Vysotsky werden veel producties verboden en uiteindelijk ontnam de staat haar eigenaar – en vriend van Vysotsky – Yuri Lyubimov het staatsburgerschap. Het theater heeft op deze wijze niet alleen Vysotsky gelanceerd, maar werd uiteindelijk door zijn populariteit beschermd.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Politici: handen af van de kunst!

Optical Illusion (Image: Flickr/sha sha chu)Met de dag wordt de Nederlandse samenleving meer bedekt door de verstikkende mist van politieke polarisatie. Instituties waarvan we het functioneren lange tijd als vanzelfsprekend en autonoom achtten, blijken nu ‘links’ of ‘rechts’, ‘haatzaaiend’ of ‘goedpratend’ te zijn. Of ze worden misbruikt om een politiek standpunt de met verdeeldheid verzadigde publieke ruimte in te slingeren.

Het laatste slachtoffer hiervan is de beeldende kunst. De weigering van de directeur van het Haags gemeentemuseum om twee foto’s van de kunstenares Sooreh Hera te exposeren leidde tot enorme ophef, waarbij het niet meer over de kunst zelf ging, maar over de vraag of de museumdirecteur de kunst wel of niet had mogen weigeren.

Belediging
Op de twee gewraakte foto’s staan twee Iraanse homoseksuelen die gezichtsbedekkende maskers dragen. Op de maskers staan de gezichten van de islamitische profeet Mohammed en zijn schoonzoon Ali. Museumdirecteur Van Krimpen gaf toe dat hij eerst het werk van Hera had geaccepteerd, om op zijn besluit terug te komen toen hij erachter kwam dat het inderdaad om maskers met Mohammed en Ali ging: “Weet jij hoe Mohammed en Ali er uitzien? Nou ik niet (…)“.

Van Krimpen wil niet dat zijn museum een politiek platform wordt, waar bevolkingsgroepen beledigd worden door kunstenaars die met hun werk een maatschappelijke kwestie willen aankaarten. Maar ligt maatschappij- en cultuurkritiek niet juist binnen het domein van de kunst? Kunst met een ondertoon van maatschappijkritiek houdt de samenleving een spiegel voor, die ons een uitzicht biedt dat varieert bij de de gekozen invalshoek. Dat daarbij mensen beledigd kunnen raken is onvermijdelijk, maar zeker niet voor rekening van de kunstenaar of de kunstinstelling. Daarbij geldt: zo vrij als een kunstenaar is om zijn onderwerp en uitvoering te kiezen, zo vrij zijn wij om al dan niet het museum te bezoeken.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Spotlight: Wendy McNeill; accordeons zijn hip!

Elke vrijdag laat GeenCommentaar haar licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Waarschijnlijk zegt de naam Wendy McNeill je niets. Deze oorspronkelijk uit Canada afkomstige singer-songwriter heeft over de jaren heen echter een aantal zeer interessante en uiterst onconventionele albums afgeleverd. Tijdens haar tournee door Europa, als voorprogramma van Ane Brun, maakte ze op veel bezoekers indruk met haar “art noir muziek”. Bij McNeill word de gitaar vaak ingeruild voor een accordeon, zonder dat de muziek achterhaald klinkt.



Accordeons zijn hip!

Wendy McNeill valt meteen al op door het gebruik van haar accordeon, hoewel ze de gitaar ook vaak genoeg ter hand neemt voor mensen die zich hier zorgen om maken. Het is gemakkelijk om te denken dat ze haar accordeon gebruikt als een gimmick, maar met die gedachte doe je haar muziek geen recht. Ze weet een uniek, modern -maar zeer duister- geluid neer te zetten dat op geen enkel moment aan Kees, Piet of Jan “met zijn accordeon” doet denken. Aan wie dan wel? Bijvoorbeeld PJ Harvey die besluit voortaan enkel accordeons te gebruiken. Sterke voorbeelden hiervan zijn de nummers ‘Such a Common Bird’, ‘Black Angus’ en het in het bovenstaande youtube filmpje getoonde ‘Restless’.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Spotlight: Leonard Cohen; de oude meester

Elke vrijdag laat GeenCommentaar haar licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Leonard Cohen op hoge leeftijd (Foto: last.fm)Leonard Cohen is in alle opzichten een van de grootse namen uit de moderne geschiedenis van de muziek. De dichter die ging zingen heeft een blijvende invloed gehad op meerdere generaties muzikanten. Zijn lange en indrukwekkende carrière is op 73-jarige leeftijd nog immer niet ten einde en kan opgedeeld worden in meerdere periodes.

