Dit is de tweede gastbijdrage van Gerrit Jan Groothedde. Op eetschrijven.nl vindt u meer 'vrijblijvende gedachtenspinsels' van deze culinair journalist. We leven tegenwoordig in the fast lane. De bereiding van de maaltijd moet snel en makkelijk, want we hebben steeds minder tijd. Die tijd is namelijk nodig om in vergelijking met vorig jaar nóg weer een kwartier langer per dag op internet te surfen. Zelf zou ik zeggen dat stoofschotels uitstekend in die trend passen. Je hebt er namelijk, na een paar minuutjes voorbereiding, geen omkijken naar. Maar Honig denkt daar anders over. Deze voormalige stijfselfabrikant, die aan een bankroet wist te ontkomen door zijn dreigende overschot aan zetmeel te verwerken tot een travestie van de Italiaanse pasta en die tot op de dag van vandaag nieuwe toepassingen is blijven vinden voor het spul dat vroeger vaders boord overeind hield (maar dat gelukkig wel zonder gevaar voor de gezondheid kan worden geconsumeerd), vindt dat het met de stoofschotel sneller moet. Tenminste, dat vertelt mij via de tv-reclame een Caraïbisch type dat een a-typische haast blijkt te hebben.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Dit is een gastbijdrage van Gerrit Jan Groothedde. Op eetschrijven.nl vindt u meer ‘vrijblijvende gedachtenspinsels’ van deze culinair journalist.
Op Sargasso wordt afgeteld. Afgeteld tot een drietal mijlpalen. De eerste is de klimaattop in Kopenhagen. Die staat er het kortst op en verdwijnt ook het eerst weer: over 16 dagen zijn we op dit punt uitgeteld. De tweede teller loopt tot de gemeenteraadsverkiezingen. Daarop moeten we, als we niet in Zuidplas, Oldambt of een zevental Limburgse gemeenten wonen, nog dik drie maanden wachten. De laatste teller loopt tot het uitsterven van de blauwvintonijn.
Natuurlijk is voor dat laatste geen datum geagendeerd, maar de schatting van nieuwjaarsdag 2012 zou zelfs nog wel aan de optimistische kant kunnen zijn. Het is best mogelijk dat de favoriete sushi van de Japanners al vóór die tijd uit een ander visje zal moeten bestaan. Een duiveltje binnenin mij maant me nog even gauw een stukje te kopen, om nog één keer goed te proeven hoe ongelooflijk lekker. Toch maar niet doen. De herinnering moet maar volstaan. Ik heb me erbij neergelegd dat ik, gedwongen of vrijwillig, waarschijnlijk nooit meer blauwvintonijn zal proeven.
Over een andere vis gaat het op Sargasso eigenlijk nooit, en dat is in zekere zin eigenaardig want er bestaat een nauw verband met de naam van dit blog. Ik bedoel de paling, een vissoort die onze nationale zou kunnen zijn als we niet zo trots waren op de maatjesharing, die we vermoedelijk aan de Belgen danken. Of we het palingroken wél hebben uitgevonden, is niet met zekerheid te zeggen. Ik zou er niet op rekenen. Hoe dan ook is gerookte paling lekker, bijna net zo lekker als blauwvintonijn.
Het is ook niet makkelijk. Je wilt als vleeseter geen dieren mishandelen, dus koop je biologisch. Daar betaal je wat meer voor, maar ach, je moet er wat voor over hebben. Maar uit de recent gepubliceerde vleeswijzer blijkt dat je beter een mishandelde kip kan eten dan een gepamperde koe als je voor het milieu gaat. Wat te doen?
Nou, heel simpel. doe wat ze in de derde wereld doen: eet meer insecten! Insecten hebben een veel lagere milieu-footprint en zijn een bron van eiwitten. Zo at ik in Thailand ooit gefrituurde sprinkhanen, en in China schorpioenen en rupsen. Best te eten, en lekkerder dan een rookworst van Unox.
