Dood gaan we uiteindelijk allemaal, maar waaraan is voor de meeste mensen nog even de vraag. Als je de data bekijkt kun je het beste je geld in zetten op kanker. Het aantal mensen dat aan een tumor overlijdt neemt jaarlijks fors toe. In de grafiek hieronder vormt het die grote bol die zich als een dolle naar rechtsboven verplaatst. {"dataSourceUrl":"//docs.google.com/spreadsheet/tq?key=0AqXYr7ffdM2adDB4WmVWV1B2MUpEMEplcVZBaFpSQUE&transpose=0&headers=1&range=A1%3AC1177&gid=0&pub=1","options":{"showChartButtons":true,"vAxes":[{"useFormatFromData":true,"viewWindowMode":"pretty","viewWindow":{}},{"useFormatFromData":true,"viewWindowMode":"pretty","viewWindow":{}}],"booleanRole":"certainty","height":280,"width":480,"showSidePanel":true,"hAxis":{"useFormatFromData":true,"viewWindowMode":"pretty","viewWindow":{}}},"state":{},"chartType":"MotionChart","chartName":"Doodsoorzaken"} Zet voor het beste effect de kleur rechtsboven op 'unieke kleur' en daaronder de grootte op 'aantal doden' Bemoedigend vind ik dat er elk jaar flink minder mensen overlijden aan acute hartinfarcten en beroertes. Presteert de gezondheidszorg de laatste decennia zoveel beter op dit vlak? Of hebben de campagnes over gezonder leven en het herkennen van een hartaanval blijkbaar toch zin?
De Canadese fotograaf Jeff Harris neemt dagelijks een foto en doet dat al twaalf jaar. De collectie geeft een intiem inkijkje in zijn leven. Verderop in het filmpje laat Harris je deelgenoot zijn bij zijn strijd tegen kanker.
Jeff Harris: 4,748 Self-Portraits and Counting from We Know Music on Vimeo.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Iets bevalt me niet in de commentaren op de dood van Steve Jobs. Ja, hij had alvleesklierkanker, en ja, dat werd in een dusdanig vroeg stadium ontdekt dat een operatie indertijd waarschijnlijk zijn leven had gered. Jobs weigerde die ingreep aanvankelijk: hij gruwde van het idee dat zijn lichaam zou worden opengemaakt en dat iemand van buitenaf aan zijn ingewanden zou zitten rommelen. In plaats van een operatie koos Jobs voor een strikt vegetarisch dieet.
Om die reden is hij de afgelopen weken door allerlei skeptici neergemaaid. Weer zo’n stommeling die denkt met alternatieve frommeltheorietjes de harde wetenschap te kunnen weerstaan. Kanker genees je niet met positief denken, of met soja en peulvruchten!
Maar dat beweerde Jobs helemaal niet. Het enige dat hij zei was dat-ie een operatie niet aandurfde en liever zelf wat wilde aanmodderen. En die gedachte begrijp ik volkomen. Het was ook mijn eerste reactie toen ik hoorde dat ik kanker had: houd nu allemaal even je kop met al je goedbedoelde adviezen want ik wil eerst zélf even nadenken, en mensen die in mijn lichaam willen snijden vind ik sowieso eng.
Maakt die schroom je meteen tot een onversneden new-ager, tot een dommerik die alle wetenschap verwerpt, erger: tot iemand die zijn eigen dood heeft bewerkstelligd? Ik geloof van niet. Ik geloof eerder dat al wie ontkent hoe eng medische wetenschap kan zijn zodra het jouzelf betreft, angstwekkend rationeel is – want die ontkent niet alleen je eigen angsten, maar keert die bovendien om in een persoonlijk gericht verwijt.
Waarmee deze benadering – onbedoeld maar toch – uiteindelijk uitkomt op precies hetzelfde valse gedoe als al die new-age theorietjes: het ligt uitsluitend aan jou als je niet geneest. Had je je maar aan ónze discipline moeten onderwerpen! Eigen schuld, dikke bult!
Laten we wel zijn: Steve Jobs ging dood aan kanker, niet aan zijn hoogstpersoonlijke reactie daarop. Natuurlijk wilde hij zijn lichaam niet laten openmaken: Jobs was altijd een rigoreuze voorstander van gesloten systemen. Natuurlijk begon hij aan zijn zoveelste dieet: sinds zijn vroege jeugd had hij allerlei strikte voedingsregels in acht genomen, en was hij gaan geloven dat abstinentie verheffend was.
Waarom denken we in hemelsnaam dat iemand alles moet opofferen voor zijn gezondheid? Waarom vinden we dat iedereen radicaal moet breken met alles wat hem lief is, zuiver om te overleven? Waarom denken we dat elke aarzeling over ingrijpen meteen dommigheid is?
Dit stuk stond ook in het Parool en is ook te lezen bij Karin Spaink.
Het is Pink Ribbon-tijd dus worden we deze week doodgegooid met spotjes en serieus kijkende sterretjes die op dure gala’s hun zorgen over borstkanker met ons delen. Nieuwsuur had echter een mooie reportage gisteren over de Pink Ribbon beweging in Nederland. Die blijkt vooral glamoureus en leeg te zijn.
Er wordt nauwelijks geld overgemaakt naar wetenschappelijk onderzoek, miljoenen staan er op de bank te verstoffen. Pink Ribbon lijkt daarmee vooral een vehikel voor sterretjes om hun serieuze kant te laten zien en voor prullenverkopers om hun prullen aan de vrouw te brengen. Bah. Als je kanker echt uit de wereld wilt helpen, stort dan wat bij het KWF Kankerfonds of geef het aan Inspire2live. Die weten tenminste dat kanker niets glamoureus heeft. Het is gewoon een kutziekte.