Cohen onderscheidt zich met een unieke melancholisch stemgeluid en ingetogen luisternummers. Zijn achtergrond als succesvol dichter staat garant voor diepe poëtische teksten. De muziek van Cohen is dan ook eerder poëzie met muzikale begeleiding dan simpelweg muziek.

De jonge jaren
In zijn jonge jaren maakte Cohen zijn sterkste albums. De vaak droevige folk-pop wordt als zijn belangrijkste werk gezien. Zijn eerste drie ‘Songs’ albums (‘Songs of Leonard Cohen‘, ‘Songs From a Room‘ en ‘Songs of Love and Hate‘) zijn een must voor elke fan, of eigenlijk elke serieuze muziekliefhebber. ‘Suzanne’ is ongetwijfeld het bekendste nummer uit deze periode. Naar mijn mening is dit echter bij lange na niet het sterkste nummer uit deze periode. Het zoetsappige ‘Suzanne‘ is zonder twijfel een heerlijk nummer om op weg te dromen, maar het kan niet opboksen tegen een krachtig nummer als bijvoorbeeld ‘Teachers’, een nummer over de hunkering naar liefde.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Voorgekauwde musicals

Poster Les MiserablesCiske de Rat. Tarzan. Evita. Dirty Dancing. De Fabeltjeskrant De Musical. Als je de musicals van het nieuwe theaterseizoen zo bekijkt, kun je maar één ding constateren: Het is blijkbaar heel moeilijk om met iets vernieuwends te komen.

Bijna alle musicalproducers spelen op veilig: Òf een musical gaat over een persoon die iedereen kent (Rembrandt, Billie Holiday), òf het is een ?vermusicallisering? van een bekend boek (Brieven voor de koning), òf het zijn musicals die al zo vaak zijn gespeeld dat het ook bekend is (Les Miserables, Hair).

Slechts een paar namen vind je in de theaterprogrammaboekjes die niet bekend klinken. Maar dan zijn het vaak weer musicals waarin hele bekende liedjes worden gezonden (Route 66 of Doe Maar).

Het ziet ernaar uit dat het bij musicals niet om creativiteit draait, maar puur om geld verdienen. Tenslotte zijn musicals over het algemeen dure producties – dat moet wel terugverdiend worden. Dus wordt er maar op safe gespeeld. Dat daarbij schouwburgdirecteuren en musicalproducers hun publiek onderschatten, dat nemen ze blijkbaar maar voor lief. Het kan toch niet echt zo zijn dat musicalpubliek alleen maar kaartjes wil kopen voor iets dat het eigenlijk al kent?

Misschien is dat juist het geval, en overschat ik bezoekers van musicals wel. Vorig jaar zat ik in Carré bij het voor mij tenenkrommende Rembrandt De Musical. De teksten waren in zulke slechte Sinterklaasrijm dat het me op de lachspieren werkte. Blijkbaar was ik de enige in heel Carré die dat vond, want na afloop was een lange, staande ovatie.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

AKO-literatuurprijs 2007: Het Schervengericht

Ik pleit voor een herstel van bepaalde omgangsvormen, ook onder schrijvers.

Aldus A.F.Th., winnaar van de AKO-literatuurprijs 2007 voor het boek ´Het Schervengericht´ over de verruwing van Nederland, Balkenende´s normen en waarden of toch gewoon over Arnon Grunberg?

A.F.Th. wilde gisteravond bij Pauw & Witteman niet de naam van Arnon Grunberg gebruiken om uit te leggen waarom hij in een andere zaal zat dan de andere genomineerden. Hij gebruikte toen de bovenstaande uitspraak om ´zijn punt´ te maken en noemde de bijeenkomst ´een avond van bezinning.´

Wat vindt u van de uitspraken van A.F.Th.? Of van zijn boek(en)? Pompeus gekwetter van een schrijver of een diepzinnige oproep voor een beter Nederland?

Vorige Volgende