Maar dat zal in de Westerse landen niet vlot gebeuren. Om hier de schade van een beest voor het milieu te verlagen kunnen we bijvoorbeeld meer vlees eten die nu als afval wordt beschouwd. Maar de meeste mensen rillen van een vetrandje en gaan liever dood dat dat ze orgaanvlees eten. Om van bloedworst maar te zwijgen.
De bloedworst haalde zelfs de lijst van meest gruwelijke gerechten, natuurlijk bedacht door Amerikanen. Die vreten zich dood aan de geheel uit room, additieven en zetmeel bestaande Twinkies, maar frituren een garnaal helemaal dood.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“Kellogg Company is sinds 1930 als een van de eerste bedrijven ter wereld begonnen met het toevoegen van vitaminen en mineralen aan haar producten. Waaronder ook ijzer. Dat gebeurt natuurlijk niet zonder reden. Wist u bijvoorbeeld dat bijna de helft van alle vrouwen in Europa een ijzertekort heeft?”
Ontbijtgraangigant Kellogg’s trok vandaag de beurs voor een advertentie in de landelijke dagbladen. Het bedrijf voelde zich genoodzaakt te reageren op de uitzending van de Keuringsdienst van Waarde, waarin spectaculair werd aangetoond dat Kellogg’s kleine stukjes ijzer toevoegt aan de cornflakes. “Hetzelfde als gemalen spijkers of fietswrakken”, betoogde het programma met een goed gevoel voor overdrijving.
Na de uitzending werd de Voedsel- en Warenautoriteit dermate platgebeld en -gemaild dat ze een eigen persbericht uitbrachten waarin die claim werd weerlegd. “Het ijzer dat gebruikt wordt als toevoeging in levensmiddelen is ijzerpoeder geschikt voor menselijke consumptie.(…) De indruk die het tv-programma wekt dat het om gemalen spijkers of ijzervijlsel zou gaan is flauwekul“.
Met een verwijzing naar het persbericht claimt Kellogg’s nu dat de hele uitzending een onjuist beeld schetst. Maar hoe zit het met de claim van deskundigen in het programma dat het gebruik van toegevoegd ijzerpoeder volstrekt zinloos is, omdat het menselijk lichaam dat niet opneemt?
Daar zegt de VWA helemaal niks over, aldus een woordvoerder van de dienst. “Wij wilden laten weten dat er geen spijkers in de cornflakes zitten, en dat het toegevoegde ijzer niet schadelijk is. We waren op vrijdag helemaal overbelast door de uitzending. Veel mensen zijn vrij op vrijdag, en dat is kennelijk een goed moment om dat eens even uit te gaan zoeken na de uitzending van donderdagavond. Maar Kellogg’s houdt zich aan de vastgestelde normen, en dat is het enige dat wij kunnen zeggen. Of het zinnig is om die ijzer toe te voegen, daar gaan we niet over. Maar ik heb de uitzending ook gezien, en het lijkt me niet bepaald functioneel. Waarschijnlijk is het gewoon een marketingtruuk van Kellogg’s. Maar nogmaals, dáár gaan wij niet over.”
“Neppen
mag
van
onze
wetgever.
Gekookte
worst
met
paprika
en
andere
kruiden,
en
je hebt
‘authentieke’
chorizo.
Old
Amsterdam
is
belegen
kaas
van
Duitse
melk
die
zich
in
22‐24
weken een
ongeluk
rijpt.
Een
knap
staaltje
kaastechniek,
maar
met
oude
kaas
heeft
het
niks
te
maken. Gezondheidsneppen
mag
ook.
Sourcy
mag
suikerwater
als
Vitaminwater
verkopen,
met
‘Ik
Kies
Bewust’‐plakker
en
al.
Helemaal
schateren
moet
je
als
je
weet
dat
Ola
dankzij
‘Ik
Kies
Bewust’
mag
zeggen
dat
ijstaart
voortaan
iedere
dag
mag.”