En Karin Spaink, die zelf borstkanker heeft gehad, heeft er ook het nodige over te zeggen.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Because fighting the war on drugs (in this case, heroin) is more important than providing pain relief to patients in large parts of the world with morphine:
“For much of the Western world, physical pain ends with a simple pill. Yet more than half the world’s countries have little to no access to morphine, the gold standard for treating medical pain.
Freedom from Pain shines a light on this under-reported story. “For a victim of police torture, they will usually sign a confession and the torture stops,” says Diederik Lohman of Human Rights Watch in the film. “For someone who has cancer pain, that torturous experience continues for weeks, and sometimes months on end.”
Unlike so many global health problems, pain treatment is not about money or a lack of drugs, since morphine costs pennies per dose and is easily made. The treatment of pain is complicated by many factors, including drug laws, bureaucratic rigidity and commercial disincentives.
(…)
Overall, Freedom from Pain reveals that bureaucratic hurdles, and the chilling effect of the global war on drugs, are the main impediments to a pain free world. Patients will continue to suffer until global bodies actively work with countries to exclude medical morphine from the war on drugs, and change the blunt drug laws that curtail access to legitimate medical opiates worldwide. Uri Fedotov, the executive director of the United Nations Office of Drugs and Crime, admits in the film that the war on drugs is cutting people off from pain medication, but offers little in the way of concrete proposals for changing the status quo.
Bob Weinberg
Vorige week vond in Amsterdam de conferentie Inspire2live plaats, als kickstart van het gelijkname internationale onderzoeksprogramma. Doel van dit programma is om binnen afzienbare tijd (ruim tien jaar) van kanker een chronische ziekte te maken.
Volgens de organisatoren en participerende wetenschappers (toppers uit het kankeronderzoek) is de laatste jaren enorm veel bereikt in het kankeronderzoek, maar profiteert de patiënt daar nog te weinig van. Ze denken dat het mogelijk is om door betere organisatie en het benoemen en wegnemen van de laatste barrières een grote sprong voorwaarts te kunnen maken. Meer daarover later op dit blog.
Eén van de keynote sprekers op de conferentie was Bob Weinberg, professor aan het MIT Department of Biology. Hij had een ontnuchterend verhaal over de cijfers, hoe groot de taak is die voor ons ligt (kanker is een veel groter probleem dan men vaak doet voorkomen) en hoe moeizaam vooruitgang in het kankeronderzoek is te verwezenlijken. Bekijk zijn presentatie hier.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Hier weer een bijdrage die we overnemen van Osocio. Deze site volgt wereldwijd “social adverting and non-profit campaignes”.
Last year, I grew a moustache to raise funds for prostate cancer research as part of the Movember movement. This year, I thought I’d give it a rest. But while I was shaving, the damn thing went global.
All of a sudden, I’m seeing news coverage from all over the world.
There are ad campaigns emerging from the four corners of the world. Here’s one from TBWA Singapore (see the whole series at Ads of the World)
The movement picked up an awesome spokesbro:
And they’ve even launched a popular user-generated video contest, ”The Moscars”
(more after break)
So, do I regret giving the mo’ a miss this time around? Well, not yet. After all, I think it’s my turn to donate more than my face and my wife’s dignity to this important cause.
But mostly, I doubt I will ever, ever be able to look more macho than I did last year, when we were on-location at a vintage steel mill for a TV shoot.
You go, Mo Bros. Kick cancer’s pestilent ass.
Het is officieel: zonnebanken en gezichtsbruiners zijn volgens het Internationaal Agentschap voor Kankeronderzoek even kankerverwekkend als mosterdgas. Pardon? Ja echt waar, aldus Radio 1. Wie voor zijn 30ste geregeld een zonnesalon bezoekt, loopt 75% meer kans op een melanoom dan iemand die dat niet doet. Het IARC geeft zonnekanonnen het hoogst mogelijke risicoprofiel. Dit staat in The Lancet.
Even ter illustratie: volgens het onderzoek is regelmatig kunstmatig zonnebaden even carcinogeen als roken of blootgesteld worden aan asbest.
In Nederland krijgen nu ongeveer een op de zes mensen huidkanker, maar de verwachting is dat dit in de toekomst snel op zal lopen. Ter indicatie: de afgelopen dertig jaar is dit aantal in het Verenigd Koninkrijk al verviervoudigd, van 3.4 gevallen per 100,000 mensen in 1977 tot 14.7 per 100,000 in 2006.
Huidkanker lijkt op basis van deze cijfers hard op weg een van de belangrijkste welvaartsziekten te gaan worden. We bestrijden kanker als gevolg van roken en we hebben asbest als bouwmateriaal al verboden. Mosterdgas is een buitenbeentje, want mosterdgas is in tegenstelling tot asbest, sigaretten en zonnebanken bedoeld om te doden. Toch is het per 1925 verboden (Geneefse Protocol).
Een logische volgende stap lijkt inperking van kunstmatig zonnebaden. In Duitsland en de VS is al een leeftijdsbegrenzing opgenomen. Gertruud Krekels die woordvoerder is van de Nederlandse vereniging voor Dermatologie en Venereologie reageerde al verheugd op die maatregelen, en zou die ook graag in Nederland zien.
Wat sterft eerder uit: de mythe of de vis zelf?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.