Bovenstaande tekst komt uit een interview met Dick Veerman (pdf), oprichter van het onvolprezen Foodlog voor het eetblad Delicious. Maar voordat u de 5,25 euro uit de zak tovert: het interview verschijnt niet. Journalist Cor Hospes kreeg het interview retour van het magazine, en toen volgde een curieuze mailwisseling met redactrice Laura van het blad. Die mailde oa het volgende:
In jouw txt lijkt het zo gefocust op de zogenaamde grote boosdoeners in de foodbranche (AH en Unilever, de neppers), terwijl Dick Veerman toch meer te melden heeft dan dat Calimero-verhaal? Daarbij komt dat delicious. veel groot-adverteerders heeft, die ons bestaansrecht bieden, dat begrijp jij ook!
In tegenstelling tot wat ze beweren is Delicious namelijk gewoon een advertentiefuik voor de voedselindustrie. De kopers die geloven in de Yakult-nonsens, de “Ik Kies Bewust”-horror en de incompetente kletspraat van het Voedingscentrum willen geen waarheid over hun voedsel. En foei! malle freelancer, dat je dat niet wist!
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De visstand schijnt te redden te zijn. Maar gaat dat ook lukken denkt u?
Als je wilt afvallen maakt het niet uit welk dieet je volgt, als je maar op je calorieën let. Wie had dat ooit gedacht? Nou, Michel Montignac niet, Robert Atkins niet en Sonja Bakker al helemaal niet. Misschien hadden ze het wel gedacht, maar het is niet wat ze aan hun volgelingen verkondigden.
Onderzoekers van de Harvard School of Public Health en het Pennington Biomedical Research Center hebben 811 dikkerds vier verschillende diëten laten volgen, variërend in het gehalte koolhydraten, vet en eiwit. De uitkomst:
“To lose weight, it comes down to how much you put in your mouth — it’s not a question of eating a particular type of diet.” says Frank Sacks, a lead researcher and professor of cardiovascular disease prevention at Harvard. (bron: USA Today)
Eat that dieetgoeroes! Jullie tijd is gekomen! Wetenschappelijk inzicht zal jullie invloed doen verdampen! Moehahaha!
Niet dus. Het is al lang bekend hoeveel calorieën je nodig hebt: 2000 voor de gemiddelde vrouw, 2500 voor de gemiddelde man. De invulling daarvan maakt dus niet zo gek veel uit voor je gewicht. Je kunt als man ruim tien kilo aalbessen eten of een longdrinkglas olijfolie drinken. Eet je 9 kilo of drink je een koffiekopje olie, dan val je af. Uiteraard is het beter om gevariëerd te eten. Want iedere dag een paar slokken olijfolie gaat je niet in de koude kleren zitten en als het wel gebeurt, gaan die vlekken er moeilijk uit.
Italie weert buitenlands uit oude steden. In een vlaag van gastronomische verwarring en achterhaald nationalisme besluiten de steden Lucca en Milaan om restaurants die kebab, Chinees en sushi serveren, geen nieuwe vergunningen meer te geven en zij die wel door mogen werken, dienen zoveel mogelijk Italiaanse producten te gebruiken in plaats van deze te importeren. Italiaanse chefs spreken al van gastronomisch racisme.
De details en de drogredenen voor dit nog lang niet in geheel Italie ingevoerde beleid kunt u lezen in dit artikel: Italy bans kebabs and foreign food from cities.
Wat mij echter opviel waren de reacties op min of meer het zelfde artikel in de Telegraaf. Waar bij de Times de reacties gaan over protectionisme, het feit dat dit geen algemeen beleid is en toevoegingen en nuanceringen op het bericht, staan er op de site van de Telegraaf redelijk wat reacties met bijval voor zulk beleid. Zouden we hier in Nederland ook moeten doen.
Geen sushi meer, weg met Thais eten! Hamburgers? Weg ermee! Nooit meer roti of pizza. Zondag weer zelf koken in plaats van even naar de Chinees en alle trendy tapa restaurants worden gesloten. Net als alle Mexicaanse restaurants, alle Griekse restaurants en sorry, ook Indisch eten wordt verboden. Geen blauwe hap meer.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.